Μιχαήλ Μαρμαρινός: «Φεστιβάλ σημαίνει γιορτή, αλλά χρησιμοποιούμε την ίδια λέξη για το φεστιβάλ της πατάτας»

Συναντώ τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στην Πειραιώς 260, ένα πολύ ζεστό απόγευμα στη μέση του καλοκαιριού. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός χαιρετά ένα-ένα τα παιδιά που δουλεύουν για το Φεστιβάλ, στην υποδοχή, στην καθαριότητα, τους τεχνικούς, τους ηθοποιούς, κάθε λογής συντελεστή. Αεικίνητος, παρασύρει τον φωτογράφο μας, Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο, από τον κήπο και το τροχόσπιτο του Σωκράτη Σωκράτους, που επέστρεψε σε όλο του το μεγαλείο, στην πίσω μεριά των κτιρίων, στην πλατεία με τα μεγάλα τραπέζια και το δάσος, στις κρυφές γωνιές των εγκαταστάσεων. Στο διάβα του, μαζεύει καλώδια, ισιώνει τραπέζια, συμμαζεύει, ενεργοποιεί αόρατες συνδέσεις: Δεν μπορώ παρά να τον παρατηρώ με θαυμασμό. Είμαι, εξάλλου, ανερυθρίαστα μεγάλη του θαυμάστρια. Οι παραστάσεις του στα τέλη των 90s και τις αρχές των 00ς με διαμόρφωσαν ως θεατή, μου άνοιξαν παράθυρα και μονοπάτια σε άλλες θεατρικές κουλτούρες. Τον βλέπω να ελίσσεται στο χώρο και σκέφτομαι τον «Εθνικό Ύμνο» και το «Ρομέο και Ιουλιέτα, η τρίτη μνήμη», το «2004», το «Insenso», που σκηνοθέτησε το 2012 σε έναν χώρο πίσω από το Φεστιβάλ που δεν υφίσταται πια, τις «Τρωάδες», τις «Κομμώτριες/Μεταπολίτευση».

Διαβάστε τη συνέχεια στο marieclaire.gr