Η Πάμελα Οικονομάκη στον Δανίκα: Το κορίτσι που αποκάλυψε την «Αρκουδότρυπα»

Ο τίτλος της ελληνικής ταινίας που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες σήμερα Πέμπτη είναι «Αρκουδότρυπα». Μάλλον απωθητικός. Και έτσι την είδα. Αναγκαστικά. Λόγω επαγγέλματος. Στην αρχή ψιλοβαριόμουνα. Μετά καθηλώθηκα. Στο τέλος μου ήρθε να χειροκροτήσω.

Στο story δύο νέες γυναίκες. Η βοσκοπούλα Αργυρώ και το «γκομενάκι» η Αννέτα. Με μακριά, βαμμένα νύχια. Ετερόκλητα πλάσματα σε κάποιο χωριό της Θεσσαλίας. Η σχέση τους ερωτική. Και καθώς η ώρα περνάει, συμβαίνει η ανατροπή. Η επιθετική βοσκοπούλα σχεδόν συμβιβασμένη. Το «γκομενάκι» σε αντάρτικο. Στην πλατεία του χωριού, λίγο πριν από τον γάμο της με τον αστυνομικό της περιοχής, αρπάζει το μικρόφωνο και λέει: «Θα κάνω ό,τι γουστάρω. Και έριξα το παιδί».

Η σκηνοθεσία από δύο απόφοιτους του Χάρβαρντ. Τη Χρυσιάννα Παπαδάκη και τον Στέργιο Ντινόπουλο. Είναι η πρώτη τους ταινία. Η οποία έχει κερδίσει και το βραβείο Europa Cinemas Venice Labels για την καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία στο τμήμα Giornate degli Autori του 82ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Η Χαρά Κυριαζή υποδύεται τη βοσκοπούλα, την Αργυρώ. Η Πάμελα Οικονομάκη την Αννέτα. Που τελικά αποδεικνύεται ο μοχλός στην αφήγηση της ιστορίας. Γι’ αυτό την επέλεξα.
Η ερμηνεία της χαράχθηκε στη μνήμη μου. Και όταν τη συνάντησα στο αγαπημένο μου στέκι, το «Daily», είδα ένα πλάσμα κομμένο και ραμμένο για τον κινηματογραφικό φακό: μετρίου αναστήματος, λεπτή, γοητευτική. Με γωνίες. Απορώ πως δεν την έχουν ανακαλύψει τα σαΐνια της πιάτσας. «Το κύκλωμα», μου είπε, «είναι κλειστό. Και τα πρόσωπα ανακυκλώνονται».
Στην αρχή η κουβέντα περιγραφική. Η συνέχεια ανατρεπτική. Το κορίτσι ένα πλήρες πακέτο. Οπως λένε και στο Χόλιγουντ, «brain and looks». Μυαλό και ομορφιά. Σιγά-σιγά ανοίχτηκε. Και ανάμεσα στα άλλα είπε: «Είμαι queer, ναι».

Ποια η αιτία; «Πηγή όλων αυτών η πατριαρχία». Και ολοκληρώνοντας την ποταμιαία εξομολόγηση είπε: «Η μάνα μου θα πάθει εγκεφαλικό. Να κάνω come out; Δεν ξέρω, φοβάμαι μην πάθει σοκ η μαμά μου». Διαβάστε όσα λέει αυτό το κορίτσι. Ισως συναντηθείτε με έναν κόσμο που δεν τον βλέπετε και δεν τον ξέρετε.

Σκηνή 1η

«Είμαι η γκόμενα του χωριού»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Το Πάμελα είναι το κανονικό σου όνομα;

ΠΑΜΕΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΗ: Παναγιώτα-Εμμανουέλα βαφτίστηκα, αλλά Πάμελα με λένε από μωρό. Η μεριά του μπαμπά μου είναι από την Κρήτη - δεν έχω σχέση όμως. Και η μαμά είναι από Μεσσηνία. Δεν είμαι μοναχοπαίδι. Εχω μια μεγαλύτερη αδελφή.

Δ.Δ.: Η «Αρκουδότρυπα» είναι η πρώτη σου ταινία;

Π.ΟΙΚ.: Ναι.

Δ.Δ.: Και πώς σε επέλεξαν οι δύο σκηνοθέτες;

Π.ΟΙΚ.: Εκαναν ανοιχτό κάστινγκ και είχανε πάρα πολλές συμμετοχές. Υπάρχει τεράστια προσφορά και ελάχιστη ζήτηση. Οπότε μας διάλεξαν μέσα από πολλά άτομα.

Δ.Δ.: Πόσα άτομα δηλαδή, πενήντα;

Π.ΟΙΚ.: Πολλά παραπάνω. Σε ανοιχτό κάστινγκ μπορεί να έλαβαν πάνω από 200 βιογραφικά. Μετά περάσαμε οντισιόν σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση δεν είχα γνωριστεί με τη Χαρά Κυριαζή. Τη γνώρισα στη δεύτερη φάση, όπου είχαμε μείνει οι επικρατέστερες. Και στο τέλος επέλεξαν εμάς τις δύο.

Δ.Δ.: Εσύ παίζεις την Αννέτα και η Χαρά Κυριαζή την Αργυρώ. Αυτή η σχέση μαζί της ήταν οικεία σε σένα ή κάτι καινούριο; Το είχες ποτέ δουλέψει στο μυαλό σου αυτό;

Π.ΟΙΚ.: Με τη Χαρά γνωριστήκαμε στην οντισιόν και αμέσως αποκτήσαμε χημεία. Ηταν σαν να γνωριζόμαστε χρόνια.

Δ.Δ.: Στην ταινία βλέπουμε μια Ελλάδα που είναι μοντέρνα και ταυτόχρονα κολλημένη στο ’50-'60, αυτά τα δύο πρόσωπα τα έχεις βιώσει προσωπικά;

Π.ΟΙΚ.: Αυτά που βλέπουμε στην ταινία, τα πιο παραδοσιακά, πατριαρχικά, να παντρέψουν την Αννέτα και όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα και βασιλεύουν. Στην ταινία βλέπεις τη Χαρά ως Αργυρώ που είναι βοσκοπούλα με τα πρόβατά της. Στην Αργυρώ αρέσει να ασχολείται με τη φύση, με τα ζώα - δεν έχει μάθει και κάτι άλλο, αλλά φαίνεται ότι όντως της αρέσει αυτό που κάνει. Και μετά έχεις την Αννέτα που έχει την ανησυχία ότι αυτό τής είναι λίγο, θέλει να φύγει, να δει κάτι άλλο. Ετσι νομίζει τουλάχιστον.

Δ.Δ.: Το κορίτσι με τα μακριά νύχια, το γκομενάκι ας πούμε.

Π.ΟΙΚ.: Ναι, ναι. Στην ταινία είμαι η γκόμενα του χωριού.

Σκηνή 2η

Παθιασμένος έρωτας

Δ.Δ.: Εσύ ως Αννέτα και η Χαρά Κυριαζή ως βοσκοπούλα, δύο ετερόκλητα πλάσματα. Κι όμως, αυτοί οι δύο πόλοι ενώνονται, ερωτεύεται η μία την άλλη. Αυτή η σχέση είναι πηγαία κατά τη γνώμη σου; Είναι ταυτόχρονα ένας τρόπος να δραπετεύσει κανείς από αυτό το περιβάλλον; Ή είναι μόνο αισθησιακή;

Π.ΟΙΚ.: Είναι πηγαία, επειδή αυτά τα δύο κορίτσια έχουν μεγαλώσει μαζί, έχουν περάσει μια ζωή μαζί. Είναι πάρα πολύ καλές φίλες δηλαδή, και προκύπτει το ερωτικό - που για να προκύψει μάλλον θα ήταν πάντα μέσα τους, έτσι;

Δ.Δ.: Ωστόσο το ερωτικό στην ταινία έχει, κατά τη γνώμη μου, μια άλλη διάσταση. Οτι πάμε πέρα από το απαγορευμένο, από τα όρια. Δηλαδή είναι μια πράξη επαναστατική - χωρίς να το ξέρουν οι ίδιες. Δεν μπορεί το χωριό να δεχτεί μια τέτοια σχέση.

Π.ΟΙΚ.: Εκ πρώτης όψεως όχι. Μετά βέβαια φαίνεται ότι μάλλον το χωριό είναι ΟΚ. Μερικές φορές μπορεί να σε εκπλήξει. Δεν το δείχνει αυτό η ταινία, δεν το ξέρουμε καθαρά, αλλά με την κατάληξη της ταινίας -που δεν θα πω ποια είναι- αυτό φαίνεται.

Δ.Δ.: Δεν είναι τυχαίο ότι η Αννέτα πρόκειται να παντρευτεί έναν αστυνομικό.

Π.ΟΙΚ.: Οχι, δεν είναι τυχαίο.

Δ.Δ.: Και εγκαταλείπει τον αστυνομικό, που είναι εκπρόσωπος του νόμου, επομένως εγκαταλείπει το νόμιμο και πάει στο απαγορευμένο.

Π.ΟΙΚ.: Εγκαταλείπει το νόμιμο και αυτά που θέλουν να της επιβάλουν ουσιαστικά.

Δ.Δ.: Νομίζω ότι αυτή ακολουθεί τον αστυνομικό για να εναρμονιστεί με την κανονικότητα.

Π.ΟΙΚ.: Ψάχνει κάτι παραπάνω απ’ το χωριό, ψάχνει λίγο το high life ας πούμε. Ετσι νομίζει. Αλλά εντέλει φαίνεται ότι στην πραγματικότητα είναι μια ζωή που δεν τη θέλει. Οταν φτάνει στη Λάρισα και συναναστρέφεται πιο πολύ και με την πεθερά της, τη Μάρω, βλέπει ένα μέλλον που δεν το θέλει.

Δ.Δ.: Εξαιρετική σκηνή αυτή. Βλέπεις ποια είναι η γυναίκα που είναι παντρεμένη, πόσο ταλαιπωρημένη είναι. Πάνω στη γυναίκα είναι όλο το φιλμ. Με τις τρεις παραλλαγές της. Η μητέρα του αστυνομικού, που είναι υποταγμένη, η Αργυρώ που είναι διαφορετική βοσκοπούλα και πάει κόντρα στον κοινωνικό ρόλο της και η Αννέττα.

Π.ΟΙΚ.: Και έχεις και τη Βαγγελίτσα, τη γιαγιά της Αννέτας, που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Φαίνεται ότι έχουν μια πολύ βαθιά σχέση με την Αννέτα, είναι πολύ υποστηρικτική και της λέει πράγματα που δεν φανταζόσουν ότι θα τα πει μια γιαγιά.

Σκηνή 3η

Είναι μια ταινία για γυναίκες

Δ.Δ.: Καταλαβαίνει η γιαγιά τι συμβαίνει, το αισθάνεται.

Π.ΟΙΚ.: Ακριβώς, και προσπαθεί να είναι δίπλα της και να της λέει «έχεις επιλογές πια, μη φοβάσαι, προχώρησε». Ολα στη γυναίκα. Ακόμα και το ότι ο «μπάτσος» δεν φαίνεται στην ταινία είναι επιλογή, δεν είναι τυχαίο. Επίσης είναι σημαντικό ότι είναι μια ταινία queer και πάνω απ’ όλα βασισμένη στις γυναίκες. Δεν υπάρχει κακός στην ιστορία.

Δ.Δ.: Για να γυρίσουμε τώρα σε σένα, με το σινεμά θες να ασχοληθείς πιο πολύ ή με το θέατρο;

Π.ΟΙΚ.: Το λατρεύω το θέατρο και οι πρώτες μου σπουδές ήταν πάνω σε αυτό. Μου λείπει πάρα πολύ, είναι η αλήθεια. Είμαι ερωτευμένη με τον κινηματογράφο, ιδανικά θέλω να ασχοληθώ και με τα δύο.

Δ.Δ.: Ωστόσο το θέατρο για σένα είναι μια αναζήτηση, όχι;

Π.ΟΙΚ.: Είναι, σίγουρα. Το λατρεύω. Και έχω υπάρξει μέσα στο θέατρο πολύ, παρόλο που δεν έχω παίξει. Ως βοηθός σκηνοθέτη, βασικά ήμουν το παιδί για όλες τις δουλειές. Δούλευα με την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, ήμουν βοηθός σε πολλές παραστάσεις. Και στο Ναύπλιο, επειδή έχει και πολλά πρακτικά μαθήματα το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών όπου σπούδασα, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε δικές μας παραστάσεις, να παίξουμε, να σκηνοθετήσουμε και να κάνουμε παραγωγή. Βλέπαμε προστατευμένα πώς λειτουργεί όλο το σύστημα το θεατρικό.

Δ.Δ.: Περιμένεις τώρα με την ταινία να έχεις κάποιες καλύτερες προτάσεις;

Π.ΟΙΚ.: Ευελπιστώ, κι εγώ και η Χαρά, να μας ανοίξουν κάποιες πόρτες. Και δεν εννοώ απαραίτητα να χτυπάει το τηλέφωνό μου ασταμάτητα και να με καλούν σε δουλειές. Να μας βλέπουν πιο πολύ, να μας αναζητήσουν και να μας κάνουν κάστινγκ. Και μπορεί να μην τους κάνουμε, εννοείται. Παίζει και το φιζίκ πολύ ρόλο σε αυτά τα πράγματα. Οπότε, ναι, ευελπιστώ να έχουμε λίγες παραπάνω ευκαιρίες μέσα από αυτή τη δουλειά.

Σκηνή 4η

«Είμαι αυτή που είμαι»

Δ.Δ.: Από όσο ξέρω για τις ηθοποιούς -ειδικά τις ξένες, έχω πάει σε πολλά φεστιβάλ- το ύψος τους είναι μέτριο έως κοντό και είναι πολύ αδύνατες. Ο φακός μεγεθύνει. Και στην ταινία εσύ είσαι κάπως διαφορετική απ’ ό,τι είσαι τώρα εδώ, είσαι πολύ πιο αδύνατη.

Π.ΟΙΚ.: Στην ταινία πιστεύω ότι και εγώ και η Χαρά φαινόμαστε πιο μεγάλες σε ηλικία, όχι τόσο με παραπάνω κιλά. Αυτό συμβαίνει πάντως με την κάμερα.

Δ.Δ.: Εσύ, πάντως, όπως σε βλέπω τώρα, στο ύψος και στο βάρος είσαι μια χαρά, δεν έχεις κανένα πρόβλημα.

Π.ΟΙΚ.: Είμαι αυτή που είμαι.

Δ.Δ.: Δεν κάνεις γυμναστική;

Π.ΟΙΚ.: Δεν κάνω ιδιαίτερα, όχι. Εκανα για χρόνια ενόργανη πιο μικρή, αλλά αυτή τη στιγμή δεν κάνω - λίγο γιόγκα καμιά φορά. Θέλω να ασχοληθώ παραπάνω με το σώμα μου, αλλά πιο πολύ για φυσική κατάσταση. Θεωρώ ότι ο καθένας και η καθεμία, το κάθε άτομο πρέπει να είναι όπως είναι και όπως νιώθει άνετα με τον εαυτό του. Δεν θεωρώ ότι πρέπει να ακολουθεί κανόνες, ούτε να χάνει δέκα κιλά για να παίξει μπροστά από την κάμερα και να μη φανεί μεγαλύτερο.

Δ.Δ.: Η δουλειά του ηθοποιού όμως απαιτεί μεγάλη αφοσίωση, στοχοπροσήλωση, δουλειά, δουλειά, δουλειά. Ξέρεις τι θυσίες κάνουν οι μεγάλες σταρ; Αυτά που λένε για πάρτυ και για κοσμικότητα είναι παραμύθια. Οι Αμερικανίδες κοιμούνται το βράδυ στις 8-9 η ώρα. Το πρωί πρέπει να είναι στο όρντινο στις 6, 7. Είσαι εσύ αποφασισμένη να το κάνεις αυτό;

Π.ΟΙΚ.: Είμαι! Πάντα, όμως, σε υγιή πλαίσια. Αυτοί που χάνουν 15 κιλά για έναν ρόλο έχουν και ειδικούς από πίσω. Κι εμείς στην ταινία, πολλές φορές κάναμε 14 ώρες γύρισμα μέσα στα βουνά και τη ζέστη. Και μετά μπορεί να είχαμε όρντινο 7 το πρωί. Η Χαρά έχει ξυπνήσει πολλές φορές πιο νωρίς από μένα, από τις 5, για να πάει στα ζώα. Βιώσαμε δύσκολες συνθήκες, το ζήσαμε το γύρισμα, κανονικά. Δεν ήταν εύκολο.

Δ.Δ.: Από τις Ελληνίδες ηθοποιούς, ποιες ξεχωρίζεις;

Π.ΟΙΚ.: Λατρεύω τη Μαρία Καβογιάννη και την Καίτη Κωνσταντίνου που «έφυγε». Είμαι παιδί των 90s και έχω μεγαλώσει με τα «Εγκλήματα», τη σειρά που έπαιζαν και οι δυο τους και ήταν εμβληματική, πολύ μπροστά από την εποχή της.

Δ.Δ.: Από τις νεότερες;

Π.ΟΙΚ.: Δεν μου έρχεται τώρα κάποια, συγγνώμη.

Δ.Δ.: Από τις ξένες; Βλέπεις σινεμά;

Π.ΟΙΚ.: Πάρα πολύ. Και πολλές σειρές. Είμαι αρκετά «σειράκιας» είναι η αλήθεια. Θαυμάζω απεριόριστα τη Μικαέλα Κόελ. Είναι ηθοποιός, έχει παίξει σε πολλές σειρές και ταινίες, έχει κάνει και δική της σειρά που σκηνοθετεί. Τη θαυμάζω απεριόριστα.

Δ.Δ.: Από Αμερικανίδες;

Π.ΟΙΚ.: Επειδή δεν ξέρω ποια να πρωτοπώ, διαλέγω την Αντζελίνα Τζολί. Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ υποτιμημένη ως ηθοποιός.

Δ.Δ.: Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

Π.ΟΙΚ.: Είναι από τα είδωλά μου - και ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος.

Δ.Δ.: Δηλαδή σου αρέσει η επαναστατικότητά της, ότι είναι μια γυναίκα πολύ δυναμική.

Π.ΟΙΚ.: Πολύ δυναμική, με φιλανθρωπικό έργο, δεν φοβάται να πει την πολιτική της θέση, είναι συγκλονιστική.

Δ.Δ.: Για να σου αρέσει η Τζολί θα είσαι κι εσύ δυναμικός άνθρωπος στον χαρακτήρα σου.

Π.ΟΙΚ.: Πιστεύω πως είμαι.

Σκηνή 5η

Η συμπεριφορά των ανδρών

Δ.Δ.: Εχεις κάνει καμιά επαναστατική πράξη στη ζωή σου, έχεις πάει κόντρα στα πράγματα;

Π.ΟΙΚ.: Κυρίως κόντρα πάω. Τώρα τι να σας πω... Οταν πέρασα στο Ναύπλιο, στο Θεατρικών Σπουδών από Πανελλήνιες. Ημουν 18 ετών.

Δ.Δ.: Και ποιο σχολείο τελείωσες;

Π.ΟΙΚ.: Στα Σεπόλια μεγάλωσα.

Δ.Δ.: Πολύ ωραία. Δυτική Αθήνα.

Π.ΟΙΚ.: Ναι, οι περιοχές αυτές διαμορφώνουν ωραία παιδιά, ωραίες προσωπικότητες. Επειδή είμαστε μονογονεϊκή οικογένεια. Δηλαδή η μαμά μου μας μεγάλωσε κι εμένα και την αδελφή μου. Η μαμά μου είχε πει ότι αν περάσω δεν θα μπορεί να με συντηρήσει οικονομικά, και εγώ το γνώριζα αυτό.

Δ.Δ.: Σου έλεγε να μη σπουδάσεις δηλαδή;

Π.ΟΙΚ.: Σε καμία περίπτωση, ήταν πάντα υποστηρικτική μαζί μου, ακόμα και από μωρό που έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός.

