Πολιτικές ιστορίες από την Παλιά Αθήνα: Νοθεία, νοθεία, αλλά είχε το άτιμο την μαγεία του...

ekloges_ar


Συνεχίζοντας τις αναρτήσεις στη νέα στήλη «Καλό Βόλι», που θα σας συντροφεύσει μέχρι τις εκλογές, θα μιλήσουμε σήμερα για τα πολύ παλιά ευκλεή χρόνια που ψήφιζαν με σφαιρίδια, μικρά σαν σκάγια –εξ ου και η μεταφορική χρήση της λέξης «βόλι»...

«Καλό Βόλι» Είναι μια φράση που αρχικά χρησιμοποιούσαν ως ευχή οι αγωνιστές στην επανάσταση του 1821 για εύστοχη βολή κατά του τυράννου. Μετά το 1864 χρησιμοποιείται μεταφορικά ως ευχή για εύστοχη πολιτική επιλογή μπροστά στις εκλογικές κάλπες.

ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ είναι τέλος και ο τίτλος του νέου επίκαιρου βιβλίου του Αθηναιογράφου και συνεργάτου μας Θωμά Σιταρά, που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, και ο οποίος βεβαίως θα επιμελείται του υλικού.

ekloges2


«Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι το ψηφοδέλτιο, που αντικατέστησε το σφαιρίδιο, ωφέλησε σημαντικά, διότι και τον χρόνον που χρειάζεται δια την ψηφοφορίανεσυντόμευσε και τας καλπονοθεύσεις οπωσδήποτε περιώρισε. Αλλά εσακάτεψε και την... απόλαυσιν του εκλογέως. Το ψηφοδέλτιον δεν ημπορεί να ικανοποιήση τον φανατισμόν του.

Ο παλαιός ψηφοφόρος επερνούσε εμπρός από την μακράν σειράν των καλπών, έπαιρνε το σφαιρίδιον από τον αντιπρόσωπον του υποψηφίου, εβύθιζε το χέρι του εις το στόμιον της κάλπης και έρριχνε το σφαιρίδιον στο άσπρο ή στο μαύρο, στο «ναι» ή στο «όχι». Εμαύριζε ή άσπριζε έτσι δια των ιδίων του χειρών και ικανοποιούσε το μίσος του ή εξεδήλωνε τον ενθουσιασμόν του.


ekloges1


Το μικρόν μολύβδινονσφαιρίδιον που ήταν στο χέρι του ήταν σφαίρα φονική, με την οποίαν εφόνευε τον αντιφρονούντα. Το έδινε ακόμη και «δαγκωτό». Η ψηφοφορία ήταν έτσι σαν μια δίκη.

Ο υποψήφιος δεν εδικάζετο ερήμην, όπως τώρα με το ψηφοδέλτιον.
Απέναντι ήτο η κάλπη του και επάνω η φωτογραφία του. Πολλές φορές παρίστατο και ο ίδιος ο υποψήφιος. Και ο ψηφοφόρος, αν ήταν εχθρός του, του την έρριχνε κατάστηθα.

Έπειτα η τελετή της ψηφοφορίας είχε μεγαλοπρέπειαν και ενδιαφέρον. Οι αντιπρόσωποι σας εξεθείαζαν τας αρετάς των υποψηφίων, σας μιλούσαν για τα σπάνια προτερήματά τους, για τα προσόντα τους:

-Ο κ. Κ... λαμπρός επιστήμων και άνθρωπος ανιδιοτελής. Φίλος του λαού, εχθρός της συναλλαγής και μέγας... ρήτωρ. Μίαν ψήφον, σας παρακαλώ.

Πολλές φορές η φωνή του αντιπροσώπου ήτο θρηνώδης και ωμοίαζε με φωνήν ζητιάνου:

-Να χαρής ό, τι αγαπάς, κύριε Νίκο, μία ψήφο για τον κυρ Γιάννη. Θα κάνης ένα καλό.

Ο αντιπρόσωπος ώφειλεπρό παντός να γνωρίζη τους ψηφοφόρους ή τουλάχιστον τα ονόματά τους, την καταγωγήν τους και το επάγγελμά τους.

-Γιατρέ, μια άσπρη για τον κύριο Λεβίδη.

-Δεν είνε ανάγκη να μου τη ζητήσης.

