Γυναίκες φροντίστριες, άνδρες «ήρωες»: Όταν η γυναικεία θυσία θεωρείται κοινωνικό δεδομένο, η ανδρική συμπαράσταση γίνεται πρωτοσέλιδο

Όταν ένας άνδρας σύντροφος νοσήσει σοβαρά, η παρουσία της γυναίκας στο πλευρό του θεωρείται μια αυτονόητη, σχεδόν «βιολογική» υποχρέωση. Είναι η αθόρυβη φροντίστρια, η σκιά που οργανώνει τα φάρμακα, τις εξετάσεις και την ψυχολογική στήριξη, χωρίς κανείς να της πλέξει το εγκώμιο. Αντίθετα, όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται, η ανδρική αφοσίωση συχνά αναβαθμίζεται σε πράξη ηρωισμού, προκαλώντας τον δημόσιο θαυμασμό.

 
 
Το φαινόμενο αυτό ήρθε ξανά στην επιφάνεια με αφορμή τη δημόσια συζήτηση γύρω από τον Τραϊανό Δέλλα και τη Γωγώ Μαστροκώστα, κατά τη διάρκεια της δικής της μάχης με τον καρκίνο του μαστού. Το γεγονός ότι ένας επιτυχημένος άνδρας παρέμεινε, στήριξε και αγάπησε τη σύντροφό του στην πιο ευάλωτη στιγμή της, αντιμετωπίστηκε από μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης και της κοινής γνώμης ως μια σπάνια, σχεδόν υπεράνθρωπη υπέρβαση.

Η προσωπική εμπειρία που γίνεται κανόνας
Δεν χρειάζεται, όμως, να κοιτάξουμε μόνο τα πρωτοσέλιδα για να εντοπίσουμε αυτή την ανισορροπία. Αρκεί μια ματιά γύρω μας. Κοιτάζοντας αποκλειστικά και μόνο το δικό μου περιβάλλον, έχω χάσει το μέτρημα βλέποντας πόσες γυναίκες βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της φροντίδας.

Γυναίκες που περιθάλπουν συζύγους με βαριές ασθένειες, μητέρες που είναι ολοκληρωτικά δοσμένες στα παιδιά τους, κόρες που έχουν αναλάβει εξολοκλήρου τη φροντίδα των ηλικιωμένων γονιών τους. Κι όμως, για όλες αυτές τις γυναίκες της διπλανής πόρτας, η θυσία τους δεν συνοδεύεται από επαίνους. Αντίθετα, αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα κοινωνικό δεδομένο, ως μια αυτονόητη προέκταση του ρόλου τους.

 
Το «δεδομένο» της γυναικείας φροντίδας

Από πολύ μικρή ηλικία, οι γυναίκες κοινωνικοποιούνται με την ιδέα ότι η φροντίδα των άλλων αποτελεί βασικό συστατικό της ταυτότητάς τους. Η αόρατη εργασία: Η γυναίκα που ξενυχτάει πάνω από ένα κρεβάτι ασθενούς θεωρείται ότι κάνει απλώς «αυτό που πρέπει». Η έλλειψη αναγνώρισης: Σπάνια θα ακούσει κάποια γυναίκα μπράβο (ή τουλάχιστον τόσα μπράβο) επειδή δεν εγκατέλειψε τα καθήκοντά της – η απομάκρυνσή της, μάλιστα, θα σήμαινε την άμεση κοινωνική της καταδίκη.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr