«Γέννησα πολύ εύκολα το πρώτο μου παιδί. Για το δεύτερο παραλίγο να χάσω τον εαυτό μου. O μεγάλος ρωτούσε για τη νεκρή αδερφή του»

Η μητρότητα συχνά παρουσιάζεται ως μια αυτονόητη και φυσική διαδρομή. Για πολλές γυναίκες, όμως, ο δρόμος μέχρι να κρατήσουν ένα παιδί στην αγκαλιά τους περνά μέσα από εξωσωματικές, παλίνδρομες κυήσεις, απώλειες, μήνες νοσηλείας, φόβο και αβεβαιότητα. Κι όμως, μέσα από τις πιο δύσκολες στιγμές, γεννιέται συχνά μια δύναμη που ούτε οι ίδιες γνωρίζουν ότι διαθέτουν.

 
Δύο γυναίκες μιλούν στο Marie Claire, με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, που τιμάται κάθε χρόνο στις 10 Μαΐου, για τον δικό τους προσωπικό «Γολγοθά» μέχρι να αποκτήσουν παιδιά. Μοιράζονται μαζί μας όλα όσα έζησαν και τονίζουν ότι άξιζε να συνεχίσουν να προσπαθούν, καθώς τώρα κρατούν στην αγκαλιά τους τα παιδιά τους – και αυτό δεν το αλλάζουν με τίποτα.

Η ιστορία της Όλγας: Η πρώτη εύκολη εγκυμοσύνη και οι συνεχείς απώλειες που δεν της έκοψαν τα φτερά

Η Όλγα είναι μητέρα δύο αγοριών. Πριν από περίπου 10 χρόνια απέκτησε τον μεγάλο της γιο. Η πρώτη της εγκυμοσύνη κύλησε φυσιολογικά και τίποτα δεν προμήνυε τι θα ακολουθούσε στις επόμενες. Η ίδια μας αφηγείται την εμπειρία της και τονίζει το πόσο σημαντικό είναι να σεβόμαστε την κάθε γυναίκα είτε είναι είτε όχι μητέρα.

«Το δικό μου ταξίδι στη μητρότητα ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2015 και κύλησε ομαλά και εύκολα. Τρεις μήνες μετά τον γάμο μας και το τεστ δείχνει θετικό αποτέλεσμα. Και έτσι απλά 26 Μαίου 2016 κρατάμε στην αγκαλιά μας το μικρό μας θαυματάκι. Ένα μωρό που ήρθε τόσο εύκολα και τόσο ανώδυνα στη ζωή μας. Τίποτα δεν προμήνυε τη διαδρομή μας μέχρι να έρθει στον κόσμο ο αδερφός του.

Τρία χρόνια περίπου μετά τον ερχομό του Ορέστη, ξεκινήσαμε τις προσπάθειες για ένα δεύτερο παιδάκι. Μάιος του 2019 και έχουμε πάλι θετικό αποτέλεσμα. Η χοριακή, όμως, αντί να αυξανόταν μειωνόταν. Ώσπου τελικά ήρθε η αποβολή. Παλίνδρομη κύηση. Τους επόμενους μήνες δεν λαμβάναμε κανένα αποτέλεσμα. Αρχές του 2020 έχουμε ξανά θετικό αποτέλεσμα. Η χαρά ήταν πολύ μεγάλη, αλλά το ίδιο και η αγωνία. Κάθε φορά που έκανα χοριακή το ίδιο άγχος, ο ίδιος φόβος. Αλλά όλα κυλούσαν καλά. Ακούσαμε και την καρδούλα του μωρού. Σε λίγους μήνες θα κρατούσαμε στην αγκαλιά μας το κοριτσάκι μας. 6 Αυγούστου 2020 σχεδόν 36 εβδομάδων και μια απρόσμενη αιμορραγία. Αμέσως, τρέξαμε στο νοσοκομείο. Η διαδρομή μου φάνηκε ατελείωτη.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr