H άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους (1204) και η απελευθέρωσή της (1261)

H άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους (1204) και η απελευθέρωσή της (1261)

Η άλωση της Πόλης και οι φρικαλεότητες των σταυροφόρων (1204) - Από το 1204 ως το 1261 – Ο Αλέξιος Στρατηγόπουλος απελευθερώνει τη Βασιλεύουσα – Οι θεληματάριοι και η μεγάλη συμβολή τους στο ιστορικό αυτό γεγονός – Ο Μιχαήλ Η' στέφεται αυτοκράτορας

Όπως είναι γνωστό στις 13 Απριλίου 1204, η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε από τους σταυροφόρους. Είχαν προηγηθεί μια σειρά από ολέθρια και προδοτικά λάθη των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Ο Ισαάκιος Β' Άγγελος ανατράπηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξιο Γ', ο οποίος τον τύφλωσε (1195). Ο γιος του Ισαάκιου, Αλέξιος Άγγελος, δραπέτευσε από τη φυλακή και ζήτησε τη βοήθεια των σταυροφόρων για την ανακατάληψη του θρόνου από τον πατέρα του, υποσχόμενος να τους ανταμείψει με υπέρογκα ποσά.



Επρόκειτο για τους σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας που ξεκίνησε το 1201 με πρωτοβουλία του Πάπα Ιννοκέντιου Γ', με σκοπό την κατάληψη των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους. Καθώς οι σταυροφόροι αντιμετώπιζαν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, λόγω της αδυναμίας τους να συγκεντρώσουν τα χρήματα που απαιτούνταν για τη μεταφορά των στρατευμάτων, δέχτηκαν την πρόταση του Αλέξιου και υπόγραψαν σχετική συμφωνία με την Κέρκυρα.
Επικεφαλής των σταυροφόρων, που υπολογίζονται σε 10.000, ήταν ο Βενετός Δάνδαλος, που παρά την ηλικία του (ήταν περίπου 80 χρονών τότε), είχε απίστευτη ενεργητικότητα και σπουδαίες στρατιωτικές αρετές.

Ο σταυροφορικός στόλος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούνιο του 1203. Ο Αλέξιος Γ' κυβερνούσε οχτώ χρόνια. Η διαφθορά και η ανικανότητά του είχαν περιορίσει τον άλλοτε κραταιό βυζαντινό στόλο σε λίγα σκάφη. Η προσπάθειά του να διαπραγματευτεί με τους Λατίνους, απέτυχε.

Οι σταυροφόροι κατέλαβαν με έφοδο τον πύργο του Γαλατά στις 6 Ιουλίου, έκοψαν την αλυσίδα που ήταν τοποθετημένη κάθετα στον Κεράτιο Κόλπο και κατέστρεψαν τα λίγα βυζαντινά πολεμικά πλοία που βρήκαν εκεί.



Στις 17 Ιουλίου 1203, ξεκίνησε η χερσαία πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Οι γενναίοι Βάραγγοι υπερασπιστές της, απόκρουσαν την πρώτη εχθρική επίθεση στην περιοχή των Βλαχερνών, το πιο αδύνατο σημείο των τειχών. Η επιμονή και η καθοδήγηση του γέρο Δάνδολου ήταν όμως καθοριστικές. Σύντομα, οι σταυροφόροι πέρασαν τα τείχη στον τομέα του Πετρίου, κατέλαβαν 25 πύργους και πυρπόλησαν τη συνοικία των Βλαχερνών. Ο Αλέξιος Γ' έφυγε κρυφά από την Πόλη παίρνοντας μαζί του σάκους με χρυσάφι και αφήνοντας πίσω την οικογένειά του.

Τελικά, ο τυφλός Ισαάκιος Β' βγήκε απ' το κελί που ήταν φυλακισμένος και κάθισε πάλι στον θρόνο με συναυτοκράτορα τον γιου του Αλέξιο Δ'. Οι σταυροφόροι, που μπήκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη, ήταν ικανοποιημένοι. Όχι όμως και ο απλός λαός, καθώς ο Αλέξιος αύξησε υπερβολικά τους φόρους για να ξεπληρώσει τους σταυροφόρους. Επίσης ο ορθόδοξος κλήρος δεν είχε καμία διάθεση να υποταχτεί στον Πάπα. Τέλος, κάποιοι Φράγκοι στρατιώτες, έκαψαν ένα τέμενος στη μουσουλμανική συνοικία, η οποία εξαπλώθηκε γρήγορα και έκαψε μεγάλο μέρος της Πόλης. Οι σταυροφόροι είχαν έντονες αμφιβολίες πλέον για το κατά πόσο ο Αλέξιος θα τους έδινε όσα είχε υποσχεθεί. 



Η Σύγκλητος, ο κλήρος και ο λαός του Βυζαντίου, ιδιαίτερα εξοργισμένοι, συγκεντρώθηκαν στην Αγιά Σοφιά για να εκθρονίσουν τον Αλέξιο Δ'. Την είδηση μετέφερε στον αυτοκράτορα ο πραιπόσιτος (επόπτης ή προϊστάμενος στις υπηρεσίες του παλατιού και ανώτατος αυλικός) Αλέξιος Δούκας, ο οποίος τον ξύπνησε προσποιούμενος ότι θα τον βοηθήσει να διαφύγει. Τον τύλιξε μ' ένα μανδύα και τον μετέφερε σ' ένα μπουντρούμι όπου τον στραγγάλισαν με τη χορδή ενός τόξου.

Και ο Ισαάκιος θανατώθηκε περίπου την ίδια ώρα. Ο Αλέξιος Δούκας στέφθηκε στη συνέχεια αυτοκράτορας ως Αλέξιος Ε' (Ιανουάριος 1204). Έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο Μούρτζουφλος, καθώς τα πυκνά μαύρα φρύδια του, του έδιναν μια μονίμως κατσουφιασμένη όψη. Αμέσως, ενίσχυσε τα αμυντικά έργα της Πόλης. Το ηθικό του λαού αναπτερώθηκε.

Ο Δάνδολος, έδωσε εντολή για γενική έφοδο (9 Απριλίου 1204) κατά μήκος του τείχους που έβλεπε προς την ανατολική όχθη του Κεράτιου Κόλπου. Για τρεις μέρες, οι Δυτικοί δεν μπορούσαν να πετύχουν κάτι ουσιαστικό. Όταν όμως φύσηξε ούριος άνεμος, τα βενετικά αποβατικά σκάφη βρέθηκαν κάτω από τα τείχη, οι Φράγκοι και οι Βενετοί κατέλαβαν δύο πύργους και άνοιξαν τρεις πύλες απ' όπου μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη.



Ήταν η πρώτη φορά που η "Θεοφρούρητος πόλη" έπεσε σε χέρια εχθρών, έστω και ομοθρήσκων. Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος έφυγε για τη Θράκη μαζί με τις γυναίκες της οικογένειάς του.

Κατέφυγε στον πεθερό του Αλέξιο Γ’ στη Μοσυνούπολη. Εκείνος τον τύφλωσε με δόλο. Ο Μούρτζουφλος περιπλανήθηκε στη Θράκη. Οι Λατίνοι τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν πίσω στην Κωνσταντινούπολη, όπου γκρεμίστηκε από τον κίονα του Ταύρου ως δολοφόνος του Αλέξιου Δ’. Να σημειώσουμε, ότι ο Μούρτζουφλος, είχε σκοτώσει και τον Νικόλαο Καναβό, έναν άσημο αλλά γενναίο νέο που είχε στεφθεί αυτοκράτορας χωρίς τη σύμπραξη του Πατριάρχη Ιωάννη Καματηρού, κατά τις ταραχές που ξέσπασαν όταν εκθρονίστηκε ο Αλέξιος Δ’.

Οι απίστευτες ενέργειες των Δυτικών στην Κωνσταντινούπολη μετά την άλωσή της
Ακόμα και εκείνη την ύστατη ώρα, μετά τη φυγή του Μούρτζουφλου, μερικοί άρχοντες συγκεντρώθηκαν στην Αγία Σοφία και προσπάθησαν να εκλέξουν νέο αυτοκράτορα. Ανάμεσα σε δύο γενναίους νεαρούς, τον Θεόδωρο Δούκα και τον Θεόδωρο Λάσκαρη, επιλέχθηκε ο δεύτερος. Ήταν όμως πολύ αργά…



Όταν ξημέρωσε η 13η Απριλίου, οι σταυροφόροι ξεκίνησαν τις λεηλασίες στην Πόλη. Ο Θεόδωρος Λάσκαρης με τους Βαράγγους, δεν αντέδρασαν καθώς έβλεπαν ότι κάθε αντίσταση θα ήταν μάταιη. Ο νεαρός Λάσκαρης πέρασε από τον Βόσπορο στη Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα, ίδρυσε το βασίλειο της Νίκαιας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια. Οι Λατίνοι ήταν πλέον κύριοι της πόλης που τόσο πολύ τους είχε θαμπώσει. Οι αρχηγοί τους, έδωσαν εντολές να αποφευχθούν οι βιαιότητες. Μόνο οι Βενετοί φαίνεται ότι υπάκουσαν.

Γάλλοι, Γερμανοί, Γενοβέζοι, Σικελοί, Ισπανοί, Ούγγροι, Άπουλοι, Πισάτες, προκάλεσαν τεράστιες και ανεπανόρθωτες ζημιές. 

Την πρώτη μέρα, δολοφονήθηκαν 2.000 άνθρωποι. Άγνωστος είναι ο αριθμός όσων δολοφονήθηκαν τις επόμενες. Οι σταυροφόροι, δεν σεβάστηκαν ούτε το λείψανο του Ιουστινιανού. Ορμούσαν στις εκκλησίες, έχυναν στη γη τη θεία κοινωνία σπάζοντας μερικά από τα ανεκτίμητα ιερά σκεύη για να αρπάξουν τις πολύτιμες πέτρες και άλλα τα χρησιμοποιούσαν ως σκεύη φαγητού. Η ασέβεια, των χριστιανών θυμίζουμε, ξεπέρασε κάθε όριο στην Αγιά Σοφιά. Η Αγία Τράπεζα κομματιάστηκε και μοιράστηκε. Αφαιρέθηκαν ακόμα και ο άμβωνας και οι πύλες! Για να φορτώσουν τη λεία τους, έβαλαν μέσα στο ναό ακόμα και ζώα, τα οποία γλιστρούσαν στις λείες πέτρες του δαπέδου. Οι σταυροφόροι τα κέντριζαν για να προχωρήσουν. Το δάπεδο μολύνθηκε από αίματα και κόπρανα ζώων. Ο John C. Carr, αναφέρει ότι και ίδιοι, οι σταυροφόροι κόπριζαν μέσα στην Αγία Σοφία!



Μια πόρνη, ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο, τραγούδησε άσεμνα και χόρεψε μέσα στο ναό, εξυβρίζοντας τις ιερότερες θρησκευτικές τελετές.

Στους δρόμους της Πόλης, η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Γυναίκες βιάζονταν και άνδρες έπεφταν θύματα βιαιοπραγιών Χιλιάδες λαού, απελπισμένοι και γυμνοί, έψαχναν δρόμους διαφυγής. Οι άρχοντες, που ζούσαν μέχρι τότε στη χλιδή, αναζητούσαν ένα ταπεινό καταφύγιο. Οι σταυροφόροι, περιγελούσαν τους Βυζαντινούς, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των κατοίκων της Πόλης. Άλλοι, κρατούσαν χαρτιά, βιβλία και μελανοδοχεία και περιφέρονταν στους δρόμους, παριστάνοντας τους λόγιους.

Έργα τέχνης του Φειδία, του Πραξιτέλη, του Λύσιππου και άλλων, καταστράφηκαν.

 Εκατοντάδες αρχαία κείμενα χάθηκαν για πάντα. Μόνο στη Μυριόβιβλο του Φώτιου που καταστράφηκε, υπήρχαν αποσπάσματα από 280 αρχαία έργα. Στις βιβλιοθήκες των αρχόντων της Κωνσταντινούπολης, βρίσκονταν όλα σχεδόν τα χειρόγραφα της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, τα οποία δεν έφτασαν ποτέ στις επόμενες γενιές. Μόνο τα 4 χάλκινα άλογα του Ιπποδρόμου και μερικά σκεύη από την Αγία Σοφία έσωσε ο Δάνδολος, τα οποία, φυσικά, μετέφερε στην πατρίδα του τη Βενετία. Μια έκλειψη σελήνης, στις 16 Απριλίου, τρόμαξε τους δεισιδαίμονες σταυροφόρους και έδωσε τέλος στην ανείπωτη τραγωδία. Στις 16 Μαΐου στην Αγία Σοφία στέφθηκε αυτοκράτορας ο νεαρός και άπειρος Βαλδουίνος της Φλάνδρας, ενώ στις 13 Μαΐου 1205, χειροτονήθηκε «Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως» από τον Πάπα, ο Θωμάς Μαροζίνης. 



Αλέξιος Στρατηγόπουλος


Όπως γράφει ο J. J. Norwich, οι αποσβολωμένοι Έλληνες αναρωτιούνταν πώς τέτοιοι βάρβαροι μπορούσαν να αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί, όταν «μετέφεραν τον Σταυρό στους ώμους τους, τον Σταυρό στον οποίο είχαν ορκιστεί ότι θα περνούσαν μέσα από τα χριστιανικά εδάφη χωρίς αιματοχυσία, ούτε ότι θα σήκωναν τα όπλα εναντίον ομοθρήσκων».  

Οι Δυτικοί, απέκρυψαν τις θηριωδίες των σταυροφόρων. Ωστόσο, αυτές διασώθηκαν σε επιστολές του Πάπα Ιννοκέντιου Γ’ αλλά και σε έργα βυζαντινών ιστορικών με κυριότερο τον Νικήτα Χωνιάτη που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της συμφοράς και μπόρεσε να διαφύγει.


Από το 1204 ως το 1261

Οι Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης, ήταν οι εξής: Βαλδουίνος Α’ της Φλάνδρας (1204-1205), Ερρίκος του Ενό (1206-1216), Πέτρος του Κουρτενέ (1217), Ιολάνδη (1217-1219), Ροβέρτος του Κουρτενέ (1219-1228) και Βαλδουίνος Β’ (1228-1261), με ενδιάμεση βασιλεία του Ιωάννη της Βριέννης (1231-1237). Από την άλλη πλευρά, υπήρχε το Βασίλειο της Νίκαιας, στο οποίο ηγήθηκαν διαδοχικά οι: Θεόδωρος Α’ Λάσκαρης (1204-1222), Ιωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης (1222-1254), Θεόδωρος Β’ Λάσκαρης (1254-1258) και Ιωάννης Δ’ Λάσκαρης (1258-1261). Ο John C. Carr,  τους αναφέρει ως «Βυζαντινούς εξόριστους αυτοκράτορες». Δεν ήταν μόνο αυτό όμως που προέβαλε ενεργό αντίσταση στους Λατίνους. Στη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας, ο εγγονός του Ανδρόνικου Α’, Αλέξιος, οργάνωσε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας κάτω από ένα κλάδο των Κομνηνών. Στη δυτική Ελλάδα, ένας άλλος ευγενής των Κομνηνών, ο Μιχαήλ Άγγελος Δούκας Κομνηνός, ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου, με έδρα τη (σημερινή) Άρτα. Ο Μιχαήλ και ο διάδοχός του, ο αδελφός του Θεόδωρος, απελευθέρωσαν το Δυρράχιο και τη Θεσσαλονίκη από τους Λατίνους.




Η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους

Το 1258, ο Θεόδωρος Β’ Λάσκαρης, που είχε σοβαρά προβλήματα υγείας, όρισε διάδοχό του τον οκτάχρονο γιο του Ιωάννη, λίγο πριν πεθάνει. Καθήκοντα αντιβασιλέα, θα ασκούσε ο ιδιαίτερα αντιπαθητικός πρωτοβεστιάριος, Γεώργιος Μουζάλων μέχρι την ενηλικίωση του Ιωάννη. 
Η αριστοκρατία, δεν μπόρεσε να δεχτεί αυτό τον διορισμό. Ο Μουζάλων μαζί με τον αδερφό του, σφάχτηκαν μπροστά στην Αγία Τράπεζα μιας εκκλησίας, στη διάρκεια ενός μνημόσυνου, μια βδομάδα αργότερα. Οι συνωμότες τότε ανέβασαν στο θρόνο (Νοέμβριος 1258), το νεαρό και χαρισματικό Μιχαήλ Παλαιολόγο (ως συμβασιλέα βέβαια με τον Ιωάννη Δ’ Λάσκαρη).

Ο Μιχαήλ φρόντισε να ειρηνεύσει τους Έλληνες της Βαλκανικής χερσονήσου, που βρισκόταν σε αναβρασμό. Ο αδελφός του, Ιωάννης Παλαιολόγος εξουδετέρωσε, τους Λατίνους της Αχαΐας που είχαν επικεφαλής τον Γοδεφρείδο Βιλεαρδουίνο, ενώ ο στρατηγός Αλέξιος Στρατηγόπουλος, κυρίευσε την Άρτα, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Πάντως, οι γνώμες για τον Μιχαήλ διίστανται. Ο George Finlay στο έργο του «A History of Greece», τον χαρακτηρίζει «ραδιούργο και κακόφημο υποκριτή».



Το 1260, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος κινήθηκε προς την Κωνσταντινούπολη. Δεν είχε όμως τον απαιτούμενο στρατό ούτε τις πολιορκητικές μηχανές που χρειαζόταν και αναγκάστηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Λατίνους.

Την άνοιξη του 1261 ο Μιχαήλ, έστειλε στη Θράκη τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο με ένα εκστρατευτικό σώμα, για να διενεργήσει τοπική στρατολογία, να καταστείλει κάποια ανταρσία που ξέσπασε στην Αδριανούπολη και να κατοπτεύει την Κωνσταντινούπολη.

Ο Στρατηγόπουλος εγκαταστάθηκε στο Ρήγιο, δυτικά της Πόλης. Οι θεληματάριοι, Έλληνες αγρότες που είχαν κτήματα έξω από τα τείχη της Βασιλεύουσας και έμπαιναν και έβγαιναν ελεύθερα σ’ αυτή, ήταν πολύτιμοι πληροφοριοδότες του. Το λατινικό κράτος, βρισκόταν σε άθλια οικονομική κατάσταση. Ο Βαλδουίνος, ζήτησε βοήθεια, αλλά κατάφερε μόνο να δεχθεί η Βενετία να στείλει μερικά πλοία στον Βόσπορο. Εν τω μεταξύ, διοικητής των Ενετών της Πόλης, είχε αναλάβει ο γενναίος και ικανός Μάρκος Γραδένικος. Αυτός πρότεινε στον Βαλδουίνο, να κινηθούν για να καταλάβουν το νησάκι Δαφνουσία, που ανήκε στο Βασίλειο της Νίκαιας και βρισκόταν κοντά στα παράλια του Εύξεινου Πόντου. Έτσι κι έγινε. Όταν ο Στρατηγόπουλος το πληροφορήθηκε από τους θεληματάριους, κινήθηκε προς τα τείχη της Πόλης. Οι θεληματάριοι, τον εμψύχωναν, λέγοντάς του ότι μέσα στην Πόλη δεν υπάρχει στρατός.



Ένας από αυτούς, ο Κουτριτζάκης, που μισούσε τους Φράγκους, όταν νύχτωσε, οδήγησε 50 περίπου άνδρες του Στρατηγόπουλου στο εσωτερικό της Βασιλεύουσας, από μια τρύπα ενός παλιού υδραγωγείου που την γνώριζαν ελάχιστοι. Οι φρουροί πανικοβλήθηκαν και το έβαλαν στα πόδια. Η είδηση διαδόθηκε στην Πόλη και οι Φράγκοι αλλόφρονες έτρεχαν στα πλοία.

Μόλις οι άνδρες του Αλέξιου Στρατηγόπουλου μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη, σκότωσαν όσους αντιστάθηκαν και άνοιξαν την πόρτα της Πηγής. Και ο υπόλοιπος Στρατός της Νίκαιας, περίπου 800 άνδρες, μπήκε στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Βαλδουίνος, πήρε όσους θησαυρούς μπορούσε, φόρεσε ράσα, για να μην αναγνωρίζεται και μαζί με τον Λατίνο Πατριάρχη εγκατέλειψαν άρον άρον την Πόλη. Όσοι Λατίνοι εκστράτευσαν εναντίον της Δαφνουσίας, επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη , είδαν ότι ήταν ανώφελη κάθε προσπάθεια επίθεσης και έφυγαν.

Έτσι, στις 25 Ιουλίου 1261, ημέρα Δευτέρα, μετά από 57 χρόνια και 3 μήνες λατινικής κατοχής, η Κωνσταντινούπολη απελευθερώθηκε. Δεν ήταν όμως η απελευθέρωσή της αποτέλεσμα κάποιας στρατιωτικής δράσης των ανδρών της Νίκαιας, αλλά οφειλόταν στη σημαντική βοήθεια των θεληματάριων. Εκτός από τον Κουτριτζάκη, αναφέρονται ακόμα ο καλόγερος Λακέρας (ή Λακεράς) και ο Γλαβάτος.

Όταν οι άνδρες του μπήκαν στην Πόλη, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος κοιμόταν. Στο Νυμφαίο (Παχυμέρης), στο Μετεώριο (Ακροπολίτης) ή στη Νίκαια (Γρηγοράς); Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.



Τον ξύπνησε η μεγάλη του αδελφή Ευλογία, λέγοντάς του: «Κατέσχες, ω βασιλεύ, την Κωνσταντινούπολιν». Ο Μιχαήλ δεν πίστευε όσα άκουγε. Η Ευλογία, συνέχισε: «Ανάστηθι, βασιλεύ, ο Χριστός σοι εχάρισε την Κωνσταντινούπολιν».

Ο Μιχαήλ εξακολουθούσε να μην πιστεύει την αδελφή του, κυρίως γιατί θεωρούσε αδύνατο ο Στρατηγόπουλος με 800 άνδρες να απελευθέρωσε τη Βασιλεύουσα. Την επόμενη μέρα όμως, η είδηση επιβεβαιώθηκε. Ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας. Σύντομα ο Μιχαήλ πήρε και το στέμμα που είχε εγκαταλείψει ο Βαλδουίνος.

Στις 15 Αυγούστου 1261, ο Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος, έκανε την είσοδό του από τη Χρυσή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη. Το πλήθος τον επευφημούσε. Προχώρησε πεζός, πίσω από μια εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, που λέγεται ότι είχε ζωγραφίσει ο Απόστολος Λουκάς και μπήκε στην Αγία Σοφιά. 

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία, έμπαινε έτσι σε μια νέα περίοδο της ιστορίας της, που ήταν κι η τελευταία…

Πηγές:
Κ. Παπαρρηγόπουλος, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»,
Γ. Κορδάτος, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας»,
John C. Carr, «Οι Πολεμιστές Αυτοκράτορες του Βυζαντίου», Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016

ΣΧΟΛΙΑ (60)

ΜΙΚ

Επιβεβαιώνεις αυτά που γράφω Ξέχνα τις επιστολές, τα γραπτά κείμενα και τις κατ'ιδίαν συζητήσεις με δικούς τους ανθρώπους, κ.λπ. Η ερώτηση είναι: Πότε αυτοκράτορας βγήκε δημοσίως και προσφώνησε τον λαό του και τον στρατό του ως "Έλληνες"; Μία και μοναδική φορά. Αυτή που αναφέρω. Ποια ήταν η επόμενη; Η επόμενη δεν ήταν από Αυτοκράτορα αλλά από οπλαρχηγό, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη!

νηρέας

Ναι μεν ..Αλά δεν ξύπνησε μια μέρα και είπε ...Ελληνες .Τον 2 ο αιώνα την στιγμή της ρωμαϊκής κατάκτησης αποτελούσε μια ιστορική ενότητα .Η ελληνική εθνότητα αποκτά συνείδηση το 12ο αιώνα τότε που απειλείτε η εδαφική από τους Φράγκους .Τότε γίνετε και στην Ευρώπη η αρχή των εθνοτήτων.

ΜΙΚ

Σ' αυτό συμφωνώ. Υπήρχε ακόμη και πιο πριν η ελληνική συνείδηση, αλλά δεν εκδηλωνόταν. Προτιμούσαν να αποκαλούνται δημοσίως Ρωμαίοι, αφενός μεν για να μη δώσουν την πρωτοκαθεδρία στον Πάπα και την "κληρονομιά της Ρώμης" στους λατίνους, αφετέρου λόγω του "κακού" ονόματος που κάποιοι φανατικοί του κλήρου (βλ. Νίκων και όχι βέβαια μόνο) για κάθε τι ελληνικό. Δυστυχώς, υπήρχαν και μετά την άλωση "αριστοκράτες" βυζαντινοί που προτιμούσαν τον τίτλο "ρωμιοί" παρά το "έλληνες" που το θεωρούσαν κάπως παρακατιανό και κάτι το επαρχιώτικο.

νηρέας

@ MIΤ Απάντησα , γιατί δεν πρέπει να βλέπουμε την ιστορία αποσπασματικά . Να σκεφτούμε ότι το Βυζάντιο δεν ήταν ένα κράτος , ήταν Αυτοκρατορία που περιείχε διάφορες εθνότητες και μάλιστα χριστιανοί . Σκοπός ήταν η Οικουμενικότητα . Πως θα αποκαλούσε ... Ελλληνες . Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι επικράτησε ο Ελληνική συνείδηση .

νηρέας

Ιταλι Λεξικό greco = γρεκός = ΕΛΛΗΝ = Πως θα τους αποκαλούσε αλλιώς ένας λατίνος ?

νηρέας

στην Συρίαν απερχόμενα ,εις του Χριστού τον τάφο -- Τα γάρ φουσάτα των Φραγκών , εξεκινήσαν --- Από την Πόλι εξέβησαν ,άρχίσαν να κουρσεύουν -- Και όλα μας τα φάγουσι , κλέβουν και καζαντίζουν ---( Χρονικό του Μωρέως).

Θυμηθείτε

Α μη ξεχνάμε οτι πριν λίγα χρρόνια ο πάπας Ιωάννης Παύλος, στην επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα, ζήτησε συγνώμη για την σταυροφορία και τους σταυροφόρους, πράγμα που σημαίνει πως δεν μπορεί να μην ήταν σαφώς ενημερωμένος ιστορικά για τα δίκια μας.. Ευχαριστούμε για το άρθρο...

@

Δεν είναι σωστό ένα άρθρο για το 1204 να μην αναφέρει το 1182 (δυο δεκαετίες πιο πριν) και την αναίτια σφαγή των 60,000 Λατίνων της παροικίας τους στην Πόλη από τους Βυζαντινούς. Όχι στη λογική οφθαλμόν αντί οφθαλμού αλλά γιατί δεν βγαίνει νόημα αλλιώς από τη περιγραφή της ιστορίας. Ξεκινάει από τη μέση. Ούτε γιατί μια χριστιανική πόλη χάνει την προστασία της από τους σταυροφόρους εξηγεί, ούτε το μένος των σταυροφόρων... Έχουν περάσει 8 αιώνες από τότε! Μια πιο αντικειμενική ματιά επιβάλλεται

ΜΙΚ

Σωστό... Κάθε τι έχει το παρελθόν του και τα αίτιά του. Και αυτή η σφαγή είχε τα αίτιά της. Η ιστορία έχει συνέχεια. Σε κάθε περίπτωση, η σφαγή των λατίνων της Πόλης ήταν ένα από τα πολλά μελανά γεγονότα της ιστορίας του Βυζαντίου. Ίσως το μελανότερο. Αριθμητικά, τα θύματα ήταν πολύ περισσότερα από εκείνα που προκάλεσαν οι σταυροφόροι μετά την άλωση.

@08.34

Η "απαντηςη"απο τους λατίνους δωΘηκε το 1185 με την λεηλασία και τον εξανραποδισμο των κατοίκων της Θεσσαλονικης απο τους Νορμανδους...Το 1204 δεν απαντηση στο 1182...Εχεις αφησει δεκάδες αλλες παραμέτρους εκτος για να πεις κατι που δσαφως και δεν ισχυει....Το αρθρο ειναι ακριβές!

Για να λέμε την αλήθεια

Οι Σταυροφόροι δεν ήταν και τα καλύτερα παιδιά. Οι σφάγες στους Αγίους Τόπους, στην Άκκρα και αλλού, έχουν μείνει στην ιστορία. Ο Σαρακηνός βασιλιάς Σαλαντίν, εκείνη την εποχή ήταν πιο πολιτισμένος απο αυτούς.

....

τρομερο αρθρο...μπραβο σας!!!

Γρηγόριος

Καλό μήνα με υγεία και εν Χριστώ χαρά....(((ΩΣ ΘΕΟΒΡΥΤΟΝ ΚΡΗΝΗΝ ΤΩΝ ΑΥΛΩΝ ΧΑΡΙΤΩΝ ΣΟΥ, ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΣΟΥ ΕΙΚΟΝΑ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΛΟΥΤΗΣΑΝΤΕΣ, ΕΚ ΤΑΥΤΗΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΑΣ ΡΟΑΣ, ΑΝΤΛΟΥΜΕΝ ΔΑΨΙΛΩΣ ΩΣ ΕΞ ΕΔΕΜ. ΣΥ ΓΑΡ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΣ ΒΟΗΘΟΣ , ΠΕΛΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΒΟΩΝΤΩΝ ΣΟΙ. ΔΟΞΑ ΤΟΙΣ ΣΟΙΣ ΧΑΡΙΣΜΑΣΙΝ ΑΓΝΗ, ΔΟΞΑ ΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΣΟΥ, ΔΟΞΑ ΤΗ ΠΡΟΣ ΗΜΑΣ ΣΟΥ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΩ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΧΡΑΝΤΕ.αμην............... αμην.-απολυτικιον Παναγιας Γοργουπηκόου 1/10/εορτη)

νηρέας

Καλός σας μήνας .

1984

Βυζάντιο = μεσαιωνικος Ελληνισμός

Τέρας του Φρανκενσταιν.

Αυτά τα γεγονότα δεν μας αφορούν σαν νεοελληνες ιδιαίτερα. Το "οι ελληνες έκαναν αυτό " και "οι λατινοι έκαναν το άλλο"είναι τελείως λάθος θέση. Καλύτερα να λέμε "οι καθολικοί έκαναν αυτό " και "οι ορθοδοξοι έκαναν το άλλο".Ο όρος "Έλληνας"τότε απλά. ...απουσίαζε. Ίσως για τους ντόπιους πληθυσμούς όπως λέει κάποιος άλλος σχολιαστής πιό κάτω το καλύτερο θα ήταν καθολικισμος και ελληνοφρανκολεβαντινικη γλώσσα. Έτσι δεν θα είχαμε Οθωμανούς στην κυρίως Ελλάδα και θα ανηκαμε κανονικά "εις την Δυσιν ".

Τελείως λάθος

Ο όρος Έλλην είχε υποχωρήσει, και είχε χάσει την εθνική του σημάσια επειδή ταυτίστηκε στους μεσοβυζαντινούς χρόνους με τον ειδωλάτρη. Έτσι αντικαταστάθηκε από το Γραικός που δήλωνε τον Έλληνα, και το Ρωμαίος που ήταν η κρατική οντοτητα του Χριστιανού πολίτη της Αυτοκρατοριάς. Αντιθέτως δεν υπήρχε διαχωρισμός Ορθοδόξων και Καθολικών μέχρι το 1050 που έγινε το Σχίσμα, και η διαίρεση μέχρι τότε ήταν με βάση εθνικά και όχι θρησκευτικά κριτήρια για το ποιος ήταν ο πραγματικος κληρονόμος της Ρωμαικης Αυτοκρατοριάς. Οι Φράγκοι στα 900 μΧ με τον Καρλομάγνο για παραδειγμα οι οποίοι είχαν σφετεριστεί τον τιτλό, και ονόμαζαν το κράτος τους Imperium Romanum (Αυτοκρατορία των Ρωμαίων αυτό που σήμερα γνωριζουμε ως Αγία Ρωμαική Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους), ενώ για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία χρησιμοποιούσαν την ονομασία Imperium Graecorum (Αυτοκρατορία των Ελλήνων). Από το 1054 με το Σχισμά, δημιοργείται η διαίρεση σε Ορθόδοξους και Καθολίκους, και μάλιστα μετά απο το Σχίσμα, πολλοί Βυζαντίνοι λόγιοι αρχίζουν και παλί να αυτοαποκαλούνται Έλληνες, αφού πλέον το όνομα είχε χάσει την παλία ειδωλολατρική του σημασία. Μαλιστα η Ελληνική συνείδηση γίνεται ολόενα και πιο έντονη μετά την Άλωση του 1204, αφού πλεόν οι Αυτόκρατορες δεν διστάζουν να διακυρήσσουν περήφανα την Ελληνική τους καταγωγή, και την συνδέση τους με τους αρχαίους προγονους τους, όπως ο Ιωάννης Βατατζής, ή ο γιος του ο Θεόδωρος Β' Λασκαρης ο οποιος στα ερείπια της αρχαίας Ελλήνικης πόλης Περγάμου, θαυμάζει όπως λέει ο ίδιος τα "έργα των προγόνων του", και όταν αργότερα θα νικήσει τπυς Βουλγαρους, θα στείλει επιστολή στον δασκαλό του για να του πετιγράψει τα "θαυμαστα έργα της Ελληνικής ανδρείας". Οσο για το εάν θα ήταν καλύτερα η υποταγή στον Πάπα, το διλήμμα υπήρξε τότε αλλά οι Ελλήνες ούτε ήθελαν οι περισσότεροι να ακούσουν για τους Λατίνους, μέτα τις λεηλασίες και την Φραγκοκρατία. Τώρα το αν θα έσβηνε η Ελληνική γλώσσά με μια πιθανή υποταγη στους Καθολικούς Ευρωπαίους, η ιστορία διδάσκει οτι ακόμη και σε πόλλες ελληνικές περιοχές όπως η Κρήτη, η Κύπρος, και τα Επτάνησα, όπου οι Φράγκοι επικράτησαν για πολλούς αιώνες, η Ελληνική γλώσσα όχι μόνο δεν χάθηκε, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της πνευματικης και πολιτικής σκηνής της Νεώτερης Ελλάδος πρόηλθαν από αυτές ακριβώς τις περιοχές (Καποδίστριας, Κορνάρος, Σολωμός, Κάλβος, Βαλαωρίτης).

