Χρήστος Κατσαφάδος: Το top model που είναι και πολιτικός μηχανικός

«Η ομορφιά είναι ανώτερη από την ευφυΐα γιατί δεν χρειάζεται εξήγηση» έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ, όμως στην περίπτωση του Χρήστου Κατσαφάδου δεν χρειάζεται να διαλέξουμε. Ούτε και εκείνος διαλέγει ανάμεσα στις δύο επαγγελματικές του ιδιότητες: πολιτικός μηχανικός με μάστερ και μοντέλο με διεθνείς συνεργασίες.

Εχει κάνει εξώφυλλα σε περιοδικά από την Κορέα μέχρι την Αυστραλία, έχει φωτογραφηθεί σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας και είναι πλέον αναγνωρίσιμος όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και εκτός.

Ξεκίνησε το μόντελινγκ στα 19 του παράλληλα με τις σπουδές χωρίς να ξέρει πού θα τον βγάλει ο δρόμος του. Τώρα, στα 34 του, και αφού έχει κατασκευάσει πολλές κατοικίες για την A-List της Αθήνας, ο δρόμος του τον φέρνει πίσω στη Μάνη, όπου αναστηλώνει τον πύργο της οικογένειας σχεδιάζοντας κάθε λεπτομέρεια, από τους τοίχους μέχρι τα έπιπλα.

Gala: Τι σας αρέσει περισσότερο στη δουλειά του μοντέλου;
Χρήστος Κατσαφάδος: Αυτό που με κέρδισε από την αρχή ήταν η επαφή με τον κόσμο της μόδας, η δημιουργικότητα, η έκφραση μέσα από τη φωτογραφία και η συνεχής εναλλαγή εμπειριών. Κάθε μέρα γνωρίζεις ανθρώπους με διαφορετικό υπόβαθρο, μόρφωση, καλλιέργεια, από διαφορετικούς πολιτισμούς. Φυσικά, και τα πολλά ταξίδια. Το μόντελινγκ δεν είναι απλώς μια φωτογράφηση ή μια πασαρέλα, είναι τρόπος επικοινωνίας, πειθαρχίας και προσαρμογής σε έναν ρόλο, αλλά και ανάδειξη της μοναδικότητας του καθενός. Με βοήθησε να εξελιχθώ προσωπικά, να αποκτήσω αυτοπεποίθηση και να μάθω να λειτουργώ σωστά μέσα σε απαιτητικά επαγγελματικά περιβάλλοντα. Στα πρώτα κάστινγκ ήμουν πολύ αγχωμένος και έλεγα στον εαυτό μου: «Πήγαινε να τους δείξεις ποιος είσαι και δεν έχει σημασία αν κλείσεις τη δουλειά». Ακόμα έτσι σκέφτομαι.

G.: Αυτό το επάγγελμα έχει ημερομηνία λήξης;
Χ.Κ.: Πιστεύω ότι το μόντελινγκ εξελίσσεται μαζί με τον άνθρωπο, πλέον δεν υπάρχουν όρια ηλικίας, διαστάσεων, συγκεκριμένης εμφάνισης.

Μπορεί να αλλάζει ο ρόλος ή η μορφή που έχει μέσα στη ζωή σου, αλλά όταν αγαπάς πραγματικά κάτι, δύσκολα το αποχωρίζεσαι. Θεωρώ ότι πάντα θα υπάρχει ένας τρόπος να εκφράζομαι μέσα από αυτόν τον χώρο.

G.: Είχατε και δύσκολες στιγμές;
Χ.Κ.: Ναι, βέβαια, βίωσα περιστατικό όπου Ελληνας σχεδιαστής στο ατελιέ του με παίνεψε για την εμφάνισή μου, αλλά είπε ότι το περπάτημά μου χρειαζόταν δουλειά και θα έπρεπε να το δουλέψουμε πιο αργά το απόγευμα ή την επόμενη ημέρα κατ’ ιδίαν. Χάρηκα πολύ γιατί δεν πήγε ο νους μου στο κακό, αλλά όταν ενημέρωσα την μπούκερ μου, μου απάντησε: «Ετσι σου είπε; Ασ’ το, θα μιλήσω εγώ μαζί του». Θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ άσχημα αν έμενα στην αφέλειά μου, όμως η μπούκερ το χειρίστηκε άψογα, χωρίς να χρειαστεί να ανησυχήσω εγώ. Δεν θα έλεγα πάντως ότι έχω αρνητικές εμπειρίες, μόνο εμπειρίες που με έκαναν πιο δυνατό, μου έμαθαν να ζυγίζω καλύτερα τους ανθρώπους, τις καταστάσεις και να αντιμετωπίζω τις μελλοντικές αντιξοότητες με ωριμότητα και σωστή προετοιμασία. Είχα και πρακτικά ζητήματα, όπως στην Κωνσταντινούπολη το 2014. Τη μέρα που έφτασα για πρώτη φορά άφησα τα πράγματα στο διαμέρισμα που μου είχαν κλείσει και πήγα στο γυμναστήριο του συγκροτήματος για δύο ώρες, μετά στο χαμάμ και μετά πεινούσα απίστευτα. Κατευθύνθηκα στο κοντινό μίνι μάρκετ, αλλά εκεί δεν δέχονταν ούτε κάρτα ούτε ευρώ - ήταν άλλες εποχές. Θυμάμαι να κάθομαι στο πεζοδρόμιο, να αισθάνομαι μόνος και αβοήθητος, χωρίς λεφτά, σε ξένη χώρα και να πεινάω όσο δεν πάει. Είχα ρίξει κλάμα.

G.: Τι σας έμαθε το μόντελινγκ;
Χ.Κ.: Είναι σίγουρα ένα απαιτητικό επάγγελμα σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Χρειάζεται πειθαρχία, συνέπεια, αντοχή και συνεχή προσαρμογή. Ψυχολογικά πρέπει να δουλεύεις με τον εαυτό σου ώστε να ξέρεις τι πρεσβεύεις και ποιος είσαι, πράγμα που στην ηλικία των 20 ετών είναι κάπως δύσκολο. Εχει τύχει την ίδια ημέρα να ακούσω το πρωί «δεν μας κάνεις γιατί είσαι αδύνατος» και το μεσημέρι «το δείγμα παντελονιού που έχουμε διαλέξει σου είναι στενό», οπότε αναρωτιόμουν «είμαι παχύς ή αδύνατος τελικά;». Πρέπει να πατάς γερά στα πόδια σου και να γνωρίζεις ποιος είσαι, όχι να περιμένεις επιβεβαίωση από τους άλλους, γιατί αυτή θα έρθει μία φορά στις 40 ή 50 προσπάθειες.

G.: Η πορεία στη μόδα σάς απομάκρυνε από τις σπουδές σας;
Χ.Κ.: Οχι, συνέβη το αντίθετο. Οταν ήμουν φοιτητής, γνώρισα τυχαία τον αρχιτέκτονα Γιώργο Μέρλο σε μια παρέα και μου πρότεινε να συμμετέχω σε μια εκπομπή που ετοίμαζε για την τηλεόραση. Ξεκινήσαμε ως intern και παρόλο που το project ναυάγησε, στάθηκε σημαντικό για μένα που μέχρι τότε δεν ήξερα καν αν μου αρέσει αυτό που σπουδάζω ή ότι θα μπορούσα να το ακολουθήσω. Κατάλαβα ότι το να είσαι πολιτικός μηχανικός δεν είναι απαραίτητα το αυστηρό τεχνοκρατικό πλαίσιο που είχα στο μυαλό μου, αλλά μπορεί να έχει διάφορες εκφάνσεις σε σχεδιασμό, μελέτη, έρευνα, κατασκευή, μάρκετινγκ, συμβουλευτική. Μέσα από αυτή τη γνωριμία προέκυψε στη συνέχεια η συνεργασία μου στο γραφείο του Μέρλου, όπου άρχισα να έρχομαι πιο κοντά με τον χώρο των κατασκευών και του engineering. Από τους πρώτους μήνες ανέλαβα να επιβλέπω τα έργα μου και να αγαπώ τη δουλειά. Είχα βέβαια και αστεία περιστατικά. Οπως κάποτε που βρισκόμουν στο εργοτάξιο με ολόσωμη μαύρη κρουαζέ φόρμα YSL και όταν με είδε η Τουρκάλα συνάδελφος (μηχανικός από την πλευρά του ιδιοκτήτη του ακινήτου), με ρώτησε αν έχουμε κάμερες για να πάει να βαφτεί.

G.: Τι σας έλκει στις κατασκευές;
Χ.Κ.: Οι κατασκευές με ενδιαφέρουν γιατί συνδυάζουν τεχνική γνώση, δημιουργικότητα, έκφραση, αλλά και απτό αποτέλεσμα. Μου αρέσει η διαδικασία μέσα από την οποία μια ιδέα μετατρέπεται σε κάτι πραγματικό και λειτουργικό περνώντας από προβλήματα και αντιξοότητες, ώστε τελικά να βγει κάτι μοναδικό που κουβαλάει μέσα του την ενέργεια που έχουν αφιερώσει τόσοι άνθρωποι και έχει δική του ψυχή. Κάθε σχέδιο, κάθε σπίτι αποτυπώνει μια διαφορετική ψυχοσύνθεση και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, άρα πριν από κάθε ενέργεια απαιτείται εκ βαθέων συζήτηση με τον ιδιοκτήτη ώστε το αποτέλεσμα να είναι στα μέτρα του.

G.: Μπορείτε να διαλέξετε ανάμεσα στις δύο επαγγελματικές σας ιδιότητες;
Χ.Κ.: Δεν βλέπω το μόντελινγκ και τη μηχανική ως δύο αντίθετους κόσμους. Και τα δύο έχουν δημιουργικότητα, ένταση, έκφραση και ένα πρόγραμμα που μπορεί να είναι άλλοτε εξαντλητικό και άλλοτε πιο χαλαρό. Δεν υπάρχει ένας μοναδικός σωστός δρόμος. Ακολουθώ αυτό που μου αρέσει και το κάνω έτσι ώστε να γίνει ο σωστός δρόμος.