Στον ρυθμό της Αφροδίτης

Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας. Μία από τις δικές μου ακούει στο όνομα Αφροδίτη Μάνου. Μία σειρά από σπουδαίους συνθέτες (Ξαρχάκος, Σπανός, Μαμαγκάκης, Σαββόπουλος κ.α.) την ξεχώρισαν τη δεκαετία του ’70 χάρη στη φωνή της. Το πραγματικό της όμως στίγμα η Αφροδίτη Μάνου το αφήνει τη δεκαετία του ’80 όταν μεταπηδά στο πεδίο της δημιουργίας με τέσσερις προσωπικούς δίσκους που άφησαν εποχή: «Νυχτερινή εκπομπή», «Σαν Αφροδίτη», «Καιρός για δύο» και λίγο αργότερα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 το «Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό».

Τα τραγούδια της είναι πλημμυρισμένα από το καυστικό της χιούμορ και τη νοσταλγική της διάθεση. Άλλοτε αναλύουν με τρόπο αυστηρά προσωπικό τις ερωτικές σχέσεις κι άλλοτε λοξοκοιτάζουν προς την κοινωνική κριτική. Κάποια από αυτά φλερτάρουν με τη νύχτα, άλλα χάνονται στη μάχη των δύο φίλων, ένα δυο ακολουθούν καραβάκια που καταβροχθίζονται από την ιστορία, ενώ υπάρχουν κι αυτά που αναρωτιούνται μεγαλοφώνως… «Μα ποιος είσαι τελοσπάντων;» ή «Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο;». Κάθε τραγούδι της και μια ιστορία.



Η Αφροδίτη Μάνου δεν είναι απλά μία εξαιρετικά ταλαντούχα και δαιμόνια δημιουργός. Είναι κυρίως ένας ευφυής άνθρωπος, που είδε τον γκρεμό όταν οι υπόλοιποι τσαλαβουτούσαν υπνωτισμένοι στο χρήμα. Το τελευταίο της ολοκληρωμένο album «Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό» το 1994 είναι τουλάχιστον προφητικό. Κι επειδή τότε κανείς δεν την άκουσε, σιώπησε. Άφησε τη δισκογραφία και ασχολήθηκε περιστασιακά με το θέατρο γράφοντας μουσική.

Η κρίση λες και την ξύπνησε. Όχι δημιουργικά. Ακόμα. Αλλά τουλάχιστον μας επέτρεψε να την απολαμβάνουμε επί σκηνής ξανά. Όχι συχνά φυσικά. Αραιά και που. Στις 27 Νοεμβρίου και στις 4 Δεκεμβρίου η Αφροδίτη Μάνου γιορτάζει τα «30+1 χρόνια Νυχτερινής Εκπομπής» και ανεβαίνει στη σκηνή του Ρυθμός Stage με τις αποσκευές της γεμάτες από τα τραγούδια της. Μαζί της μία νεανική πενταμελής ορχήστρα και ο τραγουδοποιός Σταύρος Παπασταύρου σε μια εμφάνιση έκπληξη. Και δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα είμαι εκεί.