LIVE

Κορωνοϊός

agiandriti01

Στριπτίζ και άλλες καθημερινές ιστορίες καφρίλας

Τζένη Αγιανδρίτη

Στο δρόμο τρία χρόνια πριν: στην καθημερινή διαδρομή προς το γραφείο από τη Βάρης-Κορωπίου -βιότοπος για φορτηγά, μπετονιέρες, μαντράδες και μαντρόσκυλα- πάντα προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για τα απρόβλεπτα, μικρά και μεγάλα περιστατικά που έκαναν τα νεύρα μου τσατάλια.

Ας πούμε, κάθε φορά που μια γωνία του ματιού μου έπιανε κάτι σαν άμορφη (και κόκκινη) χαλκομανία να κείτεται στην άσφαλτο, άλλαζα φρικαρισμένη λωρίδα. Ήταν κοινό μυστικό ότι τα αδέσποτα σε αυτή τη «γειτονιά» έχουν μέσο όρο ζωής αντίστοιχο με πεταλούδας, καθώς πολλοί οδηγοί μεγάλων οχημάτων διασκέδαζαν τρελά να έρχονται τετ-α-τετ μαζί τους. Για φρενάρισμα ούτε λόγος -πάντα υπήρχε η δικαιολογία «πού να σταματήσω κοπελιά ολόκληρο εργαλείο, θα διπλώσω»-, αλλά το ύποπτο ήταν ότι δεν άλλαζαν καν λωρίδα, ακόμα κι αν ο δρόμος ήταν άδειος. Για να το πω στεγνά, σχεδόν στόχευαν τα άμοιρα τα ζώα -δεν μπορώ να δικαιολογήσω την έλλειψη στοιχειώδους αντανακλαστικής κίνησης σε επαγγελματίες οδηγούς (ναι, δεν ήταν όλοι έτσι, δεν γενικεύουμε και μπλα μπλα, μπλα).

Στο δρόμο τρία χρόνια πριν: στην καθημερινή διαδρομή προς το γραφείο από τη Βάρης-Κορωπίου -βιότοπος για φορτηγά, μπετονιέρες, μαντράδες και μαντρόσκυλα- πάντα προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για τα απρόβλεπτα, μικρά και μεγάλα περιστατικά που έκαναν τα νεύρα μου τσατάλια.

Ας πούμε, κάθε φορά που μια γωνία του ματιού μου έπιανε κάτι σαν άμορφη (και κόκκινη) χαλκομανία να κείτεται στην άσφαλτο, άλλαζα φρικαρισμένη λωρίδα. Ήταν κοινό μυστικό ότι τα αδέσποτα σε αυτή τη «γειτονιά» έχουν μέσο όρο ζωής αντίστοιχο με πεταλούδας, καθώς πολλοί οδηγοί μεγάλων οχημάτων διασκέδαζαν τρελά να έρχονται τετ-α-τετ μαζί τους. Για φρενάρισμα ούτε λόγος -πάντα υπήρχε η δικαιολογία «πού να σταματήσω κοπελιά ολόκληρο εργαλείο, θα διπλώσω»-, αλλά το ύποπτο ήταν ότι δεν άλλαζαν καν λωρίδα, ακόμα κι αν ο δρόμος ήταν άδειος. Για να το πω στεγνά, σχεδόν στόχευαν τα άμοιρα τα ζώα -δεν μπορώ να δικαιολογήσω την έλλειψη στοιχειώδους αντανακλαστικής κίνησης σε επαγγελματίες οδηγούς (ναι, δεν ήταν όλοι έτσι, δεν γενικεύουμε και μπλα μπλα, μπλα).

Μου έχει συμβεί να βλέπω οδηγούς να τρώνε περιποιημένα, χορταστικά σουβλάκια, να ανοίγουν το παράθυρο και να πετάνε τη λαδόκολλα που κόλλαγε στο παρμπρίζ μου και στην αντίδρασή μου απλά να ρεύονται, όπως μου έχει τύχει μετά τη λαδόκολλα να μου σερβίρεται και το κουτάκι της Coca-Cola. Μου έχει τύχει επίσης να διαμαρτυρηθώ σε οδηγό αυτοκινήτου με τέσσερις νοματαίους μέσα, λέγοντας ότι αυτό μπορούν να το κάνουν στο σπίτι τους, σκασίλα μου για το προσωπικό τους Κωσταλέξι αλλά όχι σε δημόσιο δρόμο, και εκείνοι να αντιδρούν κουτουλώντας σε στυλ «φιλάκια» το αυτοκίνητό τους στο δικό μου, ενώ ένας άλλος μου πρόσφερε μια μπανάνα, όταν ζήτησα εξηγήσεις για τις φλούδες που πέταξε στο δρόμο.

