Γιώργος Σαμαράς: Για να δεχτεί μια γυναίκα τη ζωή μου,πρέπει να υπάρχει μεγάλη αγάπη

Ο 28άχρονος ποδοσφαιριστής της Σέλτικ Γιώργος Σαμαράς μιλά στο People για την κατάθλιψη που πέρασε ως έφηβος στην Ολλανδία, τη λατρεία του για τη 13χρονη αδελφή του, την επιθυμία του να γυρίσει στην Ελλάδα και να κάνει τη δική του οικογένεια και εξηγεί γιατί δεν έχει κάνει ποτέ μακροχρόνια σχέση.

Στο δεξιό του παράμεσο ξεχωρίζει ένα τατουάζ. «Ε», «Α», «J», «F». «Ε για Ευτυχία, η μητέρα μου, Α, Αναστασία, η αδελφή μου, J, John, Γιάννης ο πατέρας μου, F for Friends» εξηγεί ο Γιώργος, 28. Πρώτη φορά έπειτα από μήνες βρίσκεται ξανά στην Ελλάδα για την προετοιμασία της Εθνικής (με το αεροπλάνο και όχι με το αυτοκίνητο, όπως άλλες φορές, αφού έχει τρέλα με την οδήγηση και το Γλασκόβη - Αθήνα το κάνει «για πλάκα», όπως λέει), αφήνοντας πίσω του τους Σέλτικς και την παγωμένη Σκοτία. Το πρώτο που έκανε φτάνοντας ήταν να δει τους δικούς του, στην Κρήτη. «Έχω μεγαλώσει σε μια πολύ όμορφη οικογένεια. Αν με ρωτούσες στα 19 μου, θα σου έλεγα πως θέλω να κάνω οικογένεια» λέει και παραδέχεται πως έχει μεγάλη αδυναμία στη μικρή του αδελφή. «Ήμουν 15 ετών όταν γέννησε η μητέρα μου την Αναστασία και θεωρώ πως η διαδικασία του να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι μαγική. Πιστεύω πως γεννιόμαστε με το ταλέντο να γίνουμε γονείς.

Μόνο αγάπη χρειάζεται. Είναι δώρο Θεού όλη αυτή η διαδικασία. Πολλές φορές βλέπω την αδελφή μου πατρικά. Σκέφτομαι τι θα έλεγα, πώς θα αντιδρούσα αν ήμουν ο πατέρας της. Τον Οκτώβριο θα μπει στα 13 και σύντομα με βλέπω να κυνηγάω κανένα υποψήφιο αγόρι της! Τόσο που σκέφτομαι πως θα ήταν καλύτερα να μην κάνω κόρη. Υπάρχει τεράστια αγάπη με την Αναστασία. Όταν είμαι στην Ελλάδα, πηγαίνω όσο πιο πολύ μπορώ στο Ηράκλειο στην Κρήτη, για να είμαστε μαζί. Πηγαίνουμε σινεμά, λούνα παρκ, για παγωτό. Θα μου πει για το στίβο, το τένις και την ενόργανη που κάνει και ελπίζω σε δυο-τρία χρόνια να μου λέει και τα άλλα, που είναι τα πιο σημαντικά. Θα στέλνω μετά εγώ τους δικούς μου να “καθαρίσουν”» λέει γελώντας.

Μόλις τα γυναικεία βλέματα εντοπίσουν τον Γιώργο Σαμαρά στρέφονται επάνω του και ακούγονται γελάκια και ψίθυροι «Κοίτα ο Σαμαράς», αλλά, παραδόξως, εκείνος μοιάζει να νιώθει κάπως άβολα με αυτό. «Δεν βγαίνω συχνά από το σπίτι. Είμαι εσωστρεφής, αντικοινωνικός, αγοραφοβικός όσο δεν πάει. Στο εξωτερικό δεν μπορούσα να περπατήσω στο δρόμο. Δεν μου αρέσει να είμαι σε κόσμο, έχω μοιάσει στον πατέρα μου. Όταν είμαι στην Ελλάδα, αυτό μου το αποβάλλουν οι φίλοι μου, ο Μιχάλης (σ.σ.: Σηφάκης) με τον Παναγιώτη (σ.σ.: Κονέ)» λέει στο People.

Ίσως η φυσική του συστολή να έχει να κάνει και με το γεγονός πως έφυγε από την Ελλάδα μόλις στα 16 του για να ακολουθήσει μια διαδρομή στο ποδόσφαιρο που έμοιαζε από πάντα προδιαγεγραμμένη. «Έφυγα τον Αύγουστο του 2001. Ο πατέρας μου (σ.σ.: Γιάννης Σαμαράς), που ήταν επίσης ποδοσφαιριστής, ποτέ δεν μου επέβαλε κάτι, απλά πίστευε στο ταλέντο μου και ήξερε πως ήταν καλύτερα για τη δουλειά μου να φύγω.

 Η μητέρα μου μπορεί να έκλαψε στην αρχή, αλλά το ξεπέρασε. Άμα θέλεις να πετύχεις στη ζωή σου, πρέπει να κάνεις θυσίες. Για να κατακτήσω αυτά τα λίγα που έχω πετύχει, έχω κάνει πολλές. Έκανα ταξίδι χωρίς επιστροφή συνειδητά. Έξι μήνες από τη στιγμή που έφυγα από την Ελλάδα, δεν μπορούσα να κάνω παρέα με τα παιδιά της ηλικίας μου. Εκείνοι πήγαιναν για καφέ, στο σινεμά – πράγματα που εγώ σαν πιτσιρικάς δεν έζησα ποτέ» λέει για τα πρώτα χρόνια στην Ολλανδία ο Γιώργος, που μικρός στο Ηράκλειο έπαιζε μπάλα με πατημένα κουτιά αναψυκτικών, με την ψυχολογία όταν «έχουμε μπάλα, είμαστε καλά».
 Το δύσκολο για τον Γιώργο Σαμαρά δεν ήταν να φύγει στο εξωτερικό και να μπει στην ακαδημία ποδοσφαίρου, αλλά ότι όλο αυτό συνέβη στην εφηβεία του και βρέθηκε ξαφνικά σε μια άγνωστη χώρα, μακριά από γονείς και φίλους. «Ήταν μια μικρή κατάθλιψη. Νύχτωνε στις 5.00 το απόγευμα, τα μαγαζιά έκλειναν στις 5.00 το απόγευμα, δεν καταλάβαινα τη γλώσσα. Είχε βροχή, συννεφιά... Έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι την Ελλάδα, αναγκάστηκα να ωριμάσω απότομα. Το πρώτο διάστημα μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να προσαρμοστώ» λέει για τον ξαφνικό αποχωρισμό από τη ζωή του στην Ελλάδα, πριν από δώδεκα χρόνια.

Επαγγελματικά, όμως, αυτή η απότομη ενηλικίωση μόνο καλό του έκανε. Τόσο, που προέτρεπε τους φίλους του στην Εθνική Ελπίδων να φύγουν κι αυτοί. «Έλεγα στον Μιχάλη (Σηφάκη), που είμαστε φίλοι από μωρά, να βρει μια καλή ομάδα και να φύγει» λέει ο Γιώργος και ξεκαθαρίζει: «Ποδοσφαιρικά στην Ελλάδα το θεωρώ απίθανο να επιστρέψω, εκτός αν υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος. Δεν ξέρω τι θα κάνω στα 35 - 36 μου, όταν θα τελειώσω το ποδόσφαιρο. Μια πρώτη σκέψη που κάνω με τον εαυτό μου τα βράδια είναι να γυρίσω στην Ελλάδα, αλλά θα πρέπει να βρω και κάτι να κάνω. Όταν τελειώσω το ποδόσφαιρο, θα πέσω στην κατάθλιψη. Θα μου λείπει. Βέβαια, μέχρι τότε μπορεί να έχω οικογένεια και παιδιά».

Ο Γιώργος ονειρεύεται τη ζωή του στην όμορφη ελληνική επαρχία. «Θέλω ένα σπίτι στη θάλασσα κι ας είναι στην Κέρκυρα, στη Ρόδο, στην Καβάλα. Ένα σπίτι στη θάλασσα κι ας είναι και πέντε τετραγωνικά. Ένα κρεβατάκι και να βγαίνω να βλέπω τη θάλασσα. Να ακουμπάει το πόδι μου την άμμο. Είμαι και Ιχθύς, άρα η θάλασσα μου πάει... Δεν πιστεύω στα ζώδια, αλλά σε όποιον λέω ότι είμαι Ιχθύς, στραβώνει. Δεν κατάλαβα, τι έχουμε; Μια χαρά είμαστε... Ευαίσθητοι» λέει. Ευαίσθητος παντού, εκτός από στο ποδόσφαιρο, λένε οι φίλοι του. «Εκεί είμαι ψυχρός εκτελεστής. Δεν θα με δεις ποτέ να θυμώνω ή να φωνάζω. Είμαι ήρεμος  και συγκεντρωμένος να πετύχω με καθαρό μυαλό» λέει και θυμάται κορυφαίες αθλητικές του στιγμές, όπως «όταν πανηγύριζα το γκολ  με την Κροατία, που εξασφάλισε την πρόκριση στο Euro το 2011» συνεχίζει, μιλώντας με περηφάνια για τις εμφανίσεις του με το εθνόσημο στο στήθος.  
Ο Γιώργος δεν αισθάνεται σταρ.

 «Είναι ντροπαλός και εντυπωσιάζεται με το γεγονός πως τον αναγνωρίζουν ακόμα και στα πιο περίεργα μέρη, όπως όταν είχε τύχει να σταματήσει σε ένα βενζινάδικο στην Ελβετία» μας λέει άτομο από το στενό του φιλικό περιβάλλον. Το ίδιο ντροπαλός είναι και με τις γυναίκες. «Δεν κάνω εύκολα κίνηση. Είναι μέχρι να το πάρω απόφαση, αλλά τότε έχει περάσει η νύχτα» λέει χαμογελώντας και συνεχίζει: «Είμαι δύσκολος άνθρωπος. Δύσκολα ανοίγομαι, ίσως γι’ αυτό δεν έχει τύχει να κάνω μακροχρόνια σχέση, αν και μέσα μου το θέλω. Παίζει ρόλο πως ζω στο εξωτερικό και οι Έλληνες είμαστε λίγο κακομαθημένοι από την οικογένειά μας.

Έχω κάνει σχέσεις με ξένες, αλλά δεν μπορώ να είμαι σπίτι και να μιλάω αγγλικά στην κοπέλα μου. Θα ήθελα να έχω μια μακροχρόνια σχέση με Ελληνίδα, να γυρνάω σπίτι και να βρίσκω έναν άνθρωπο. Αλλά ποια γυναίκα θα μπει στη διαδικασία να φύγει απ’ την Ελλάδα, να τα παρατήσει όλα, να έρθει εκεί που μένω, να μπει σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής; Για να το δεχτεί όλο αυτό μια γυναίκα πρέπει να υπάρχει μεγάλη θέληση και αγάπη. Και η μεγάλη αγάπη δεν βρίσκεται σε λίγες εβδομάδες ή σε ένα μήνα σχέσης» λέει και βγάζει το καπέλο στους συναδέρφους του που το έχουν πετύχει.


Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