-Ευχαριστώ.

Πολλές φορές όμως η άσπρη, την οποίαν υπέσχετο ο εκλογεύς εις τον αντιπρόσωπον, πριν φθάση εις το τέρμα του δρόμου της, εγίνετο... μαύρη.

Τα κόλπα των αντιπροσώπων ήσαν πολλά. Όταν περνούσε κανείς μεθυσμένος ή κανείς αφηρημένος κατώρθωναν να τον πείσουν ότι... εψήφισε και εκρατούσαν το σφαιρίδιον, το οποίον έρριχναν εις τα άσπρα.

Η τελευταία κάλπη ήταν πάντοτε πιο τυχερή από τις άλλες, διότι ο ψηφοφόρος, βαρυνόμενος πλέον, ή άφηνε την ψήφον του εις τον αντιπρόσωπον ή ενέδιδεν εις τας παρακλήσεις του και τον εψήφιζε.

-Έ! Δος του μια άσπρη, έτσι κ’ έτσι δεν θα βγή. Τελευταίος είνε... Κάνε ένα καλό.

Δι’ αυτό γνωστός πολιτευόμενος των Αθηνών, του οποίου το επώνυμον άρχιζε από Ο, εις τας εκλογάς άρχιζε από Ω δια να πάρη την τελευταίανθέσιν. Και έτσι οι έσχατοι εγίνοντο πρώτοι.

Όλαςαυτάς τας απολαύσεις τας εσάρωσε το ψηφοδέλτιον. Η κάλπη που ήταν από τενεκέ και εσυμβόλιζε έτσι ολίγον και την αξίαν, αντικατεστάθη από το πεζόνξύλινονκιβώτιον, και το σφαιρίδιον που ώπλιζε την χείρα του εκλογέως και είχε και κάποιαν βαρύτητα... το διεδέχθη το ελαφρόντεμάχιον του χάρτου».

(«Έθνος», 1933, ΤίμοςΜωραϊτίνης)

Διαβάστε περισσότερα για την Παλιά Αθήνα στο www.paliaathina.com



ekloges4
ekloges3

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

akrivogiannis

Το άγνωστο επεισόδιο του 1954 - Οι σχέσεις της Ελλάδας και Αλβανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1950 – Ποιος ήταν ο Νίκος Ακριβογιάννης – Η αποστολή αυτοκτονίας στην Αλβανία – Η σύλληψη, η φυλάκιση και τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε – Η εκτέλεση του και τα νέα στοιχεία που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας

39
arapakis01

Ο 16χρονος Πέτρος Αραπάκης ταξιδεύει 1.500 μίλια στη Μεσόγειο - Η εξερεύνηση του σπήλαιου της Βλυχάδας - Η φοίτησή του σε Σχολή Εμποροπλοιάρχων της Αγγλίας - Το στοίχημα και το ταξίδι με την ‘’Πανδώρα’’ (1910- 1911)

9
mayor_ar21

« -Κύριε Δήμαρχε, το υπόγειό μου γεμίζει νερά. -Τί θέλεις να σου κάνω κύριέ μου; -Να στείλης μια αντλία να το τραβήξη, γιατί θα μου χαλάση τα θεμέλια. -Δυστυχώς φίλε μου ο Δήμος δεν έχει αντλία, ούτε και καμμίαν αρμοδιότητα επί του προκειμένου»

kikidou

Ο δράκος της Βουλιαγμένης - Η αποκάλυψη του στυγερού εγκληματία από την Ελένη Κικίδου - Η δολοφονία του σιδηροδρομικού Δ. Πεπέ και η καθοριστική συμβολή της Ελένης Κικίδου στην εξιχνίασή της - Ο Άγγελος Τανάγρας, η Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών και η Θεωρία της Ψυχοβολίας

3
08_Provlita_1

Η μεταπολεμική Θεσσαλονίκη των παιδικών μου χρόνων της δεκαετίας του '50 και του '60 ήταν, συγκριτικά με τη σημερινή, μία μικρότερη σε έκταση πόλη, η οποία χωρίς τα προάστια ουσιαστικά ξεκινούσε δυτικά από την Ξηροκρήνη και κατέληγε ανατολικά στο Ντεπώ -κάτι δηλαδή πολύ κοντινό στον σημερινό «Δήμο Θεσσαλονίκης»

4