Κάθε φορά δε, που περιέγραφα τα περιστατικά σε οικείους και γνωστούς, μου έλεγαν να το βουλώνω, γιατί το πάω φιρί-φιρί και κάποιος... μέγκα κάφρος θα με δείρει. Επιχείρημα που με βούρλιζε περισσότερο και με έκανε να ψάχνω για νεροπίστολο που να φέρνει σε Magnum -θα προτιμούσα βέβαια ένα ορίτζιναλ, αλλά δεν είμαι και τόσο τρελή. Από Ελληνάρες που θεωρούν εαυτούς μάγκες της ασφάλτου, φορώντας φανελάκια που αφήνουν σε πλήρη θέαση τατουάζ με γοργόνες, δεν περιμένεις και πολλά. Περιμένεις, όμως, από κάποιους να αντιδράσουν σε αυτήν την καφρολαίλαπα και αυτοί δεν αρκεί να είναι ιδιώτες, αλλά οι δημόσιες αρχές.

Μου έλεγε μια φίλη Αγγλίδα ότι, αν σε δει πολίτης να πετάς τσιγάρο στο δρόμο, σε κάνει τόσο... ρόμπα, που νιώθεις σχεδόν σα να σε πιάνουν στα πράσα να βιάζεις παιδί. Αν, δε, σε πιάσουν και οι Αρχές, είσαι και ξεφτίλας και άφραγκος -τα πρόστιμα δεν αστειεύονται.

Προ κρίσης, λοιπόν, ο καθένας είχε ένα σόου προσωπικής ξεφτίλας να παρουσιάσει στο φιλοθεάμον κοινό -από νεόπλουτους ξιπασμένους που πήγαιναν σε χωριά με μόνιμους κατοίκους 37 το σύνολο, και άλλες τόσες κότες- και γύρευαν αστακομακαρονάδα, μέχρι όλους εμάς που λίγο ή πολύ δείχναμε ανοχή. Θυμάμαι τον κηπουρό στην πολυκατοικία φίλης -ήταν συγχρόνως και μηχανικός αυτοκινήτων με δικό του συνεργείο- να κοκορεύεται ότι σύντομα θα βγει στη σύνταξη (50 χρονών) από μια θέση σε δημόσιο φορέα. Λεπτομέρεια: Δεν ήξερε πού ήταν το γραφείο του, αφού δεν ευκαίρησε να εμφανιστεί στη δουλειά τα τελευταία 18 χρόνια. Κι εμείς το ξέραμε, το σχολιάζαμε μεταξύ μας, αλλά δεν τον κράζαμε -ποτισμένοι όλοι με το νομοτελειακό ελληνικό μπάχαλο.

Όταν, λοιπόν, τα σύννεφα άρχισαν να πυκνώνουν πάνω από τους γκρι φοριαμούς του Δημοσίου, ο κηπουρός/μηχανικός/δημόσιος υπάλληλος έσπευσε να δώσει το «παρών» στην υπηρεσία θορυβημένος από τα γεγονότα. Τελικά βγήκε στη σύνταξη, διατηρεί και τις άλλες δουλειές, που όμως δεν πάνε και τέλεια, οπότε βρίζει το σύστημα. Ξέρουμε πολλούς τέτοιους «σφόδρα αδικημένους» από την κρίση-σφαλιάρα στα κεκτημένα. Και πλέον πολλοί από μας δεν έχουμε καμία ανοχή. Ούτε στον κάφρο ούτε στο δημόσιο ρεμάλι -πολίτη ή πολιτικό- ούτε στον ξιπασμένο επιχειρηματία που χρωστάει και της Μιχαλούς, ενώ κάνει ανέμελος «island hopping».

