Παυλίνα Βουλγαράκη: To it girl του έντεχνου

Εξωστρεφής και απροσποίητα προσηνής, με πηγαία χαρά που μόνο με εκείνη του μικρού παιδιού μπορεί να συγκριθεί, αγαπητή χωρίς να απαιτεί ή να επαιτεί την αποδοχή του συνομιλητή της. Αλλά και βαθύτατα εσωστρεφής, αφιλτράριστα συναισθηματική, με μια μελαγχολία που καμιά φορά η ίδια σε αφήνει να την ξεκλέψεις από τις κόχες των ματιών της καθώς μιλά - συνήθως ακατάπαυστα, γρήγορα, χωρίς να παίρνει ανάσα.



Η Παυλίνα Βουλγαράκη, το κορίτσι που το παιδικό χόμπι του ήταν να δημιουργεί ιστορίες για τόπους και για ανθρώπους, αλλά και να εισβάλλει σε ακατοίκητα σπίτια προσδοκώντας κάποια μεγάλη ανακάλυψη, έγινε το it girl της λεγόμενης έντεχνης σκηνής. Κι αυτό το καταλαβαίνεις όταν ακούς εμμονικά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς το τραγούδι της «Λαβύρινθοι» από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ της που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες - θα το παρουσιάσει στις 27 του μήνα στον «Ιανό».

Την καλή φήμη της που αυξάνει γεωμετρικά η νεαρή τραγουδοποιός δεν την οφείλει στο αναγνωρίσιμο επώνυμό της, στον άλλοτε πολιτικό πατέρα της, στην οικογένειά της. Δεν κάνει και δεν επιδιώκει να κάνει buzz ως κόρη του Γιώργου Βουλγαράκη. Τουναντίον.

Κάθε μέρα είναι διαφορετική

Η Παυλίνα, ή αλλιώς ο λόγος για να προσδιορίσεις από την αρχή τη σχέση σου με την ελληνική μουσική σκηνή, έχει στον τρόπο μα και στη φωνή της μια άρρητη γοητεία, το χάρισμα που ίσως και η ίδια να μην έχει αντιληφθεί ή να μην μπορεί να διαχειριστεί ακόμη πλήρως. Ετσι όμως δεν συμβαίνει πάντα με τους ευλογημένους, τους ταλαντούχους ανθρώπους; Αυτές τις μέρες κάνει πρόβες εν όψει του live της στο «Passport Art» στον Πειραιά στις 16 του Μάη, πηγαίνει από στούντιο σε στούντιο, βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. «Πώς είναι μια μέρα μου; Νομίζω πως σε αυτή τη φάση καμία δεν είναι ίδια με την άλλη. Κάνω πολλές πρόβες, δοκιμάζω τραγούδια, προετοιμάζομαι για τα ακουστικά live που κάνουμε με την μπάντα μου σε διάφορους μικρούς χώρους στην Αθήνα. Πάνε πολύ καλά οι συναυλίες. Πλέον έρχεται και κόσμος που δεν τον ξέρω, εννοώ που δεν είναι φίλοι ή γνωστοί. Σκέψου ότι πηγαίνω μετά το live, τους μιλάω, ρωτάω τι κάνουν, πώς πέρασαν, θεωρώντας ότι γνωριζόμαστε. Ε, τότε έρχονται οι φίλες μου και μου λένε: “Δεν τους ξέρουμε αυτούς”.



«Και Παπαδοπούλου να έκανα το όνομά μου, πάλι η Παυλίνα Βουλγαράκη θα ήμουν. Ο,τι κι αν ψηφίσω, πάλι η Παυλίνα Βουλγαράκη είμαι», λέει στο «thema people» η Παυλίνα αναφερόμενη στον θόρυβο που έχει κάνει το όνομα του πολιτικού πατέρα της

