Μπορεί η χώρα να έχει «φύγει» από εικόνες των 80s, όπου επιτρεπόταν το
κάπνισμα σε αεροπλάνα, βαπόρια και… νοσοκομεία, όμως το
τσιγάρο παραμένει ακόμα βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κουλτούρα, με σχεδόν 4 στους 10 Έλληνες να κάνουν χρήση καπνικών προϊόντων ή να ατμίζουν.
Με αφορμή τη χθεσινή
Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος (31 Μαΐου), οι ίδιοι οι
καπνιστές, όπως εξηγούν στον φακό του
Orange Press Agency, δεν εθελοτυφλούν πλέον. Αναγνωρίζουν το μέγεθος του προβλήματος, τις επιπτώσεις στην υγεία τους και, κυρίως, τον ισχυρό εθισμό τους. Αντίθετα, άλλοι πολίτες, μιλούν για τα απτά οφέλη της διακοπής του καπνίσματος.
«Μετά τα 50 με 55 αρχίσαν τα προβληματάκια. Εκεί άρχισα και το καταλάβαινα, αλλά εκεί πια είχε γίνει...»
Ο Μιχάλης, ένας διαχρονικός καπνιστής περιέγραψε ανάγλυφα πώς η νεανική μόδα μετατράπηκε σε έναν σκληρό, ισόβιο εθισμό που δεν διαφέρει σε τίποτα από άλλες εξαρτήσεις:
«Θέλω να σας πω την αλήθεια, εγώ καπνίζω πενήντα χρόνια. Τώρα να θυμηθώ τι ήταν εκείνο που με έδεσε στα δεκαπέντε που το ξεκίνησα; Μπορεί να ήταν και της εποχής η μόδα. Αυτό. Θα σου πω, σε αυτή την ηλικία που το ξεκίνησα έτσι κι αλλιώς δεν με εμπόδιζε να κάνω δραστηριότητες. Δηλαδή έπαιζα μπάλα, κολύμπαγα, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Μετά τα 50 με 55 αρχίσαν τα προβληματάκια. Εκεί άρχισα και το καταλάβαινα, αλλά εκεί πια είχε γίνει... Δηλαδή τώρα μια και μιλάμε να σας πω την προσωπική μου γνώμη. Εγώ νομίζω ότι από τα παιδιά που παίρνουν ναρκωτικά, η μόνη διαφορά είναι ότι εμείς δεν φτάνουμε στο σημείο ας πούμε, να χάσουμε και την αξιοπρέπειά μας. Δεν έχουμε κάποια άλλη διαφορά. Δηλαδή έχω πιστέψει ότι μ' αρέσει. Τώρα μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά όχι, όχι. Κι εγώ πέρασα προβλήματα και στενάχωρες καταστάσεις. Ποτέ δεν το είδα δηλαδή ότι αυτό με βοήθησε. Ποτέ, όχι. Εγώ δηλαδή δεν μπορώ να φανταστώ, ας πούμε, ότι μπορώ να πιώ καφέ ή να πιώ κρασί και να μην καπνίσω. Δεν μπορώ να το φανταστώ μέχρι τώρα τουλάχιστον».
Η τραυματική εμπειρία που λειτούργησε ως ασπίδα
Από την πλευρά του, ο Κώστας, που δεν κάπνισε ποτέ, επιβεβαίωσε την αλλαγή στη νοοτροπία της κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, αν και επισημαίνει ότι το πρόβλημα παραμένει ορατό:
«Δεν κάπνισα ποτέ και δεν καπνίζω καθόλου. Αν μου πει κάποιος αν έχεις δοκιμάσει, προφανώς (έχω δοκιμάσει), δεν μου άρεσε ποτέ, οπότε μείναμε σε αυτό. Θυμάμαι και μάλιστα με είχανε βουτήξει και οι δικοί μου ότι είχε καπνίσει. Αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Έκαψα το μαλλί από τη στάχτη, οπότε ήταν τραυματική εμπειρία και δεν το ξαναδοκίμασα. Δεν έχω κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα, αλλά για μένα δεν κάνει. Υπάρχουν καπνιστές, υπήρχαν πιο πολλοί. Τώρα τα τελευταία πέντε, έξι χρόνια έχουν αρχίσει λίγο και το συζητάνε. Άλλος για θέματα υγείας, άλλος θέμα ξέρω ‘γω διατροφής ή τρόπου ζωής, lifestyle. Έχουν αρχίσει λίγο και το μειώνουνε, πάντως εξακολουθούν να υπάρχουνε».
«Απελευθερώθηκα από τη ΧΑΠ όταν το έσβησα»
Ο Μιχάλης, ένας πρώην γεωλόγος υπαίθρου περιγράφει τον δικό του εφιάλτη, ο οποίος προκλήθηκε κυρίως λόγω του παθητικού καπνίσματος στο γραφείο:
«Είναι βλακεία να καπνίζεις. Εγώ κάπνιζα εικοσιπέντε χρόνια, είχα πάθει ΧΑΠ. Πήγα στο "Σωτηρία", είχα ΧΑΠ, κάθισα ένα μήνα και απελευθερεύθηκα από το κάπνισμα. Δεν κάπνιζα πολύ, κάπνιζα ένα πακέτο τη βδομάδα, αλλά στο γραφείο ο συνάδελφος κάπνιζε 80 τσιγάρα την ημέρα και ανέπνεα κι εγώ μαζί με αυτόν. Δεν μπορούσα να ανέβω ανηφόρα, λαχάνιαζα. Είμαι γεωλόγος και ήμουν γεωλόγος υπαίθρου, άρα κουραζόμουνα πάρα πολύ. Με το να σταματήσω το κάπνισμα πέρασαν όλα».
«Θέλω το γνήσιο, ξέρουμε ακριβώς τι κακό κάνει»
Μια γυναίκα που δηλώνει ελαφριά καπνίστρια από τα 20 της, εξηγεί ότι καπνίζει 1-3 τσιγάρα την ημέρα λόγω άγχους, αλλά αρνείται κατηγορηματικά τα νέα καπνικά προϊόντα:
«Είμαι ελαφριά καπνίστρια πολλά χρόνια. Στα είκοσι ξεκίνησα. Νομίζω από περιέργεια. Το κράτησα, αλλά πάντα λίγο. Δηλαδή ένα, δύο, τρία τσιγαράκια. Νομίζω το άγχος φταίει. Όταν έχεις άγχος χαλαρώνεις με ένα τσιγάρο ή έτσι νομίζεις. Όχι, όχι μόνη μου σπίτι. Ευτυχώς επειδή καπνίζω λίγο δεν με επηρεάζει στη φυσική μου κατάσταση σε κάτι. Όχι, όχι, δεν θέλω υποκατάστατα, θέλω το γνήσιο. Και ξέρουμε ακριβώς τι κακό κάνει. Τα άλλα θεωρώ ότι ίσως είναι πιο επικίνδυνα γιατί δεν έχουν μελετηθεί ακόμα».