Νταϊάν Αλεξάντρ: Μύθοι από πηλό

Το ραντεβού μας είναι στο ξενοδοχείο «AthensWas». Την περιμένουμε στο roof garden με την απρόσκοπτη θέα στην πόλη, όπου κυριολεκτικά ακουμπάς τον Ιερό Βράχο της. Οταν εκείνη καταφτάνει ψηλή, ευθυτενής και ντυμένη στα λευκά, τα βλέμματα στρέφονται πάνω της. Η Νταϊάν Αλεξάντρ είναι κεραμίστρια και μετατρέπει τους αρχιαοελληνικούς μύθους σε έργα από πηλό.

Αν και μεγάλωσε στο Παρίσι, η καταγωγή της είναι από τον μεσογειακό Νότο, με καταβολές από Ιταλία, Κορσική, Μαρόκο και Αλγερία. Οι κόσμοι από τους οποίους προέρχεται ταιριάζουν στη ζεστή μεσογειακή συμπεριφορά. «Η χαρά, το νοιάξιμο, η φροντίδα, η τρυφερότητα, η κυρία του περιπτέρου που θα αφήσει νερό στις γάτες, θα ποτίσει τα φυτά και θα σε πει “κούκλα μου”, με συγκινούν, γι’ αυτό συνειδητά επέλεξα να ζήσω στην Ελλάδα», μου λέει όταν ανταλλάζουμε τις πρώτες συστάσεις.

Οταν της σχολιάζω ότι μοιάζει με άγαλμα αρχαίας Ελληνίδας, χαμογελά ευγενικά, δίχως ίχνος ναρκισσισμού και πάει την κουβέντα μας αλλού. «Οταν κοιτάζω τα αρχαία αγάλματα, που για μένα είναι η πεμπτουσία της ομορφιάς, εντυπωσιάζομαι. Στην Ελλάδα σού κάνουν κομπλιμέντα, συνήθως ειλικρινή και οι γυναίκες επαινούν η μία την άλλη, κάτι που δεν συμβαίνει στο Παρίσι, όπου σε κοιτούν από πάνω έως κάτω για να δουν πώς είσαι. Καλοί τρόποι δεν είναι το σαβουάρ βιβρ ή το πώς ντύνεσαι, αλλά το να αντιμετωπίζεις τους άλλους με αξιοπρέπεια. Ντύνομαι όμορφα όταν βγαίνω από το σπίτι γιατί περνάω τις μέρες μου στο εργαστήριό μου με το τζιν και το μπλουζάκι μου. Χρειάζομαι χρόνο μόνη μου για να ακούσω τον εαυτό μου και να δημιουργήσω. Με διαρκή θόρυβο γύρω σου δεν έχεις χρόνο, ούτε χώρο. Πρέπει να δημιουργείς κενό για να το γεμίσεις με τα όνειρά σου. Αλλιώς είσαι σαν πεταλούδα. Πηγαίνεις από λουλούδι σε λουλούδι και μετά πεθαίνεις».

Το ενδιαφέρον της για την ελληνική μυθολογία είχε ξεκινήσει από πολύ νεαρή ηλικία. «Η μητέρα μου γνώρισε την ελληνική μυθολογία τη δεκαετία του ’70 στα ταξίδια της στους Δελφούς και τη Γόρτυνα. Μου έδωσε το όνομα της θεάς Αρτεμης, που στα λατινικά είναι Νταϊάνα. Τα παραμύθια που άκουγα μικρή ήταν ιστορίες από την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, ενώ έμπνευση μου έδιναν τα αρχαία αγάλματα στο Λούβρο όπου με πήγαινε ο παππούς μου. Ο χαρακτήρας μου διαπλάστηκε με σύμβολα διαχρονικά αρχαίων ηρώων», θυμάται και συνεχίζει: «Οταν μεγαλύτερη επισκέφτηκα την Ελλάδα, ήταν σαν να βρέθηκα στην πηγή όλων όσα αγάπησα παιδί. Ενιωθα από τότε ότι εδώ είναι ο τόπος μου. Οπότε τώρα είμαστε πολύ χαρούμενοι με τον Αγγλο σύντροφό μου που επιτέλους γινόμαστε κάτοικοι Αθηνών. Εχω αποκτήσει οικονομική ανεξαρτησία ώστε να μπορώ να δουλεύω περισσότερο ως καλλιτέχνις και λιγότερο ως γραφίστρια που εργαζόμουν στο παρελθόν. Αντέχω πλέον οικονομικά να υποστηρίξω τις επιλογές μου».

Το βιογραφικό της είναι πλούσιο. Μετά από σπουδές μοντέρνας λογοτεχνίας, γραφιστικής, ιστορίας της τέχνης και συνεργασίες ως μοντέλο με μεγάλους οίκους μόδας στο Παρίσι -όπως Azzedine Alaia και Hermès-, εργάστηκε στον τομέα του σχεδιασμού προϊόντων πολυτελείας ως brand identity designer, στο λογότυπο, στην τυπολoγία, στη συσκευασία και τη φωτογράφηση προϊόντων. Με το μόντελιγκ, μάλιστα, άρχισε να ασχολείται από τα 18 της. «Σκοπός μου ήταν να πληρώσω τις σπουδές μου στην τέχνη. Οι γονείς μου ήθελαν να γίνω γιατρός ή δικηγόρος. Με ενδυνάμωσε το γεγονός ότι έβγαζα τα δικά μου χρήματα για να πληρώνω τις σπουδές που επέλεξα. Εδωσα εξετάσεις για να εισαχθώ σε πανεπιστημιακές σχολές που είχαν απαιτήσεις.

Πέρασα στα πρώτα 70 άτομα μέσα σε 3.000 υποψηφίους. Οταν τελείωσα τις σπουδές μου στην τέχνη, έτυχε να ανοίξει νέο τμήμα στον τομέα της επικοινωνίας σε μία από τις κορυφαίες σχολές. Πήραν φοιτητές από την Καλών Τεχνών για να ανεβάσουν το επίπεδο του τμήματος. Η μακρόχρονη περιπέτεια των σπουδών μου με βοήθησε να συνειδητοποιήσω ότι δεν αρκεί να είσαι καλλιτέχνης αν θέλεις να συνεργαστείς με γνωστές εταιρείες. Πρέπει να γνωρίζεις τι συμβαίνει στο μάρκετινγκ, στην αξία μιας μάρκας. Ενα ευφυές δημιουργικό χρειάζεται πειθαρχία και μελέτη της προώθησης και της πώλησης των προϊόντων», καταθέτει την πολύτιμη εμπειρία της και συνεχίζει:

«Σπούδαζα μέχρι τα 28 μου, γιατί θεωρώ απαραίτητη τη γνώση. Θυμάμαι ότι η πρώτη ελληνική λέξη που έμαθα όταν ήμουν 6 ετών ήταν “σχολείο”. Ο παππούς μου έλεγε ότι “σχολείο” στα ελληνικά σημαίνει αναψυχή, ψυχαγωγία. Δεν σημαίνει δουλειά. Λατρεύω την Ιστορία, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τα αγγλικά, τα λατινικά και τη βιολογία, που σχετίζεται με τη φύση γιατί αγαπώ πολύ τα ζώα. Οταν ήμουν παιδί, μου ήταν δύσκολο να είμαι κοινωνική. Οι άνθρωποι μπορεί να σου χαμογελούν και να σκέφτονται αρνητικά. Τα ζώα όχι.

