Η ελληνική μπάντα που... κηρύττει τον λόγο του Σπρίνγκστιν

Εδώ και λίγα χρόνια, υπάρχει ένα event στο Facebook που ανανεώνεται και ανανεώνεται... Η No Surrender Community -η ελληνική κοινότητα θαυμαστών του Μπρους Σπρίνγκστιν- έχει δημιουργήσει το “I Will Come to Athens if Bruce Springsteen Plays There”, ένα event που αναγκάζεται να αλλάζει την ημερομηνία διεξαγωγής του γιατί ποντάρει στον ερχομό του «Αφεντικού» στην Ελλάδα για μία συναυλία, αλλά δυστυχώς δεν πέφτει μέσα. Είναι κρίμα που στις παγκόσμιες περιοδείες του ο Μπρους περνά μόνο ξυστά από τη χώρα μας (φέτος εμφανίστηκε τρεις φορές στην Ιταλία) και το ελληνικό κοινό δεν μπορεί να απολαύσει τραγούδια όπως το “Born to Run”, το “Badlands” και το “I'm on fire”.

Με αυτά ως δεδομένα, σου έχουμε τη δεύτερη καλύτερη επιλογή. Οι Radio Nowhere είναι η μοναδική ελληνική tribute μπάντα στον Σπρίνγκστιν και στις συναυλίες της παίζει το ρεπερτόριο που θα περίμενες να ακούσεις σε ένα live του «Αφεντικού». Την μπάντα συνθέτουν επτά μουσικοί που τους ενώνει το πάθος τους για τη δουλειά του Μπρους: ο Διαμαντής Διαμαντίδης (κιθάρα & φωνή), ο Αλέξανδρος Δανδουλάκης (κιθάρα & φωνή), ο Γιώργος Λαγογιάννης (πλήκτρα, πιάνο & φωνή), ο Δημήτρης Καραγιάννης (τενόρο σαξόφωνο), ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (ηλεκτρικό μπάσο) και ο Κρίτων Μπελλώνιας (τύμπανα).



Έχοντας περάσει από αρκετές γωνιές της Αθήνας, οι Radio Nowhere ανεβαίνουν αυτή την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου στη σκηνή του Κυττάρου για να παίξουν τραγούδια που αγαπήσαμε, από το “The River” μέχρι το “Atlantic City”. Λίγο πριν από τη συναυλία, ο Διαμαντής μού μίλησε για το live, την μπάντα και φυσικά το «Αφεντικό»!

Τι μας ετοιμάζετε για το live;
Θα παρουσιάσουμε το πρώτο μεγάλο αφιέρωμα στη μουσική και τα τραγούδια του Μπρους Σπρίνγκστιν και της E Street Band στην Ελλάδα. Ένα εκρηκτικό show γεμάτο με επιτυχίες του Αφεντικού, αγαπημένα του ελληνικού κοινού και δικά μας, ενώ έχουμε την τιμή να βρίσκονται μαζί μας ως εκλεκτοί καλεσμένοι, οι Γιώργος Δημητριάδης, Γιώργος Ρους, Βαγγέλης Μαρκαντώνης και Johnnie Thin.



Έχετε εμφανιστεί ήδη σε διάφορες γωνιές της πόλης παίζοντας τα τραγούδια του «Αφεντικού». Πώς σας υποδέχτηκε το κοινό;
Από την πρώτη στιγμή, όσοι ήρθαν στις συναυλίες μας, τόσο στο Nixon Bar (R.I.P.) όσο και στις άλλες σκηνές της πόλης, οι περισσότεροι μας αγκάλιασαν και επιδοκίμασαν θερμά το εγχείρημά μας. Ειδικά το No Surrender Greek Community, εκείνη η αγαπημένη ομάδα ανθρώπων που ακολουθούν τον Μπρους Σπρίνγκστιν στις περιοδίες του, κυρίως όταν έρχεται στην Ευρώπη, εκείνοι που κάνουν όμορφα πάρτι, εκδρομές, εξόδους παρέα και μοιράζονται την ίδια αγάπη για τον Μπρους και τα τραγούδια του, εκείνοι ήταν που περισσότερο από κάθε άλλον μάς υποδέχτηκαν με μια μεγάλη αγκαλιά και μας υποστήριξαν ήδη από τις πρώτες μας συναυλίες.

