«Προσπαθώ να μην θυμάμαι τίποτα από εκείνη την ημέρα», λέει η Έρρικα Πρεζεράκου για το πρόσφατο ατύχημα που είχε με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο χέρι της και να χάσει ένα δάχτυλό της.Η πρώην αθλήτρια αναρρώνει πλέον στο σπίτι της και εξηγεί πως θα περάσει καιρός μέχρι να επιστρέψει σε κανονικούς ρυθμούς.
«Έχω βγει από το νοσοκομείο, είμαι σπίτι. Έχω ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να μπω σε κανονικούς ρυθμούς. Το δεξί μου χέρι από καρπό μέχρι τα δάχτυλα είναι γεμάτο ράμματα. Έχω ευγνωμοσύνη που ζω. Έχω χαρά που ζω. Προσπαθώ να μη θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη μέρα γιατί καταλαβαίνω ότι δεν με βοηθάει να προχωρήσω. Επειδή μου έτυχε ένα βράδυ να έχω εφιάλτες. Προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά», είπε αρχικά η Έρρικα Πρεζεράκου.
Η Έρρικα Πρεζεράκου, μάλιστα, έκανε και μια διευκρίνιση, αφού το σκάφος δεν το οδηγούσε ο φίλος της Τίτος Καταλαγαριανάκης, όπως γράφτηκε: «Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν οδηγούσε ο Τίτος το σκάφος. Ευχαριστώ απίστευτα όλους τους αιμοδότες. Ο αιματοκρίτης μου είχε φτάσει 19, που είναι πολύ χαμηλός. Οι άνθρωποι που έδωσαν αίμα δεν τους γνωρίζω, αλλά τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί με έσωσαν, όπως και το γιατρό μου, Σαράντη Σπυρίδωνος, που έφυγε από τις διακοπές του και ήρθε να με σώσει κυριολεκτικά».
Η Έρρικα Πρεζεράκου δεν ξεχνά και τους φίλους της που κοιμόντουσαν μαζί της στο θάλαμο του νοσοκομείου για συμπαράσταση. «Έλαβα μηνύματα από ανθρώπους που δεν γνωριζόμασταν και με έκαναν να κλαίω. Δεν το πίστευα τι μου έγραφαν. Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου προσωπικά τους φίλους που πραγματικά στάθηκαν δίπλα σαν οικογένεια. Η Ρία Ράπτη, η Ειρήνη Ραχούτη, ο Τίτος που μέρα νύχτα ήταν εκεί. Κοιμόντουσαν σε καναπέδες, πατώματα. Είναι οικογένειά μου», είπε στην εφημερίδα «On Time».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.