Διακοπές στον Καιάδα: Το καλοκαίρι στο νησί δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό για μια μητέρα με αναπηρία

Τον περασμένο Αύγουστο η κόρη μου έκλεινε τα 18 και, όπως κάθε χρόνο, θα γιόρταζε τα γενέθλιά της στη Σκύρο, εκεί όπου περνούσαμε τις διακοπές από τότε που γεννήθηκε. Ηθελα πάντα να πηγαίνουμε στο ίδιο μέρος έτσι ώστε τα παιδιά να αποκτήσουν αναμνήσεις με σταθερό φόντο. Τα κατάφερα, μόνο που κάποια στιγμή αυτά τα καλοκαίρια δεν ήταν πια για μένα. Η σκλήρυνση κατά πλάκας προχωρούσε και ήρθε η ώρα που διάλεξα να μην ακολουθήσω στο νησί. Ωστόσο, για την ενηλικίωση της πρωτότοκής μου έπρεπε να αψηφήσω τις δυσκολίες και να πάρω το αεροπλάνο για να είμαι εκεί να την καμαρώσω.
Το αεροδρόμιο της Αθήνας με κάνει πάντα να νιώθω ασφαλής γιατί οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα εξυπηρετούνται από το high loader που κάνει την ανύψωση μέχρι την πόρτα του αεροσκάφους. Οχι όμως στο αεροδρόμιο της Σκύρου. Και γιατί άλλωστε να έχουν high loader; Ποιος ανάπηρος θα πάει στο νησί; Θυμάμαι ότι η αποβίβαση στην άφιξη ήταν αρκετά απλή, το πώς ξανανέβηκα όμως στο γυρισμό δεν θέλω να το θυμάμαι. Ούτε στο ξενοδοχείο με την πισίνα που είχα κλείσει είχαν δει ποτέ ανάπηρο. Κάθε μπάνγκαλοου είχε τέσσερα σκαλάκια στην είσοδο. Τα δρομάκια που συνέδεαν τα δωμάτια με το εστιατόριο και τη ρεσεψιόν είχαν και άλλα σκαλάκια. Αυτό σήμαινε ότι για να μπω και να βγω από το δωμάτιο και στη συνέχεια να κυκλοφορήσω με το σκούτερ χρειαζόμουν δύο-τρεις ανθρώπους για βοήθεια. Οπότε φρόντιζα να βγαίνω μόνο μία φορά το πρωί παίρνοντας τα απαραίτητα για όλη την ημέρα και να επιστρέφω μόνο μία φορά το βράδυ για να κοιμηθώ. Στην πισίνα δεν υπήρχε τρόπος να μπω, ούτε και στη θάλασσα. Το highlight της ημέρας μου ήταν μια κοντινή ταβέρνα με ράμπα όπου περνούσα ατελείωτες ώρες σε ένα τραπέζι από το οποίο παρήλαυναν συγγενείς και φίλοι, έτρωγαν κάτι και μετά συνέχιζαν το μπάνιο τους. Εμαθα όλο τον κατάλογο απέξω, ακόμα και τα πιάτα ημέρας. Οσο για το πώς έφτασα στην καρδιά του παραδοσιακού οικισμού με τα σοκάκια και τις σκαλίτσες όπου έσβησε η κόρη μου την τούρτα της, θα είμαι για πάντα ευγνώμων στους Σκυριανούς άνδρες με τα στιβαρά μπράτσα.
Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr