Μια μουσική εξομολόγηση

Με μια νέα δημιουργία επιστρέφει τον Μάρτιο στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Ο εμπνευστής του Ελληνικού Σχεδίου και υπερασπιστής της ελληνικής δημιουργίας συμπράττει με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών για δύο πολύ ιδιαίτερες βραδιές, στις 4 και 5 Μαρτίου.

Στην κεντρική σκηνή της Στέγης θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά το έργο «Το χρονικό ενός πρώιμου φθινοπώρου» σε μουσική διεύθυνση του εξαιρετικού Γιώργου Πέτρου. Πρόκειται για ένα συμφωνικό ποίημα μεταρομαντικού ύφους με μουσικά αυτοβιογραφικά στοιχεί και τρία τραγούδια σε ποιήματα των Rainer Maria Rilke, Ανδρέα Εμπειρίκου και Charles Baudelaire. Το «Ύμνος στην Ομορφιά» του Baudelaire, το «Ω εσύ από πριν χαμένη Αγαπημένη» του Rilke και το ποίημα «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο» του Εμπειρίκου ενέπνευσαν τον συνθέτη και ολοκλήρωσαν ένα έργο υψηλής αισθητικής.

Στις δύο συναυλίες μαζί με την ΚΟΑ θα συμπράξουν η λυρική σοπράνο Μυρσίνη Μαργαρίτη, ο βαρύτονος Χάρης Ανδριανός, ενώ το μουσικό σύνολο της συμφωνικής ορχήστρας θα εμπλουτιστεί με τα ηχοχρώματα του μπαντονεόν από τον Λευτέρη Γρίβα, του μαντολίνου από τη Βιβή Γκέκα, της κρητικής λύρας από τον Μανώλη Μπουνταλάκη και του σαξοφώνου.

Το «Χρονικό ενός πρώιμου φθινοπώρου» είναι σύμφωνα με τον ίδιο συνθέτη μια συμφωνική σουίτα, μια πραγματεία για τη μοναξιά ή μια μουσική αυτο-εξομολόγηση. «Εζησε τη ζωή του σε τρίτο πρόσωπο. Φυγάδευσε από νωρίς τον αληθινό του εαυτό στην λήθη του απωλεσθέντος θέρους. Εζησε απο παιδί μέσα σε ένα διαρκές, γλυκό και βιολογικά εντελώς πρώιμο ποιητικό Φθινόπωρο. Βίωνε πάντα το θρήνο της απώλειας του καλοκαιριού με το μυαλό κολλημένο πλασματικά, σχεδόν οραματικά ακόμα σε αυτό. Παγιδευμένος στο ιδεώδες και το ιδανικό και ως εκ τούτου εξ ορισμού καταδικασμένος.

»Μια πραγματεία για τη Μοναξιά ή μιά μουσική αυτο-εξομολόγηση για τη δική του; Ακόμη δεν κατάλαβε τι ακριβώς γράφει. Μια συγκεκαλυμμένη φιλοσοφική πραγματεία ή το ασυνεπές και αναδρομικό χρονολόγιο ενός φρικτού τσαπατσούλη της μνήμης; Τωρα όμως που ανακαλεί εικόνες και ανθρώπους, με πολύ κόπο και σαν ένας αυτοσχέδιος Ηρακλής Πουαρό αναζητά εκείνα τα στοιχεία που βοούσαν και προανήγγελαν το Χρονικό του Πρώιμου του Φθινοπώρου.

»Μιά συνεπής ακολουθία και μιά αλάνθαστη πρόοδος προς τον εγκληματικό στόχο. Ιδού το πόρισμα της εισαγγελικής έρευνας. Αυτός όμως γελά ακόμη. Ολες οι αλήθειες εντάσσονται και επανεντάσσονται εύκολα στο ίδιο τους το ψέμα. Αν ως παιδί ήταν αφύσικα ενήλικος, τώρα που τα δύο Φθινόπωρα, το εντός του και το (πως να το πούμε;) “εν τοις πράγμασιν”, βρίσκονται σε τέλεια σύνοδο σκοπεύει να αφήσει τον επερχόμενο Χειμώνα να τον προσπεράσει… και θα μείνει για πάντα μαζί σας σαν αιώνιο παιδί. Στο κοινό μας Φθινόπωρο της αθεράπευτα μοναχικής εφηβείας μας. “Ραντεβού τον Σεπτέμβριο”… καλή μου αγάπη, από πρίν χαμένη».