Νομίζω πάντως πως τώρα τελευταία υπάρχουν και τραγούδια που γράφω και δεν μου αρέσουν». Γελάει. Με τον πηγαίο και αυθόρμητο τρόπο της. Αυτόν τον τόσο χαρακτηριστικό -και βαθιά αυτοσαρκαστικό- τρόπο, με τον οποίο μπορεί να μιλήσει για τα πάντα. Ακόμη και για το stage fright που την ταλαιπώρησε στην πρώτη επαφή της με τη σκηνή. «Πλέον έχω ηρεμήσει. Δεν το σκάω από φωταγωγούς. Παλιότερα πήγαινα στο μαγαζί πέντε λεπτά πριν το live, για να αποφύγω αυτόν τον φόβο. Τώρα πάω 3-4 ώρες πριν, εξοικειώνομαι με τον χώρο. Και τσακώνομαι με τους μαγαζάτορες όταν λέω στον φωτιστή πως θέλω σκοτάδι στη σκηνή. Γιατί θέλω σκοτάδι θα μου πεις. Είμαι πολύ εσωτερική όταν τραγουδάω. Είναι σαν να ξεγυμνώνομαι και θέλω να νιώθω πως είμαι μόνη μου. Το ξέρω πως δεν είμαι. Ας πούμε πως με το σκοτάδι με ξεγελάω, με κοροϊδεύω λίγο. Νομίζω πάντως πως καταφέρνω αυτό που τραγουδάω να το νιώθω κιόλας. Αρχίζω να συμφιλιώνομαι με την ιδέα του live».

«Τιμώ το όνομά μου...»

Τη λέξη συμφιλίωση η Παυλίνα την έχει ζήσει στο πετσί της. Από μικρή. Οταν έπρεπε να διαχειριστεί το γεγονός πως οι γονείς της έγιναν πρωτοσέλιδο, πρώτη είδηση, εκ των ων ουκ άνευ θέμα των καθημερινών συζητήσεων.

«Σκέφτηκες ποτέ ν’ αλλάξεις το όνομά σου;» τη ρωτάω μάλλον δειλά.

Εκείνη προτιμά να απαντήσει με θάρρος, ίσως με τσαμπουκά: «Είναι και τρανταχτό το όνομά μου. Αλήθεια, δεν το σκέφτηκα ποτέ. Είμαι από την Κρήτη και στην Κρήτη το όνομά μας το τιμάμε. Εχω τόσους συγγενείς που τους αγαπώ τόσο πολύ. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρύψω το όνομά μου. Και Παπαδοπούλου να το έκανα, πάλι η Παυλίνα Βουλγαράκη θα ήμουν. Ο,τι κι αν ψηφίσω, πάλι η Παυλίνα Βουλγαράκη είμαι. Τα εννοώ αυτά που σου λέω, δεν σ' τα λέω έτσι, για να περνάει η ώρα». Χαμογελά. Αλλωστε η ίδια μόνο την αλήθεια της, με την οποία μπολιάζει τα τραγούδια της, ξέρει να μοιράζεται με το κοινό - και τους ανθρώπους της.



Ενα βαθύ βλέμμα από το εξώφυλλο του άλμπουμ «Λαβύρινθοι»

Την αλήθεια επιλέγει και όταν τη ρωτάω αν τώρα που ανεβαίνει στην κλίμακα της αναγνωρισιμότητας θα ενέδιδε σε αυτό που εννοούμε ως mainstream και μαζικό: «Παλιότερα με είχαν πλησιάσει γνωστοί μάνατζερ και συνθέτες, μου ’παν “πάρε αυτό το τραγούδι να το πεις, να γίνει χαμός”, “έλα να σε κάνουμε εξώφυλλο”, “έλα να κάνεις ένα ντουέτο με τον τάδε ή τον δείνα”. Δεν θα σου πω ψέματα. Πήγα σε όλα τα ραντεβού και άκουσα τι είχαν να μου πουν. Εχω και φίλες που ακούνε αυτού του είδους τη μουσική. Τους βάζω Θεοδωράκη και δεν έχουν ιδέα ποιος είναι, απλώς ότι είναι κάποιος πολύ σημαντικός. Μου αρέσει το νέο κύμα, μου αρέσει η ελληνική ποίηση, αγαπημένο μου τραγούδι είναι το “Κάποτε θα ’ρθουν”. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είμαι σνομπ. Είμαι πολύ ανοιχτή, όμως από την άλλη είμαι πολύ σταθερή σε αυτό που θέλω. Και στη δουλειά και στη ζωή μου. Μπορεί να μην μπορώ να αποφασίσω πώς θέλω να είναι η πίτσα που παραγγέλνω, αλλά σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή μου είμαι πολύ σταθερή».

Δηλαδή -αναρωτιέμαι- δεν θα πήγαινες να τραγουδήσεις στα μπουζούκια; «Φυσικά και θα πήγαινα, αν δεν έχουν πρόβλημα να τραγουδάω Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Σιδηρόπουλο, Βιτάλη και Χαρούλα. Δεν έχω πρόβλημα ούτε με τις πίστες ούτε με τους τραγουδιστές που εμφανίζονται εκεί», απαντά.