Εις υγείαν της Αμοργού με ψημένες και ψαγμένες ρακές

Από αυτό το μικρό παράθυρο στο αρχονταρίκι της Χοζοβιώτισσας, ορθάνοιχτο στο απέραντο γαλάζιο, μοιάζει να βλέπεις -και κυρίως να αισθάνεσαι- την κεντρική ουσία του τοπίου της Αμοργού. Κι εκείνη, ακριβώς, την ώρα, μπαίνει μέσα στη ματιά σου ο δίσκος με το «καλωσόρισμα» στην αμοργιανή μυσταγωγία, τα μικρά ποτηράκια με τη ψημένη ρακή. Βέβαια, είχαμε ζήσει και άλλες φορές σε πολλά μοναστήρια αυτό το τυπικό τελετουργικό της υποδοχής του προσκυνητή με τσίπουρο (όπως στη βουλγάρικη μονή Ζωγράφου στο Άγιο Όρος, που ο ηγούμενος φτιάχνει αρωματικό απόσταγμα με δική του μυστική συνταγή) και λουκούμι, αλλά, σε αυτό το κολλημένο στο βράχο στρείδι της μεγάλης πίστης, το κέρασμα είναι πολύ ιδιαίτερο και απολύτως ενδημικό.

Απολύτως ενδημικό; Όχι ακριβώς. Τώρα σκέφτομαι την «κόκκινη ζιβανία» της Κύπρου, η οποία, επίσης, δημιουργήθηκε αποκλειστικά στο κελάρι ενός μοναστηριού, και εμφανίστηκε ως κέρασμα στο αρχονταρίκι της φημισμένης μονής Κύκκου, ψηλά στο Τρόοδος. Ζιβανία λέγεται το πολύ δυνατό τσίπουρο της αγαπητικιάς Μεγαλονήσου που παράγεται από τα ζίβανα της γηγενούς ποικιλίας σταφυλιών Ξυνιστέρι (τα οποία δεν έχουν πιεστεί πολύ για να τρέξει όλος ο μούστος), την οποία σκέφτηκαν να εμπλουτίσουν οι μοναχοί στο εκπληκτικά οργανωμένο αποστακτήριο της μονής με το άρωμα, τη γεύση και το χρώμα της κανέλλας και της καραμελωμένης ζάχαρης, σε συνδυασμό με την παλαίωση.

Διαβάστε περισσότερα στο Travel.gr.