Ένα σπουργίτι στο Ηρώδειο

Η πολυτάραχη και γοητευτική ζωή της κορυφαίας Γαλλίδας ερμηνεύτριας ξεδιπλώνεται μέσα από ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα, το οποίο έχει αναδειχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες των τελευταίων χρόνων! Το "Piaf! The show" μόλις συμπλήρωσε 200 παραστάσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης, με περισσότερο από μισό εκατομμύριο θεατές να χειροκροτούν τη ζωή της θρυλική Εντίθ Πιάφ και τα τραγούδια της που άφησαν εποχή.



Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία «Ζωή σαν τριαντάφυλλο», και μας ταξιδεύει σε μία άλλη εποχή, φλερτάροντας με το πορτρέτο μιας καλλιτέχνιδας που έχει περάσει πια στη σφαίρα του μύθου. Από τα κακόφημα στέκια της μποέμικης Μονμάρτρης, μέχρι τη μεγαλοπρεπή σκηνή του Olympia Hall, οι αλησμόνητες μελωδίες της Πιάφ μας αφηγούνται την ζωή της, έτσι όπως διαμορφώθηκε μέσα από τις επιλογές της. Παράλληλα με τα τραγούδια προβάλλονται ανέκδοτα φωτογραφικά στιγμιότυπα της τραγουδίστριας, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα μαγευτική. Στον ρόλο της Πιάφ θα συναντήσουμε την Αν Καρέρ, η οποία έχει χριστεί «κληρονόμος της μουσικής της Εντίθ Πιάφ» και «η ωραιότερη φωνή που τραγούδησε το ρεπερτόριό της τα τελευταία πενήντα χρόνια».

Η επιτυχία του "Piaf! The show" συνοψίζεται στα λίγα λόγια του Σαρλ Ντιμόν, συνθέτη του "Non, je ne regrette rien" και δεκάδων άλλων τραγουδιών της μεγάλης ερμηνεύτριας, ο οποίος επισημαίνει ότι πρόκειται για την «καλύτερη παράσταση που έγινε ποτέ για τη ζωή της Εντίθ Πιάφ». Η πρώτη παράσταση που θα ανέβει στις 28 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο του Ηρώδου Αττικού είναι ήδη sold-out, έτσι για όσους δεν πρόλαβαν και θέλουν να τη δουν, προστέθηκε άλλη μία ημερομηνία, η 6 Οκτωβρίου. Τα εισιτήρια ξεκινούν από 20 ευρώ.



Η Édith Giovanna Gassion (Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν), όπως είναι το πραγματικό όνομα της καλλιτέχνιδας, γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Δεκεμβρίου 1915, και πέθανε στο Γκρας στις 10 Οκτωβρίου 1963. Σε ηλικία 15 μόλις χρόνων, έχοντας ανακαλύψει τις σπουδαίες φωνητικές της ικανότητες, εγκαταλείπει τον πατέρα της, για να ζήσει στην Πόλη του Φωτός, τραγουδώντας στους δρόμους. Μία, λοιπόν, από εκείνες τις ημέρες, που η Piaf τραγουδούσε στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας, γνωρίζει τον Λουί Λεπλέ, διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της, υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει "Môme Piaf" (μικρό σπουργίτι). Το 1935 της βγάζει μάλιστα και τον πρώτο της δίσκο. Λίγο αργότερα όμως ο μέντοράς της Λεπλέ δολοφονείται και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον δολοφόνο, αλλά δεν τον καταδίδει.



Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και τη γερμανική κατοχή, δίνει συναυλίες για αιχμαλώτους πολέμου. Εισάγει πλαστές άδειες εργασίας στα κέντρα κράτησης αιχμαλώτων και βοηθάει πολλούς Γάλλους φαντάρους να δραπετεύσουν. Γύρω στα 23 της είναι πια μια μεγάλη προσωπικότητα και γυρίζει την πρώτη της ταινία, που θριαμβεύει. Από τότε συνεχίζει μια πετυχημένη καριέρα και κάνει μια έντονη ζωή, δίπλα σε αρκετούς συντρόφους. Στα τέλη του 1945, γράφει μόνη της την τεράστια επιτυχία της "La vie en rose", που στην αρχή περνά απαρατήρητη. Καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας της γράφει περίπου 80 τραγούδια. Γνωρίζει μεγάλες δόξες και στη Νέα Υόρκη, όπου ερωτεύεται τον βασιλιά του μποξ, Μερσέλ Σερντάν και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντσα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Σερντάν σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Πιάφ σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά. Το 1951 έχει δύο σοβαρά τροχαία, ενώ μετά το δεύτερο οι γιατροί της δίνουν για καιρό μορφίνη, στην οποία εθίζεται. Η Πιάφ την ανακατεύει μαζί με αλκοόλ, χειροτερεύοντας έτσι την ήδη κακή κατάσταση της υγείας της.



Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, σε ένα κονσέρτο στη Στοκχόλμη της Σουηδίας η Πιάφ καταρρέει επάνω στη σκηνή, και μετά από εξετάσεις, διαγνώσθηκε ότι είχε ανίατο καρκίνο.  Η Πιάφ, ωστόσο, δεν πτοείται και συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες, όπως και πριν, συνοδευόμενη όμως από μια νοσοκόμα που της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους. Το 1960 τραγουδά με επιτυχία το "Non, Je Ne Regrette Rien" («Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα») και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας, παρότι συχνά τρεκλίζει και παραπατά στη σκηνή. Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, και τελευταίο της έρωτα, τον Έλληνα Θεοφάνη Λαμπουκά, που τον βαπτίζει «Τεό Σαγαπό» και τον παντρεύεται τον Οκτώβριο του 1962 (στα 46 της εκείνη και 26 εκείνος). Εκείνο το καλοκαίρι παίρνει επίσης το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Charles Cros για το σύνολο της καριέρας της.



Η Εντίθ Πιάφ σβήνει έναν χρόνο αργότερα, την ίδια μέρα με τον φίλο της Ζαν Κοκτώ στις 10 Οκτωβρίου 1963, μόλις στα 48 της χρόνια, στο Plascassier, κοντά στο Grasse από κίρρωση. Ο σύζυγός της μεταφέρει την ίδια ημέρα του θανάτου της τη σορό της στη «δική της πόλη», το Παρίσι. Ο τάφος της βρίσκεται στο παρισινό Κοιμητήριο Περ Λασαίζ.