Τι ήταν αυτό που ξεχώρισες στον Μπρους Σπρίνγκστιν ώστε να δημιουργήσεις μία tribute μπάντα;
Όπως έχω ξαναπεί, η μουσική και οι στίχοι του Σπρίνγκστιν αντανακλούν μια βιωματική διαδικασία με την οποία μπορεί να ταυτιστεί όχι μόνο ένας fan του, αλλά ακόμη και ο μέσος άνθρωπος: έρωτες, δουλειές, απώλειες, πάρτι, παρεξηγήσεις, ταξίδια, αυτοκίνητα, κορίτσια, αγόρια, αλκοόλ, rock 'n' roll, ελπίδα, όνειρα... Πρόκειται για αυθεντικά λαϊκά τραγούδια της Αμερικής, βγαλμένα μέσα από την μουλιασμένη με εμπειρία, δάκρυα, ιδρώτα και ηλεκτρισμένα ακόρντα γωνιά του Νιου Τζέρσεϊ και των περιχώρων του. Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όλο και κάτι ανακαλύπτουμε σε τούτα τα τραγούδια για να ταυτιστούμε. Επιπλέον, επειδή ο Μπρους δεν λέει να έρθει στη χώρα μας και οι εγχώριες μπάντες δεν προτιμούν να παίζουν αυτό το τόσο σπουδαίο και ξεχωριστό υλικό, αναλάβαμε τούτη την πρωτοβουλία και την ευθύνη μετά χαράς και με πολύ αγάπη γι' αυτά τα τραγούδια, και σχηματίσαμε τους Radio Nowhere, την πρώτη και μοναδική tribute band στη μουσική και τα τραγούδια του Μπρους Σπρίνγκστιν.



Έχεις παρακολουθήσει ποτέ συναυλία του Μπρους Σπρίνγκστιν από κοντά;
Υπήρξα αρκετά τυχερός -και τολμηρός!- πριν κάμποσα χρόνια και ταξίδεψα μια χούφτα φορές για να παρακολουθήσω τον Μπρους και τους E Street Band. Το πώς, χωρίς να το καταλάβει κανείς, μπορεί να ταυτιστεί με τον καλλιτέχνη, την μπάντα του, το κοινό τριγύρω, είναι κάτι το μαγικό. Αν ρωτήσεις τα παιδιά του No Surrender Greek Community, αυτό θα σου πούνε. Πρόκειται για μία τελετουργική διαδικασία, μία κάθαρση της ψυχής και του νου, και μία αντανάκλαση των ενδότερων σκέψεων, φόβων, αγωνιών και τραυμάτων, θα έλεγα πως μοιάζει με ψυχοθεραπεία! Άσε που μπορείς να χορέψεις, να τραγουδήσεις, ν' αγκαλιάσεις τον διπλανό σου, να ουρλιάξεις, να ιδρώσεις, να περάσεις υπέροχα.

Στο μεταξύ, η E Street Band πρέπει να είναι από τις καλύτερες μπάντες στον κόσμο που μπορεί να δει κανείς ζωντανά. Οι αντοχές της -παίζουν 3 και 4 ώρες ασταμάτητα, αν χρειαστεί-, αλλά και η ενέργεια και το μπρίο που εκπέμπει, χώρια την τεχνική κατάρτιση και την εμπειρία πάνω στο πάλκο, είναι συστατικά που την κάνουν την αγαπημένη σου μπάντα σχεδόν αμέσως. Τι να λέμε τώρα... τα λόγια δεν περιγράφουν ένα αυθεντικό show του Μπρους Σπρίνγκστιν και της E Street Band. Αυτό προσπαθούμε κι εμείς να αποτυπώσουμε με τους Radio Nowhere - πάντοτε βέβαια στα όρια του δυνατού. Πάντως, εάν κάποια ή κάποιος δεν έχει παρακολουθήσει μια συναυλία του Μπρους από κοντά, με την επόμενη ευκαιρία ας το κάνει, ιδανικά με τον καλό ή την καλή του, τα παιδιά του, τους κολλητούς του φίλους ή την οικογένειά του. Θα είναι ένα δώρο για όποιον ακολουθήσει σε τούτη τη γιορτή.