Δ.Δ.: Εργαζόταν;

Π.ΟΙΚ.: Ηταν συνταξιούχος, με πάρα πολύ μικρή σύνταξη. Οπότε όταν εγώ πέρασα, πήγα φιλοξενούμενη σε μια κοπέλα για να δω πώς είναι η σχολή. Εκεί ήταν ένα άλλο παιδί και μας λέει: «Θα πάω να δω ένα σπίτι για να νοικιάσω, θέλετε να έρθετε για βόλτα;». Και το βλέπω εγώ και λέω «παιδιά, εδώ θα μείνω». Και μιλάω με τον άνθρωπο που το έχει -τότε το ενοίκιο ήταν 200 ευρώ- και του λέω «ωραία, θα μου το κρατήσετε, το θέλω». Εγώ ήταν να μην πάω καν εκεί να σπουδάσω. Και έκλεισα το σπίτι προφορικά και μετά γύρισα και έκανα τα πάντα για να πείσω τη μαμά μου, με τη βοήθεια της αδελφής μου και των νονών μου -που τους λατρεύω, είναι οικογένειά μου- για να μπορέσω να πάω. Και φυσικά πήγα και με στήριξε στα πάντα. Δούλευα κι εγώ βέβαια όλα τα χρόνια.

Δ.Δ.: Τι έκανες;

Π.ΟΙΚ.: Μπαρ, σέρβις.

Δ.Δ.: Και συνάντησες τρομερά πράγματα, φαντάζομαι.

Π.ΟΙΚ.: Εχω συναντήσει τρομερά πράγματα - πολύ τραυματικά και άσχημα.

Δ.Δ.: Σεξουαλικές παρενοχλήσεις και τέτοια πράγματα;

Π.ΟΙΚ.: Πάρα πολύ συχνά. Αυτό σχεδόν είναι ο κανόνας, ιδιαίτερα αν δουλεύεις νύχτα. Και δούλευα αρκετά νύχτα.

Δ.Δ.: Δηλαδή η συμπεριφορά των αντρών ήταν τραγική.

Π.ΟΙΚ.: Ηταν τραγική η συμπεριφορά των ανδρών, όπως συνήθως.

Δ.Δ.: Οπως συνήθως;

Π.ΟΙΚ.: Οπως συνήθως, το λέω και επιμένω σε αυτό.

Δ.Δ.: Η πορεία μιας νέας κοπέλας πρέπει να είναι πολύ δύσκολη. Συνεχώς δέχεται σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ύβρεις, ξύλο... Σε έχει χτυπήσει κανένας άντρας;

Π.ΟΙΚ.: Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτό.

Δ.Δ.: Θέλω να πω, αν σε χτυπούσε ποτέ, θα έμενες ή θα έφευγες; Μου έλεγε ένας ψυχίατρος ότι μια γυναίκα που μένει με έναν άντρα που τη χτυπάει και του δίνει νέα ευκαιρία κάνει βλακεία. Πρέπει αμέσως να φύγει.

Π.ΟΙΚ.: Αυτός ο ψυχίατρος δεν έχει βιώσει ποτέ κάτι αντίστοιχο για να το λέει αυτό. Μιλάει απέξω, ως τρίτος. Δεν έχει βιώσει ποτέ ούτε τον μισογυνισμό, ούτε τη βία.

Σκηνή 6η

Μισογυνισμός, σεξισμός, βία

Δ.Δ.: Αν δεχθείς βία, πρέπει να φύγεις Πάμελα. Εφυγες εσύ;

Π.ΟΙΚ.: Δεν είναι εύκολα αυτά τα πράγματα.

Δ.Δ.: Γιατί δεν είναι εύκολα;

Π.ΟΙΚ.: Οταν έχεις συνηθίσει στη βία, νομίζεις ότι αυτό είναι το κανονικό. Και η απόφαση να φύγεις από εκεί θέλει πάρα πολλή δουλειά με σένα. Μπορεί και από ειδικό. Οταν έχεις μεγαλώσει στη βία, όταν έχεις συνηθίσει στη βία, όταν είσαι σε μια κακοποιητική σχέση, νομίζεις ότι αυτό είναι το κανονικό.

Δ.Δ.: Εσύ έχεις ζήσει μια τέτοια σχέση;

Π.ΟΙΚ.: Εχω αντιμετωπίσει βία από άντρες, ναι.

Δ.Δ.: Και έμεινες, δεν έφυγες. Αυτό που μου λες είναι διαφορετικό από τον χαρακτήρα της ταινίας, γιατί η Αννέτα επαναστατεί, φεύγει. Παίρνει το μικρόφωνο και λέει «ρεμάλια, fuck you».

Π.ΟΙΚ.: Δεν φεύγει αμέσως. Φεύγει εντέλει. Κι εγώ είχα φύγει, εντέλει.

Δ.Δ.: Μπράβο σου.

Π.ΟΙΚ.: Παρ’ όλα αυτά, είναι πάρα πολύ σημαντικό ο κόσμος να μην κατηγορεί σε καμία περίπτωση τα άτομα που δεν φεύγουν. Που δεν έχουν τη δύναμη είτε να φύγουν είτε να μιλήσουν.

Δ.Δ.: Ποσοστιαία τώρα, από τις σχέσεις που είχες, φιλικές, ερωτικές κ.λπ., πόσες ήταν με βία;

Π.ΟΙΚ.: Ας μην πούμε μόνο βία, ας πούμε και τοξικότητα και χειριστικότητα, όλα αυτά τα πράγματα. Σε πολλές από τις σχέσεις μου υπήρχαν. Οχι σε όλες, αλλά σε αρκετές. Υπάρχουν κάποια μοτίβα σε άνδρες που είναι πολύ συχνά. Δεν λέω ότι είναι σε όλους, αλλά είναι συχνά. Είτε θα έχουν κάποια θέματα εξουσίας που δεν τα έχουν δουλέψει, οπότε αυτό θα τους κάνει χειριστικούς, θα κάνουν gaslighting, θα είναι πιεστικοί. Και μπορεί να μην έχουν καν επίγνωση ότι το κάνουν αυτό. Είτε δεν θα είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι και θα είναι αρκετά ανώριμοι, δεν θα μπορούν να εκφραστούν. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για το τι δουλειά θα κάνει με τον εαυτό του. Εγώ, ας πούμε, και οι φίλες μου έχουμε κάνει πολλή δουλειά με εμάς. Eχουμε πάει σε ειδικούς για να λύσουμε τα τραύματά μας προκειμένου να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Η ψυχική υγεία είναι υγεία, είναι σαν να λέμε «έσπασα το πόδι μου».

Σκηνή 7η

«Υπάρχει άνοδος του φασισμού και του μισογυνισμού»

Δ.Δ.: Ερωτεύτηκες ποτέ σου πραγματικά; Με φλόγα, με πάθος; Να τα δώσεις όλα;

Π.ΟΙΚ.: Το έχω κάνει.

Δ.Δ.: Εχεις μετανιώσει γι’ αυτό;

Π.ΟΙΚ.: Δεν έχω μετανιώσει. Οσο και να πληγώνεσαι, ο έρωτας είναι από τα πιο όμορφα πράγματα. Αξίζει τον πόνο που μπορεί να βιώσεις.

Δ.Δ.: Είδες τι έγινε με τα δύο κορίτσια που έπεσαν στο κενό, 17 ετών. Και έγραψαν το φοβερό σημείωμα που λέει «δεν θέλουμε να ζούμε σ' αυτό τον κόσμο». Μήπως τελικά πάμε προς τα πίσω; Μήπως αυτή η απελπισία κυριεύει τις νεότερες γενιές με τις οποίες εσύ δεν έχεις επαφή;

Π.ΟΙΚ.: Εχω επαφή με άτομα 20 ετών. Μπορεί να μη φαίνεται, αλλά υπάρχει συγκλονιστική άνοδος του φασισμού και του μισογυνισμού γενικά αυτή τη στιγμή. Μπορεί κάποιοι να μην το βλέπουν. Είμαστε όμως εν έτει 2026 και σε Πολιτείες των ΗΠΑ απαγορεύεται να κάνεις άμβλωση. Μετά, υπάρχει και αυτό το «πρόβλημα», δεν ξέρω αν το έχετε ακούσει, το male loneliness epidemic.

Δ.Δ.: Η επιδημία της μοναχικότητας των ανδρών; Τι σημαίνει αυτό;

Π.ΟΙΚ.: Οτι οι άντρες πλήττονται αυτή τη στιγμή και νιώθουν μόνοι τους. Αυτά τα πράγματα είναι αστεία, τι συζητάμε τώρα; Εγώ μπορεί να παίζω Τζόκερ με το αν θα βγω έξω και θα με ενοχλήσει κάποιος. Και συζητάμε τώρα αν ο Γιώργος αισθάνεται μόνος του; Αυτή τη στιγμή συμβαίνουν πολύ άσχημα πράγματα. Γίνεται πόλεμος.