Η κρίση στην Ελλάδα ήταν μονόδρομος. Με πολλές αδικίες, αλλά και πολλά θετικά. Ακόμα δεν φαίνονται, αφού όλοι μετράμε τα ευρώ. Παράλληλα, όμως, μετράμε και συμπεριφορές από φίλους, συναδέλφους, αφεντικά και συμπολίτες. Ας πούμε, δεν βλέπω πια συχνά οδηγούς να στοχεύουν σκύλους. Δεν ακούμε κανέναν να διατυμπανίζει ότι είναι κρατικοδίαιτος, δεν φορτώνουμε τις πιστωτικές κάρτες για ψηλοτάκουνα αξίας ενός μισθού, δεν ψάχνουμε την ουσία στα σκουπίδια του «show off».

Έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά ήδη τα θεμέλια της ξακουστής ελληνικής καφρίλας έχουν υποστεί ρήγματα. Λένε ότι σιγά-σιγά θα γυρίσουμε στο '80 -από μισθολογικής άποψης. Ε, αν γυρίσουμε γενικώς, ίσως να βρούμε και την παλιά καλή διάθεση, όπως τότε, που όλοι έβγαιναν έξω λες και ήταν η τελευταία τους νύχτα στη γη. Ένα θρυλικό club μάλιστα της εποχής, -η Αυτοκίνηση- ξανανοίγει με το ίδιο team και το ίδιο κόνσεπτ.

Το χιτ «You can leave your hat on» από την ταινία «9 1/2 εβδομάδες» με το περιβόητο στριπτίζ της Κιμ Μπάσιντζερ είναι σήμερα πιο συμβολικό από ποτέ. Και δεν μιλάμε για τους θαμώνες του θρυλικού κλαμπ, αλλά για όλους τους Έλληνες. Τουλάχιστον, αν ειναι να μείνουμε γυμνοί, ας κρατήσουμε το καπέλο -για να χαιρετάμε ως ευγενείς, όπως θα έλεγε και ο φίλτατος Ζαμπούνης.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (6)

Μπούρδες

 Καλα τα παραμύθια , καλή όμως και η αλήθεια . Ζω 6 χρόνια στη Βρετανία και εχω ζησει σε 4 διφορετικες πολεις. Το να μην πετω τιποτε κατω ηταν ενα αντανακλαστικο το οποιο μου ειχε καλλιεργηθει απο το σπιτι και το σχολειο μου στην ελλαδα. Οταν ηρθα οι τσεπες μου γεμιζαν απο σκουπιδια που δεν πετουσα κατω και που δεν μπορουσα να πεταξω σε καλαθια αχρηστων καθως ως καταλοιπο των επιθεσεων του ΙΡΑ με βομβες μεσα σε αυτα η χωρα ειχε ελάχιστα στους δρόμους. Μετα απο 1-2 χρονια ΕΜΑΘΑ να τα πετω κατω οπως ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ. Τα πράγματα βελτιώνονται σιγά σιγά καθώς τα καλάθια αυξάνονται. Οι άνθρωποι και τα μηχανήματα των δήμων καθαρίζουν βέβαια πολυ πιο επιμελώς και απεργούν σπάνια ενώ οι οικιακοί κάδοι είναι καλύτερα οργανωμένοι και διαθέσιμοι ( κάτι που αντικατοπτρίζεται στα υψηλα δημοτικα τελη) και έτσι κάθε πρωί οι πόλεις τους είναι πολυ πιο καθαρές απο τις δικές μας. Αλλα οι ίδιοι τις βρωμιζουν πολυ περισσότερο αδίστακτα απο ότι στην Ελλάδα. Δε μπορώ να μιλήσω για άλλες χώρες Αν και έχω επισκεφθεί αρκετές ( καθως ολες οι ευρωπαικες πολεις καθαριζονται αυτο είναι κάτι που πρέπει να ζήσει κανείς ) σε πληροφορώ ότι η " Αγγλίδα " φίλη σου σου λέει ΜΑΜΑΚΙΕΣ

δκ

κυρία Τζένη, κι εγώ θυμάμαι ότι το 80 που ήμουν μαθητής, "την ακούγαμε" από τους πολίτες, "σήκω ρε γαιδούρ' να κάτσ' η κυρία που είναι έγκυους" με απάντηση συνήθως "δεν την γκάστρωσα εγώ παπού!"  καθώς και άλλα ωραία, για το κούρεμα και το χτένισμα και κάθε άλλη λεπτομέρεια τους ενοχλούσε. Οπωσδήποτε όμως παρά την επιθετικότητα των γερο-σκορδοφάγων που ήταν ιδιαίτερα αγροίκοι φέρνοντας το αντίθετο αποτέλεσμα, ειλικρινά τους νοσταλγώ σε σχέση με τους χέζουλες σήμερα που κοιτάζονται συζητώντας στο λεωφορείο: "ρε γυναίκα, το παιδάκι πατάει πάνω στον κάλλο μου" - "Αστον Ανδρέα μην του πεις τιποτα και βγαλει κανα μαχαίρι, σε έξη στασεις κατεβαίνουμε". Με αυτά στο μυαλό μου και όποτε προσπάθησα να νουθετήσω κάποιον με ευγενεια παραμερίζοντας την οργή μου, νομιζω ότι πέτυχα το σκοπό μου. Ευγένεια διότι θυμόμουν τους σκορδοφάγους, όχι διότι μου κάνει κόπο να δέσω φιόγκο οποιονδήποτε θελήσει να τα βάλει μαζί μου.

δκ

Mixalis, τι ακριβώς να καταγγείλεις; αυτοί που τα κάνουν αυτά τα έχουν ψαγμένα, εξακριβωμένα, καλυμμένα, βολεμένα. Κάποιος άλλος χτυπά την καρτα του. Το μαγαζί είναι στο όνομα άλλου. Αυτό είναι το πρόβλημα, πρέπει να βγουν αυτοί που εργάζονται εκεί και να πανε στον εισαγγελέα, απαιτώντας ο κύριος παπαδόπουλος να απολυθεί γιατι δεν υπάρχει. Οχι κάποιος τυχαίος που κάποιος του είπε μια ιστορία. Αδικα κατηγορείς. Στη Γερμανία, με ένα τηλέφωνο στην αστυνομία τον έχεις σκίσει τον άλλο είτε πεταξε το σκουπίδι είτε σκότωσε το σκύλο - δεν σε βάζουν να έρθεις αντιμετωπος με τον κάθε αλήτη να σε απειλεί, κανουν τη δουλειά τους και την κάνουν σωστά.   Βέβαια αν είχαν να αντιμετωπίσουν αυτά που έχουμε εμείς, τι να πω; θα βρισκόταν κάποιος χίτλερ ξανά διότι δεν θα τους άρεσε να τους μαχαιρώνουν τη μάνα για να της παρουν το κινητο ουτε να στήνονται έξω από το πράκτικερ να πουλάνε εργαλεία στο πεζοδρόμιο κάποιοι που μπήκαν νύχτα στη χώρα τους με σκοπό να τη διαλύσουν.

Δημήτρης

Πες τα χρυσόστομη, ή για να το διατυπώσω καλύτερα, γράφτα ''χρυσόγραφη'' .

Mixalis

Όταν καταλάβεις το αξίωμα της αθωότητας τότε θα γυρίσεις να δεις το άρθρο σου και θα μουτζώνεσαι... Ρίχνεις ευθύνες και εσύ στο κράτος που αδιαφορεί ενώ στη πραγματικότητα εσύ αδιαφορείς και το παραδέχεσαι κιόλας... Αφού ήξερες το κύριο γιατί δεν τον κατήγγειλες? Τώρα όμως πιάνει η κρίση εμένα και άλλους 2-3 εκαττομύρια ΑΘΩΟΥΣ που  δεν έχουμε διαφθαρεί ούτε λίγο και δεν είχαμε ποτέ πάρει φράγκα που δεν αξίζαμε... Εδώ έρχεται η αθωότητα που σου έλεγα πιο πριν πως με καταδικάζεις αφού δεν είμαι ΕΝΟΧΟΣ για κάποιο έγκλημα... Όταν καταλάβεις πόσο γελοία είναι η επιχειρηματολογία του στυλ : ξέρω ένα ΔΥ που δεν πατάει άρα πρέπει όλοι να χάσουν τον μισό μισθό τους ή ξέρω έναν Ελεύθερο Επαγγελματία που δεν κόβει αποδείξεις άρα περαίωση με τρέλα ..... ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΕΛΛΑ

alaloum

Πολυ ωραιο και ευαισθητο. Ομως και τωρα πεφτουν οι μασκες, Τζενη. Η Καφριλα του Δηθεν ειναι που στριπτηζαρει μπροστα στα ματια μας. Ξεδιαντροπη και αναλγητη απο τα γεννοφασκια της. Τουλαχιστον οι κρατικοδιαιτοι το βουλωσαν (που πας, κυρα μου, με 16 ωρες εργασιας στο δημοσιο και πληρη μισθο;)

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία