Πέρα από τη μόδα

Η μόδα φανερώνει τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Αυτό είναι το σκεπτικό στο P.X. της οδού Σόλωνος 46, στο οποίο ο Γιάννης Λάζος από το 2006, οπότε και ανέλαβε την επιχείρηση, έχει αφιερωθεί στο να ντύνει με κομψότητα τους άντρες. Το P.X. ήταν ήδη γνωστό στους κύκλους των πιο μοδάτων και απαιτητικών, ειδικότερα των “mods” των 80's, ως ένα από τα ελάχιστα προσεγμένα μαγαζιά που ήταν αφιερωμένα στον σύγχρονο άντρα. Ο Γιάννης διατηρεί ένα χαμηλό προφίλ και μιλάει σπάνια για τη δουλειά του και για το γεγονός ότι έχει καταφέρει όχι μόνο να διατηρήσει το καλό όνομα του καταστήματος αλλά να του δώσει και το προσωπικό του στίγμα, φλιτράροντας με μοναδικό τρόπο τις νέες τάσεις.

Μιλώντας με πάει πίσω στη δεκαετία του '80, όταν μετά από ένα ταξίδι στο Λονδίνο ανακάλυψε, όπως μου λέει, την πραγματική δύναμη της μόδας. Από τότε άρχισε να ασχολείται με το αντικείμενο πιο ενεργά και συνειδητοποιημένα. Με τα χρόνια έχει καλλιεργήσει την ικανότητα να καταλαβαίνει ποια θα είναι η επόμενη τάση, την οποία και προσαρμόζει με δικά του σχέδια και υφάσματα στην αισθητική των πελατών του και της εποχής. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από τα αυστηρώς επιλεγμένα ρούχα “hip” εταιρειών, ο πελάτης βρίσκει και εκείνα που είναι κατασκευασμένα από την επιχείρηση.

«Έχω τους δικούς μου ράφτες, ένας εκ των οποίων Κωνσταντινουπολίτης, που ράβουν πουκάμισα, παντελόνια, κλπ, στα σχέδια και τα υφάσματα που διαλέγω», μου λέει αναφερόμενος στο ήμιση σχεδόν των ρούχων στο P.X. Το μικρό και εντελώς ανεπιτήδευτο μαγαζί και τα ρούχα του, θυμίζουν ανάλογα καταστήματα σε άλλες χώρες και γι αυτό η πελατεία του περιλαμβάνει και πολλούς ξένους, είτε μόνιμους κατοίκους Αθήνας, είτε περαστικούς από την πόλη. Πέρα από τα ταξίδια στο εξωτερικό, πηγή έμπνευσης για τον Γιάννη αποτελεί το ίντερνετ από το οποίο και ενημερώνεται.

Στην ερώτηση «τι είναι μόδα;» για εκείνον, χαμογελάει, περνάει φευγαλέα το βλέμμα του έξω στο πεζοδρόμιο και ρίχνοντάς το πάλι επάνω μου απαντάει ότι πρόκειται για ένα πέρασμα που βοηθάει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Είναι λοιπόν τόσο σημαντικό; «Ω, ναι», τονίζει με βεβαιότητα. «Αν το αναλύσεις λίγο θα καταλάβεις. Αλλιώς ντυνόμαστε σε νεαρές ηλικίες, όσο ακόμα ψαχνόμαστε, και διαφορετικά όσο μεγαλώνουμε. Εκτιμώντας τον εαυτό μας, μαθαίνουμε να εκτιμάμε τον κόσμο γύρω μας ανάλογα».

Επειδή απευθύνεται σε μια γκάμα ηλικιών 25-55 τον ρωτάω πώς αντιμετωπίζουν το ντύσιμό τους τόσο οι νεότεροι όσο και οι μεγαλύτεροι. «Εκείνο που μου αρέσει στους μεγαλύτερους είναι πως ενώ έχουν πιο κατασταλαγμένες απόψεις, εξακολουθούν να 'δουλεύουν' το ντύσιμό τους ώστε να παραμένουν κομψοί χωρίς να θεωρούνται ξεπερασμένοι». Στους νεότερους προτείνει περισσότερο χρώμα και ύφασμα και λιγότερα τζιν. «Στην Ελλάδα μας αρέσουν τα σκούρα χρώματα επειδή το φως είναι πολύ έντονο και μας κουράζει», συνεχίζει. «Ωστόσο, το χρώμα μας αναζωογονεί».

Από τη συλλογή του καταλαβαίνει κανείς αμέσως ότι πρόκειται για ένα «πάντρεμα» νέου και παλιού στιλ. Αυτή η σχέση συνύπαρξης τον γοητεύει. «Για μένα είναι ό,τι ωραιότερο μπορεί να γίνει», λέει. «Και κάτι άλλο που έχω προσέξει, είναι ότι τελικά το νέο σέβεται το παλιό. Απλά στους νέους εκείνο που φοβάμαι είναι το 'χάσιμο' που έχουν με την τεχνολογία. Αυτό πρέπει να το προσέξουν».

Τα τελευταία χρόνια παρατηρεί τον κόσμο στην προσπάθειά του να επαναπροσδιοριστεί, αλλά θεωρεί ότι η πραγματική αλλαγή στις ζωές μας θα φανεί μετά από χρόνια. «Οι περισσότεροι έχουν μάθει να εκτιμούν το 'βασικό' και αυτό είναι πολύ θετικό», επισημαίνει. «Στα χρόνια της κρίσης κατάλαβαν τι είναι να πονάει ο άλλος επειδή πονούν και οι ίδιοι. Αυτό δεν υπήρχε παλιότερα και εύχομαι να μην επιστρέψουμε ποτέ σε εκείνο τον ρηχό τρόπο σκέψης».

Άνθρωπος που αγαπάει ιδιαίτερα τους νέους, ο Γιάννης πιστεύει ότι σήμερα ανοίγονται ευκολότερα και πως αντίθετα με ό,τι πιστεύουν μερικοί, γίνονται πολύ ευγενικοί. Τον ρωτάω αν είναι αισιόδοξος και απαντάει σχεδόν με γρίφο: «Είμαι αισιόδοξος, υπό την έννοια ότι ούτως ή άλλως για τον πλανήτη ολόκληρο και όχι μόνο για την Ελλάδα, τα χειρότερα έρχονται!». Δηλαδή; «Κοίτα, τα πράγματα δεν πάνε καλά, ούτε η ανθρωπότητα», προσπαθεί να μου εξηγήσει. «Βλέπεις τι γίνεται. Παρόλα αυτά νομίζω ότι περισσότερο από ποτέ αντλούμε δύναμη από τη φιλοσοφία, την προσωπική μας πίστη και τους φίλους μας. Ναι, τα πράγματα πάνε χάλια αλλά εμείς γινόμαστε λίγο καλύτεροι. Βελτιωνόμαστε όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Είναι μεγάλη αποκάλυψη όταν καταλαβαίνουμε πως τίποτα δεν μας ανήκει. Το θεϊκό υπάρχει στους γύρω μας. Εκεί το συναντάμε καθημερινά».