Δ.Δ.: Τι εννοείς;

Π.ΟΙΚ.: Πιστεύω ότι από την αρχή οι άντρες κάνουν πόλεμο απλά για να νιώσουν κάτι. Είτε αυτό είναι δύναμη, είτε αυτό είναι εξουσία. Να νιώσουν για λίγο θεοί.

Δ.Δ.: Εντυπωσιάστηκα πολύ με αυτά που μου λες.

Π.ΟΙΚ.: Θα πέσουν να με φάνε άντρες, αλλά δεν με νοιάζει.

Δ.Δ.: Εσύ είσαι queer;

Π.ΟΙΚ.: Είμαι queer, ναι.

Δ.Δ.: Αρα και ο ρόλος που έπαιξες σου ταίριαζε. Γι’ αυτό τον έπαιξες πάρα πολύ καλά. Εγώ βλέπω χρόνια ταινίες, το κριτήριο είναι σωματικό. Εάν δεν σηκωθείς να πας στην τουαλέτα να κάνεις τσίσα σου, η ταινία είναι καλή. Εάν σε καθηλώσει και δεν κοιτάξεις το ρολόι σου, είναι πολύ καλή. Η «Αρκουδότρυπα» με καθήλωσε. Εχεις πολιτικοποιημένο μυαλό, έχεις πολιτική σκέψη ενώ δεν σου φαίνεται.

Π.ΟΙΚ.: Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Επίλογος

«Οταν γύρισε ο κόσμος μου»

Κάθε τόσο χάιδευε τα μαλλιά της. Νωχελικά. Με θηλυκό σκέρτσο. Είναι, όπως δηλώνει, queer, αλλά στην όψη, στη στάση, στον λόγο εντελώς θηλυκή. Σε όλα είναι κόντρα. Με πατριαρχία, μισογυνισμό, με το κλειστό κύκλωμα του Θεάτρου. Προς το τέλος τη ρώτησα:

Δ.Δ.: Ο πατέρας σου, η μητέρα σου, ήταν αριστεροί;

Π.ΟΙΚ.: Οι παππούδες μου ήταν ΠΑΣΟΚ.

Δ.Δ.: Η πολιτική σου σκέψη έχει να κάνει με τι;

Π.ΟΙΚ.: Η πολιτική μου σκέψη έχει να κάνει με το φύλο μου, τη σεξουαλικότητά μου, με τα βιώματά μου. Το 2018, όταν δολοφονήθηκε η Zackie, ο Ζακ Κωστόπουλος, γύρισε ο κόσμος μου, έπαθα σοκ. Και άρχισα να είμαι σε μεγαλύτερη επαφή με τη σεξουαλικότητά μου, ας πούμε.

Δ.Δ.: Τη σεξουαλικότητά σου πότε την ανακάλυψες; Μικρή ή τώρα;

Π.ΟΙΚ.: Η μάνα μου θα πάθει εγκεφαλικό. Να κάνω come out δηλαδή; Δεν ξέρω, φοβάμαι μην πάθει σοκ η μαμά μου.

Δ.Δ.: Η μάνα σου δεν το ξέρει;

Π.ΟΙΚ.: Το ξέρει.

Δ.Δ.: Το ανακάλυψες μικρή;

Π.ΟΙΚ.: Από αρκετά μικρή. Αλλά παρόλο που το ήξερα, είναι δύσκολο να βρεις τη σεξουαλικότητά σου - η οποία είναι ρευστή. Εγώ το κατάλαβα από μικρή. Αλλά είναι δύσκολο να το αποδεχτείς.

Δ.Δ.: Φεύγοντας με συνόδευε η φράση «η μάνα μου θα πάθει εγκεφαλικό. Να κάνω come out; Δεν ξέρω, φοβάμαι». Και ακόμα με συνόδευε το άρωμα της «Αρκουδότρυπας». Αν ήταν αμερικανικής προέλευσης, του παράλληλου κυκλώματος, οι κριτικοί θα την αποθέωναν!