Αν συναντούσες τον Σπρίνγκστιν πρόσωπο με πρόσωπο, τι θα ήθελες να συζητήσετε;
Αν είχαμε την ευκαιρία και τον χρόνο να κουβεντιάσουμε, θα τον ρωτούσα για την αξιοθαύμαστη πειθαρχία του και την αφοσίωσή του σ' αυτό που κάνει, αλλά και για το πώς κρατιέται τόσο νεανικός, υγιής και ισορροπημένος, ειδικά σε σχέση με το σώμα και το πνεύμα του. Εξήντα επτά χρονών είναι ο Μπρους και πολλά από αυτά που κάνει, ούτε παιδιά στο ένα τρίτο της ηλικίας του δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας. Επίσης, θα τον ρωτούσα τις λεπτομέρειες σχετικά με το γιατί δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα για ένα full show με την E Street Band, ή έστω για ένα solo concert. Νομίζω πως όλες του οι απαντήσεις θα είχαν σίγουρα τουλάχιστον ενδιαφέρον.

Η προσωπική ζωή του Σπρίνγκστιν αποτελεί πρότυπο και για εσένα; Δεδομένου ότι δεν ακολουθεί το συνηθισμένο μοτίβο “sex and drugs and rock ‘n’ roll”.
Ο Μπρους βρίσκεται κοντά στην οικογένειά του, έχει τη γυναίκα του την Πάτι στο πλάι του και στο πάλκο, παρά το star status που έχει πια κατακτήσει, και παρ' όλες τις δυσκολίες, τους πειρασμούς και τις κακοτοπιές μέσα στα χρόνια, κρατάει μία ισορροπία και δεν αφήνει τον εαυτό του να αποκλίνει με τον συνήθη τρόπο που μαστίζει το rock 'n' roll και τους πρωταγωνιστές του ιστορικά. Όλα αυτά μόνο έμπνευση μπορούν να αποτελέσουν. Ναι, ο Μπρους, όπως και άλλοι μεμονωμένοι καλλιτέχνες, αποτελούν πρότυπο, ειδικά όσον αφορά την προσωπική τους ζωή, αλλά και τον τρόπο που δουλεύουν, συνθέτουν, τραγουδούν, παίζουν και ηγούνται μιας μπάντας.



Ο Σπρίνγκστιν έχει μία ξεκάθαρη άποψη για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση στις ΗΠΑ. Εσύ πώς θα σχολίαζες συνοπτικά την πραγματικότητα στη χώρα μας;
Μόνο την προσωπική μου άποψη μπορώ να παραθέσω και όχι να εκπροσωπήσω σε αυτή μου την απάντηση τους Radio Nowhere, καθότι είμαστε επτά ξεχωριστές οντότητες, με τις πολιτικές και προσωπικές του απόψεις ο καθένας. Προσωπικά -και συνοπτικά- πιστεύω πως είμαστε όλοι θεατές σε μία πραγματικότητα που μοιάζει τουλάχιστον παράλογη και που λίγη σχέση έχει με το τι είναι πραγματικά καλό για το σύνολο του κόσμου, του μεγαλύτερης μερίδας της κοινωνίας μας, του καλού του τόπου μας. Όπως λέει κι ένας φίλος, που σέβομαι πολύ την άποψη και το χιούμορ του: «Ζούμε στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού»...

Στην αυτοβιογραφία του, “Born to Run”, ο Σπρίνγκστιν έκανε ορισμένες σημαντικές αποκαλύψεις. Μία από αυτές αφορούσε τη μάχη του με την κατάθλιψη. Δεδομένου ότι η κατάθλιψη εξελίσσεται σε μάστιγα στον δυτικό κόσμο, πιστεύεις ότι τέτοιου είδους αποκαλύψεις από διάσημους καλλιτέχνες βοηθούν τον κόσμο που πάσχει από αυτή;
Θαρρώ πως σίγουρα είναι καλό όταν κάποιος που εκτιμάει ο περισσότερος κόσμος τόσο πολύ, μιλάει ανοιχτά για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, ένα «προσωπικό δεδομένο» υπό μία έννοια, το οποίο δεν το μοιράζεται κανείς εύκολα, πόσο μάλλον κάποιος που η καριέρα του είναι τόσο επιτυχημένη. Αν ήθελε, μπορούσε να μην το μοιραστεί, όμως ρίσκαρε. Δεν πιστεύω πως κάνει κακό, αλλά όταν κάθομαι και το αναλογίζομαι, είναι που, όπως όλα, έτσι κι αυτό πέρασε από τη σύμφωνη γνώμη των managers του Μπρους και των εκδοτών του βιβλίου.