Από ένστικτο συνδέθηκα με τα ζώα», κάνει τον προσωπικό της απολογισμό. Με τον πρώην σύντροφό της πέρασε αμέτρητες ξάστερες νύχτες σε ταρσανάδες στην Ελλάδα. Οι δυο τους ανακατασκεύαζαν παλιά καΐκια για να τα σώσουν και ζούσαν μια απλή ζωή σε νησιά όπως η Ανάφη ή η Πάρος. «Ηταν Ελληνας και μου γνώρισε την Ελλάδα. Πριν από αυτόν ζούσα σε ένα παριζιάνικο αστικό διαμέρισμα, δούλευα με μάρκες πολυτελείας και βαριόμουν μέχρι θανάτου λόγω απουσίας έντονων συναισθημάτων. Χρειαζόμουν κάτι για την ψυχή μου. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ασχολούμαι με την κεραμική.

Εργα μου πουλιούνται σε μουσεία και καταστήματα, αλλά στόχος μου πλέον είναι οι αίθουσες τέχνης και οι γκαλερί. Τώρα ετοιμάζομαι να παρουσιάσω τη νέα μου συλλογή στην “Blender Gallery” στη Γλυφάδα και τον Σεπτέμβριο θα την πάω στην Εβδομάδα Σχεδιαστών στο Παρίσι. Η ενσωμάτωση της τελετουργίας στην κατασκευή επίπλων και η δυνατότητα παραγωγής χρηστικών αντικειμένων που διεγείρουν το συναίσθημα είναι στα άμεσα σχέδιά μου», αναφέρει.

Η αγάπη και ο ερωτισμός ήταν η θεματική της πρώτης συνεργασίας που είχε με τον πρώην σύντροφό της, τον διάσημο εικαστικό Theopsy. «Σχεδιάσαμε το τέλος γνωστών αρχαιοελληνικών μύθων σαν μια χαρούμενη ερωτική πράξη σε αντίθεση με τους μύθους με τέλος τραγικό. Το έργο μας “MythoErotics” εκτέθηκε στη Νέα Υόρκη, στο Λος Αντζελες και το Παρίσι. Σχεδίαζα κι ένα παιδικό βιβλίο για την αγάπη. Ο αφηγητής του βιβλίου ήταν το σκυλάκι μου, η Λου. Οταν πήδηξε πάνω σε ένα φίδι που δάγκωσε εκείνη αντί για μένα, η ιστορία διακόπηκε...

Προς το παρόν. Ζούμε μέσα από τη μνήμη αυτών που αγαπήσαμε, μέσα από την ανταπόδοση αισθημάτων», αναφέρει συγκινημένη. Κάτι άλλο που θεωρεί απαραίτητο στη ζωή της είναι η γιόγκα, γιατί η κεραμική επιβαρύνει τη στάση του σώματος. «Εκανα χρόνια ιππασία. Ο πατέρας μου διοικούσε το Ιππικό στο Παρίσι, οπότε γεννήθηκα κυριολεκτικά σε ένα μέρος γεμάτο άλογα. Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα ανάμεσα στα πόδια των αλόγων! Στην ιππασία πρέπει να έχεις ίσια πλάτη. Κατά τη διάρκεια του δείπνου έπρεπε να κρατάω την ορθοσωμία μου, πράμα βαρετό όταν είσαι παιδί. Οταν όμως κοντεύεις τα 40 και πονάει η πλάτη σου, λες: “Ευχαριστώ, μπαμπά!”» .

Τώρα ανυπομονεί να βρεθεί στο Αιγαίο, να ξαναγκαλιάσει τους φίλους της. Ονειρεύεται υπέροχες καλοκαιρινές μέρες σε μικρά νησιά. «Η Ελλάδα παραμένει ένας παράδεισος όπου είναι εφικτά όλα τα θαύματα και οι αναμνήσεις του καλοκαιριού αποτελούν πηγή συναισθημάτων και ονείρων», είναι από τα τελευταία πράγματα που θα μου πει πριν αρχίσουμε τη φωτογράφηση.


Styling: Μαριανίτα Γεωργούλα. Make up-Hair: Ολγα Σιώλου. Βοηθός φωτογράφου: Ιοκάστη Σταγάκη.
Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο «AthensWas Design Hotel» (Διονυσίου Αρεοπαγίτου 5, Μακρυγιάννη, designhotels.com) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης.