Το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο της Νικόπολης: Ένα θαύμα μηχανικής στην Ήπειρο που στέκει επιβλητικό εδώ και δύο χιλιετίες

Στην καρδιά της Ηπείρου, κοντά στη Φιλιππιάδα, ο χρόνος μοιάζει να στέκεται κάτω από τις επιβλητικές καμάρες του Ρωμαϊκού Υδραγωγείου της Νικόπολης.

Πρόκειται για έργο που συνδέεται με την ίδρυση της Νικόπολης από τον Οκταβιανό Αύγουστο, ως μνημειακή «σφραγίδα» της νίκης του στη ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.) και ταυτόχρονα ως υποδομή ζωής για τη νέα πόλη.

Σήμερα, δύο χιλιετίες μετά, το μνημείο εξακολουθεί να στέκει αγέρωχο. 

Οι εικόνες που έρχονται σήμερα στο φως, μέσα από τον φακό του φωτογράφου του πρακτορείου Eurokinissi, Γιώργου Κονταρίνη, αναδεικνύουν με εντυπωσιακό τρόπο το μέγεθος και τη σημασία του έργου. Οι καμάρες που υψώνονται πάνω από την κοίτη του ποταμού μαρτυρούν το πόσο μεγάλο και τεχνολογικά προηγμένο ήταν για την εποχή του.

Γιατί χτίστηκε 

Η ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου υδραγωγείου δεν ήταν πολυτέλεια. Η Νικόπολη υπήρξε πρωτεύουσα ρωμαϊκής επαρχίας και στην ακμή της αριθμούσε πληθυσμό που, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ξεπερνούσε τα 100.000 άτομα. Για να λειτουργήσει μια τέτοια πόλη, απαιτούνταν συνεχής παροχή νερού όχι μόνο για τις καθημερινές ανάγκες, αλλά και για δημόσιες υποδομές όπως τα λουτρά.

Το υδραγωγείο μετέφερε νερό από τις πηγές του Αγίου Γεωργίου, κοντά στον ποταμό Λούρο, σε απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων, αξιοποιώντας αποκλειστικά τη φυσική κλίση του εδάφους. Με στοές, υπόγειους αγωγούς και εντυπωσιακές τοξωτές κατασκευές όπου το ανάγλυφο το απαιτούσε, αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά έργα της ρωμαϊκής περιόδου στη δυτική Ελλάδα.

Η κατασκευή του εξυπηρετούσε τις ανάγκες μιας μεγάλης και ακμάζουσας πόλης, που διέθετε δημόσια λουτρά, κρήνες και οργανωμένο πολεοδομικό ιστό.

Σήμερα, περίπου δύο χιλιετίες μετά, το μνημείο εξακολουθεί να στέκει επιβλητικό.

Όμως ο Λούρος, που άλλοτε τροφοδοτούσε τη ζωή της πόλης, σε περιόδους έντονων βροχοπτώσεων «δοκιμάζει» τα θεμέλιά του. Η άνοδος της στάθμης και τα φερτά υλικά που συσσωρεύονται στις βάσεις των πεσσών δημιουργούν πιέσεις, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και τα σπουδαιότερα έργα της αρχαιότητας χρειάζονται συνεχή φροντίδα.