Προσωπικά, νομίζω πως ίσως και να δημιουργεί ένα επιπρόσθετο hype γύρω από το ανάγνωσμα, το οποίο, κατά τα άλλα, είναι συγκλονιστικό έτσι κι αλλιώς. Αξίζει που ο Μπρους μοιράστηκε την πορεία του μέσα σ' αυτή την ψυχολογική κατάσταση, και όσα έγραψε ίσως και να έχουν μεγάλη επίπτωση σε όσους υποφέρουν απ' αυτή την ασθένεια και το διαβάσουν. Ίσως το πιο θετικό στοιχείο είναι πως μπορεί να ωθήσει κάποιους να αντιμετωπίσουν τούτο το πρόβλημα δυναμικά και να κάνουν κάτι γι' αυτό, παρά να το βάζουν -όπως και πολλά άλλα- «κάτω απ' το χαλάκι», που λέμε. Η επιλογή είναι κάτι που, κατά τη γνώμη μου, χρήζει, σε πολλές περιπτώσεις, φιλικής παρακίνησης, ειδικά μέσα από την έμπνευση. Πόσο μάλλον αν πρόκειται κάποιος να ρισκάρει τη βολή του για να αντιμετωπίσει φόβους, δυσκολίες, αδυναμίες, ακόμα και την ίδια την κατάθλιψη.



Αν ο Μπρους Σπρίνγκστιν έμενε στην Ελλάδα, τι θεματολογία πιστεύεις ότι θα κάλυπταν τα τραγούδια του;
Δεν πιστεύω πως θα μιλούσε για πολύ διαφορετικά πράγματα απ' ό,τι μιλάνε τα λαϊκά μας τραγούδια, είτε rock είτε ρεμπέτικα, είτε hip hop, μα και παραδοσιακά, όλα εκείνα που εκφράζουν την καθημερινότητα, τις ανησυχίες, τα συναισθήματα, τις ιδέες, τους προβληματισμούς όλων μας. Άλλωστε, όσοι αγαπούν τα τραγούδια του Σπρίνγκστιν, ταυτίζονται με τους ήρωές τους, με τα όσα περιγράφονται σ' αυτές τις υπέροχες rock 'n' roll ιστορίες, ή μπορεί και να 'χουνε βιώσει αντίστοιχες εμπειρίες. Προσωπικά, τα περισσότερα από τα τραγούδια που παίζουμε με τους Radio Nowhere, μου μιλάνε στην ψυχή και δυσκολεύομαι να αποστασιοποιούμαι κάθε φορά που τα παίζουμε, έτσι ώστε να μπορώ να τα αποδίδω όσο πιο ψυχωμένα, αλλά και τεχνικά γίνεται, χάριν του αποτελέσματος. Όσο βέβαια περισσότερο τα παίζουμε, τόσο περισσότερο τα κατανοώ, τόσο πιο ψύχραιμα και οικεία τα προσεγγίζω, κι έτσι η απόδοσή μου είναι όσο πιο επαγγελματική γίνεται, με τις εξάρσεις και τις σιωπές στο συναίσθημα και την ερμηνεία, όπου χρειάζεται και κατά περίπτωση.

Ποια είναι τα πέντε τραγούδια του Μπρους που αγαπάς περισσότερο;
Δύσκολη ερώτηση. Σου λέω αυτά που μου έρχονται πρώτα: Born to Run, Badlands, Thunder Road, The River, Atlantic City...



Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Να συνεχίσουμε να παίζουμε, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της πόλης μας, της χώρας μας, του πλανήτη μας, όσο καλύτερα και όσο πιο ψυχωμένα γίνεται, τα τραγούδια του Μπρους Σπρίνγκστιν και της E Street Band, μπροστά σε όσο περισσότερους ανθρώπους είναι εφικτό! Κάτι σαν καθήκον ιερό και ανάγκη να «κηρύξουμε τον λόγο του Σπρίνγκστιν» το νιώθω όλο αυτό: τούτη τη μουσική, τούτα τα λόγια πρέπει να τ' ακούσουν όλοι. Είναι λύτρωση, είναι πάρτι, είναι έμπνευση, είναι χορός, είναι έρωτας, είναι αγάπη, είναι οικογένεια, είναι φως στην ψυχή και τη ματιά, είναι ανάγκη για αλλαγή και ταξίδι και αλήθεια. Είναι η μουσική του Αφεντικού κι εμείς είμαστε οι Radio Nowhere. Ελάτε στο Κύτταρο την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου, ελάτε όπου κι αν παίζουμε και δεν θα χάσετε... κι αν έρθει ο Μπρους στην χώρα μας, πάμε παρέα να τον ακούσουμε αγκαλιά!

Info
Radio Nowhere
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου, οι πόρτες ανοίγουν στις 21.30
Κύτταρο
Ηπείρου 48 και Αχαρνών, Αθήνα