ΜΙΚ

Η μόνη φορά που Βυζαντινός αυτοκράτορας αποκάλεσε δημοσίως τον λαό του "Έλληνες" και όχι "Ρωμαίοι" ήταν μετά την τελευταία λειτουργία στην Αγία Σοφία, ουσιαστικά λίγες ώρες πριν την άλωση στο περίφημο διάγγελμά του ο ηρωικός Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Το τι πίστευαν κατ' ιδίαν, το τι ομολογούσαν και το τι έγραφαν άλλοι, επίσης ηρωικοί βυζαντινοί ηγεμόνες, είναι γνωστό, αλλά δυστυχώς δεν είναι το ίδιο.

Ανιστόρητος εντελώς

Ο Ιωάννης Βατάτζης γύρω στο 1230, στην επιστολή του στον Πάπα λέει οτί αυτός και οι προκατοχοί του, κατάγονται από το γένος των Έλληνων. Ούτε "γραικός" λέει ούτε αυτοπροσδιορίζεται "ρωμαίος". Και εξηγεί ότι το "βασιλευς των Ρωμαίων" είναι απλός τίτλος (όπως λέμε Δούκας του Μπάγκιγχαμ), για να δείξει οτι σε αυτούς κληροδότησε ο Μέγας Κωνσταντίνος την αυτοκρατορία, και όχι στους Φράγκους οι οποίοι διεκδικούσαν επίσης την αυτοκρατορία. Το δε "Ρωμαίος" δήλωνε τον χριστιανό πολίτη της αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες είχαν ήδη γίνει Ρωμαίοι πολίτες από το 204 μΧ με το διάταγμα του Καρακάλλα. Όπως σήμερα ένας Άγγλος καλείται ως επι το πλείστον Βρετανός πολίτης. Ο γιος του Βατάτζη, Θεόθωρος Β Λάσκαρης, μετά την 2η μάχη στο Κλειδί, και τη νίκη του ενάντια στους Βούλγαρους, καυχέται για τα "θαύματα της Ελληνικής ανδρείας" των στρατιώτων του. Ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, αναφερόμενος στους κατοίκους του Μωριά της εποχής του, λεεί οτι είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία Έλληνες. Πάλι ούτε γραικος λέει, ούτε Ρωμαίος. Από το 1204, και έπειτα το όρος "'Ελληνας" χρησιμοποιείται πλέον με την εθνική του σημασία όλο και περισσότερο, αφού πλέον δεν σημαίνει τον ειδωλολάτρη. Το 1453 που λες έσυ η ονομασία Έλληνας έχει ήδη παγιωθεί εδώ και 250 χρόνια.

Ίσα ίσα

Που τα γεγονότα αυτά μας αφορούν άμεσα γιατί σε βάθος χρόνου οδήγησαν στα 400 και βάλε χρόνια της Τουρκοκρατιας. Γιατί τα λάθη των Ελλήνων τότε, μπορούν να μας διδάξουν πολλά για τους Έλληνες του τώρα.

ΜΙΚ

Ευτυχείς οι λαοί που διδάσκονται από τα λάθη τους. Δυστυχώς, οι Έλληνες αρέσκονται στο να τα επαναλαμβάνουν με χειρότερες συνέπειες την κάθε φορά. Το ζούμε...

Αρισταρχίδης Βλαχοδημητροκωστονικολόπουλος

Και γιατί , βρε αδερφέ , εκείνος ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος έμεινε γνωστός ως Ελ Γκρέκο ? Γιατί ,ασχέτως πως αυτοπροσδιοριζόμαστε την κάθε ιστορική περίοδο, οι Δυτικοί μας αποκαλούσαν και συνεχίζουν να μας αποκαλούν Γραικούς, αφού σύμφωνα με το αφήγημα της καθ' ημάς αριστεράς ουδεμία σχέση έχουμε με εκείνους?

ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ

Greko δεν σημαίνει "ελληνας ".Σημαίνει τον εκφυλισμενο κάτοικο των παλιών ελληνικων περιοχών που παριστάνει τον ελληνα για να γλείφει τους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι θεωρουσαν εαυτούς κυρίους του ελληνορωμαικου πολιτισμού και τούς γραικους η γραικυλους απλά. ...μη ελληνες. Το όνομα του Θεοτοκοπουλου ήταν Domeniko Theotokopoulo. Το ς τελικό είναι νεώτερη προσθήκη στη νεοελληνική γλώσσα. Όλα όσα αναφερει κάποιος ειδικά για τα Ιόνια Νησιά θα του υπενθυμίσω ότι τα εξελληνισαν οι Εγγλέζοι μετά το 1820. Οι Κρητικοί ήταν πάντα ελληνόφωνοι όπως και οι ελληνοκυπριοι. Τα ιδιωματα τους όπως των ελληνόφωνων της Σμύρνης και της Καππαδοκίας είναι πολύ πιο αυθεντικά από την επίσημη νεοελληνική.

νηρέας

Μέγα λάθος -- Βατικανό ((.... diploma greca )) ιταλ λεξικό = greco =Ελλην Τουρ = yunnan ή ynanan= Ιωνας =Ιωνία Πρι αρκετά χρόνια ρωτούσαν ( Καταλαβαίνεις ρωμαίικα που σου μιλώ ? ) οχι καταλαβαίνω ελληνικά .

Λάθος

Το όνομα Γραικός έχει εθνική σημασία, και μνημονεύεται από τον Αριστοτέλη, ο οποίος αναφέρει οτι η ονομασία είναι πιθανό πιο αρχαία απο το Έλλην. Οι Γραικόι όπως και οι Σελλοί (από τους οποίους προέρχεται το όνομα Έλλην, αφότου το "σ" έγινε δασεία), είναι αρχαιότατα φύλα της Ηπείρου, απο τους οποίους κατάγονται κατα την παράδοση οι αρχαίοι Έλληνες. Επειδη οι Λατίνοι οι πρώτοι Έλληνες με τους οποίους ήρθαν σε επάφη ήταν οι Γραικοί, μας ονόμαζαν όλους έτσι. Και από αυτούς όλοι οι λαοί της Δύσης. Είναι ακριβώς η ίδια περίπτωση με τους Γιουνάν, και τους Πέρσες στην Ανατολή. Επειδή οι Πέρσες με τους πρώτους Έλληνες που ήρθαν σε επαφή, ήταν οι Ίωνες της Μικράς Ασίας, μας ονόμαζαν όλους Γιουνάν, όπως και οι Τουρκοί σήμερα. Το Γραικός στο μεσαίωνα, στην Δυτική Ευρώπη απέκτησε κακή σημασία, για δυό λόγους. Πρώτον γιατί οι Δυτικοί και κυρίως οι Φράγκοι, οι οποίοι ενώ ζήλευαν τον πολιτισμό τους, ήθελαν να μειώσουν τους Έλληνες του Βυζαντίου, οι οποίοι τους φέρονταν υπεροπτικά και αλαζονικά, και τους αποκαλούσαν βάρβαρους (όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες με τους ξένους λαούς). Και δεύτερον και πιο σημαντικό επειδή οι Φράγκοι ήθελαν να σφετεριστούν τη Ρωμαική Αυτοκρατορία, αποκαλούσαν τους Έλληνες του Βυζαντίου απατεώνες (αυτό που κάνουν σήμερα οι Γερμανοί αλλά για άλλους λόγους). Οπότε το Γραικός στη Δυτική Ευρώπη άρχισε να σημαίνει τον απατεώνα, τον σφετεριστή. Παρολα αυτά οι Φράγκοι ονόμαζαν τους Βυζαντινούς όχι μονάχα Γραικούς, αλλά και με την ομηρική ονομασία Αργείους, για να δηλώσουν την εθνικότητά τους. Όσο για τα ονόματα και την γλώσσα στις Φραγκοκρατούμενες περιοχές, ασφαλώς και υπάρχουν επίρροες από τους Λατίνους, αλλά η Ελληνική γλώσσα και η παράδοση παραμένει αναλλοίωτη. Ο Κορνάρος για παράδειγμα γράφει τον Ερωτόκριτο οχι μόνο στα Ελληνικά αλλά συγκεκριμένα στην διάλεκτο της Σιτιας, ένω η ιστορία του εκτυλίσσεται στην αρχαία Αθήνα. Όσον αφόρα τους Επτανήσιους ότι εξελληνίστηκαν από τους Εγγλέζους το 1820, δεν έχω ακούσει πιο ανιστόρητη ανακρίβεια. Ο Καποδίστριας ο πρώτος Έλληνας Κυβερνήτης ήταν από την Κέρκυρα. Πολλοί Έλληνες αγωνιστές του 1821 είναι από τα Επτάνησα, όπως ο Ανδρέας Μεταξάς και ο Βουρβάχης οι οποίοι ήταν από την Κεφαλλονιά. Ο Θανάσης Ρατζηκότσικας που υπεράσπιζε το Μεσολόγγι επίσης κατάγοταν από την Κεφαλλονια. Όλοι τους ήρθαν να πολεμήσουν στην Πελλοπόνησο ή την Στερέα Ελλάδα παρά την ανθελληνική στάση του Άγγλου Μαίτλαντ. Άλλα κατα τα άλλα οι Άγγλοι τους εξελλήνισαν το 1820.... Όταν οι Άγγλοι ήταν ακόμη οι πιο φιλοτούρκοι Ευρωοπαίοι.

@στο "λάθος".

Οι Εγγλέζοι εξελληνισαν τα Επτάνησα για να μην μεγαλώσουν άλλο την πολύ πιο επικίνδυνη για αυτούς Ιταλία από το δορυφόρο τους, το κρατίδιο των Αθηνών. Ο φιλορωσος Καποδίστριας (που για αυτό και τον έφαγαν )δεν λεγόταν Καποδίστριας αλλά Capo del Istria. Τα δέλτα και τα τελικά σίγματα είναι μεταγενεστερες προσθήκες. Όλοι οι επτανησιοι αγωνιστές του 21 ήταν υπό τη επιροια του Διαφωτισμού, των ιδεών της γαλλικής επανάστασης μέσω Ναπολέοντα (για αυτό είναι στην πλειοψηφία τους αριστεροί) και των ιδεών της αρχαίας Ελλάδας για δημοκρατία. Ειδικά οι Κεφαλλονίτες και οι θιακοι σε ποσοστό 70% είναι κρητικής καταγωγής. (Όταν οι Βενετοί έχαναν μια κτήση τους από τους τούρκους, φυγαδευαν και εγκαθιστουσαν τους δικούς τους ανθρώπους σε αραιοκατοικημενες περιοχές )

Άλλα ντι άλλων

Ο Καποδίστριας ήταν βαθύτατα Όρθόδοξος, και είχε πλήρη Ελληνική συνείδηση, σε αντίθεση με κάποιους αριστερίλους νεοταξίτες αναθεωρητές, σαν και του λόγου σου. Είχε ανέκαθεν σχέσεις με τους οπλαρχηγούς Στερέας και Πελοποννήσου, τους οποίους είχε πολλές φορές καλεσει να πολεμήσουν για την υπεράσπιση της Λευκάδος από τον Αλή πασά. Μάλιστα όλη η οργάνωση της Φιλικής Εταιρείας στον Ελλαδικό χώρο, είχε σαν έδρα τα Επτάνησα. Οσό για αυτά που λες περί Διαφωτισμού για τους Κεφαλλήνες που πολέμησαν στην Επανάσταση είναι αστέια. Ο ίδιος ο Δημήτριος Υψηλάντης μετά την συμβολή των Κεφαλλήνων στις μάχες ενάντια στους Λαλαιούς, ευχαριστεί θερμά τους "ομογενείς Κεφαλλήνες", για την συνεισφόρα τους στον αγώνα του Γένους. Οπότε αυτά που λες, πέρι εξελληνισμού των Επτανήσιων από τουε Εγγλέζους το 1820 είναι αηδίες. Οι Εγγλέζοι οι οποίοι ήταν οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του δόγματος της ακεραίοτητας και της σταθερότητας της Οθωμανικής Αυτοκτρατορίας εώς το 1823, θα εξελλήνιζαν κάποιους, όταν μια τέτοια ενέργεια δυνήτικα θα αποτελούσε κίνδυνο για την Αγγλική κυριαρχία στα νησιά, με μια πιθανή εξάπλωση της Επανάστασης, και απαίτηση της ένωσης με την Ελλάδα. Διοτι οι Έγγλεζοι σε πληροφορώ οτι μέτα το 1830 και την ίδρυση του Ελληνικου, όταν οι Επτανήσιοι ξεσηκώθηκαν με πρωτεργάτες τους Κεφαλονιτες, και η Ιώνιος βουλή ζητούσε την ένωση με την Ελλάδα, συμπεριφέρθηκαν σαν κατακτητές και κατέπνιξαν τα κινήματα. Όποτε τα παραμύθια σου περί εξελληνισμού δεν στέκουν.

Ιστορία μηδέν

Τι μπούρδες λες. Η Ιταλία δεν ύπηρχε ακόμη σαν κράτος, το οποίο ιδρύθηκε επίσημα το 1848. Οι Εγγλέζοι φοβόντουσαν ένα κράτος το οποίο θα ιδρύονταν 28 χρόνια μετά; Και οι Επτανήσιοι ποτέ δεν είχαν ποτέ ιταλική εθνική συνείδηση. Υπόδουλοι ήταν στους Ενέτους, και κάτω από την χειρότερη καταπίεση, ειδικότερα η Ζάκυνθος. Και είχαν γίνει κατα καιρούς πολλές επαναστάσεις εναντίον τους. Έπισης ο Επτανήσιακός λαός ήταν πάντοτε Ορθόδοξοι κι όχι Καθολικοί σαν τους Ενέτους και τους αλλους Δυτικούς από τους οποίους τελούσαν υπό κατοχή κατα καιρούς. 3 από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Διονύσιος, ο Γεράσιμος, και ο Σπυρίδωνας έζησαν και έδρασαν στα Επτάνησα, κατά την Ενετοκρατία. Και εκείνα τα χρόνια η θρησκευτική ταυτότητα καθόριζε και φανέρωνε και την εθνική. Οπότε τα περί εξελληνισμού των Επτανησίων από τους Άγγλους είναι παραμύθια.

@Άλλα ντι άλλων.

Ας σου παίρνανε οι Ιταλοί τα Επτάνησα και θα σου λεγα εγώ τι ελληνες θα ήταν τώρα οι επτανησιοι. Οι εθνικές συνηδεισεις τότε ήταν πολύ πιο χαλαρές. Οι επτανησιοι δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έχουν ελληνική συνείδηση ,αλλά προ του Διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης δεν είχαν καμιά εθνική συνηδειση. Εσύ δηλαδή τι πιστεύεις;Ότι αν τα Επτάνησα ανήκαν στην Ιταλία εξ αρχής οι ντόπιοι θα εξεγειρονταν για να φύγουν από την Ιταλία και να ενωθούν με το κρατίδιο των Αθηνων; Όσο και να μη μας αρέσει τους Έλληνες δημοδιδασκαλους τους έφεραν οι Εγγλέζοι. Όσο για τις εξεγέρσεις των κεφαλληνων είχαν καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα για τον απλούστατο λόγο ότι η Κεφαλλονιά ήταν το πιο φτωχό και απομονωμένο νησί από τα τρία μεγαλύτερα.

Παναγιώτης Ιατρού

Κύρ Μιχάλη, γιατί δεν λές στους αναγνώστες σου ότι οι Ενετοί ήθελαν να εκδικηθούν την άλωση της Τροίας από τους Έλληνες, γι' αυτό και επιτέθηκαν στην πρωτεύουσα των Ρωμιών, τους οποίους θεωρούσαν απόγονους των Ελλήνων;

Vrontoklanos

Σιγουρα κανεις πλακα δεν μπορει να σοβαρολογεις!!

νηρέας

Σοβαρότερος λόγος ήταν ο πλούτος της Πόλις * (.Μια υποσημείωση Φράγκοι ( Γάλλοι ) όπου κατέφυγε ο Βαλδουίνος ο Β )

ΜΙΚ

Αμφιβάλλω αν αυτοί αμόρφωτοι κλεφτοκοτάδες και πλιατσικαδόροι θα είχαν ακούσει ποτέ τους μύθους περί Αινεία ως ιδρυτή της Ρώμης κ.λπ. Και να τους είχαν ακούσει σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν κίνητρο, όταν το πραγματικό κίνητρο τους θάμπωνε τα μάτια: το χρυσάφι και ο πλούτος της Κωνσταντινούπολης.

Η βαρβαρότητα ως συνώνυμο των εκστρατειών

Αυτοι που πήγαιναν και πηγαίνουν εθελοντικά σε εκστρατείες είναι οι πιο πολλοί τους τυχοδιώκτες και διάφοροι πεινασμένοι για αίμα (από οπουδήποτε κι αν προέρχονται)... όταν η σύνθεση ενός στρατού είναι τέτοια, μη μας εκπλήσσουν οι καταστροφές που έκαναν. Αλλά και γενικότερα, ένας οποιοσδήποτε στρατός, μετά από μερικές ημέρες ή βδομάδες, απελευθερώνει τα χειρότερα ένστικτα των πιο βίαιων μελών του. Όλα αυτά τα διδάσκει η παγκόσμια ιστορία, δεν υπήρξε ποτέ στρατός με ηθική σύνθεση και απόλυτα ανθρωπιστικές συμπεριφορές...

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

The-Great-Migration-and-Early-Slavic-History

Ποια είναι η κοιτίδα των Σλάβων – Πότε έγιναν οι πρώτες επιδρομές των Σλάβων στο Βυζάντιο; - Οι μαρτυρίες για τους Σλάβους στη Μακεδονία

14
meghan-queen_main01

Την Πέμπτη η δούκισσα του Σάσεξ εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε επίσημη εκδήλωση, χωρίς τον πρίγκιπα Χάρι, στο πλευρό της βασίλισσας Ελισάβετ - Φαίνεται πως η Μέγκαν πέρασε τις «εξετάσεις» και η μονάρχης την αντάμειψε με ένα όμορφο δώρο

2
eleu8_arthrooo

«Μετά από μένα το χάος», έλεγε στα τελευταία του ο Κίτσος Τεγόπουλος, κληροδοτώντας την «Ελευθεροτυπία» στη Μάνια, η οποία φρόντισε να μην τον διαψεύσει. Στα 59 της και με βαριά κίρρωση του ήπατος, η απρόβλεπτη και αντιφατική κληρονόμος της ιστορικής εφημερίδας έφυγε μόνη και οργισμένη, όπως ακριβώς έζησε.

69
stoukas_stories_arthro

Ποια είναι η διαφορά εθνισμού και εθνικισμού;-Τι είναι ο εθνομηδενισμός και τι πρεσβεύουν οι οπαδοί του;-Η ιστορία των λέξεων. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι ότι όλα εξελίσσονται πολύ γρήγορα. Οι νέες τεχνολογίες, η πρόοδος των επιστημών και, φυσικά, το διαδίκτυο, έχουν τεράστια συμβολή σε αυτή την εξέλιξη.

66