Αντιγόνη Κουλουκάκου: «Με τις φίλες μου φροντίζουμε η μία τα παιδιά της άλλης, αν η μία φτιάξει κέικ θα πάει και στις άλλες»

Στη σκηνή του θεάτρου «Αγγέλων Βήμα» η Αντιγόνη Κουλουκάκου ενσαρκώνει τη Μάνα, που μαζί με τις δύο κόρες της σκοτώνουν τον κακοποιητή σύζυγο και πατέρα και προσπαθούν να κρύψουν το πτώμα για να μην αποκαλυφθούν. Στη ζωή η Αντιγόνη Κουλουκάκου είναι μαμά, ηθοποιός, έχει σπουδάσει Νομικά στην Ιταλία, εκεί όπου περπάτησε στις πασαρέλες της Μέκκας της Μόδας, του Μιλάνου, ζει με στόχο να κοιμάται ήρεμη τα βράδια και να επιστρέφει στο σπίτι της, που το νιώθει σαν φωλιά.

 
Πώς προέκυψε ο ρόλος σου στο «Δέντρο που ματώνει» και πώς νιώθεις γι’ αυτόν;
Επί χρόνια λέγαμε με το σκηνοθέτη Αλέξιο Κοτσώρη ότι θέλαμε να δουλέψουμε μαζί. Όταν διάβασα το έργο κατάλαβα ότι είναι από αυτά τα έργα που αμέσως φαντάζεσαι τον εαυτό σου να τα ερμηνεύεις. Ήταν άλλωστε μια πρόκληση για εμένα να κάνω κάτι διαφορετικό ως ηθοποιός, κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ ξανά μέχρι τώρα. Ήθελα πια να έρθω αντιμέτωπη με ρόλους που έχουν ένα άλλο βάθος, διαφορετικό περιεχόμενο και βαρύτητα. Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί γιατί εγώ που έχω μια ευτυχισμένη και άνετη ζωή θέλω να ερμηνεύσω τέτοιους απαιτητικούς και «σκοτεινούς» ρόλους. Η απάντηση είναι απλή: γιατί είμαι ηθοποιός. Ήταν μια πολύ ωραία συγκυρία και ευκαιρία για εμένα να αναλάβω έναν τέτοιο ρόλο και να τον φέρω εις πέρας.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες στην προσέγγιση και ενσάρκωση του συγκεκριμένου ρόλου;
Ως μάνα νιώθω ότι μπορώ να πέσω ακόμη και στη φωτιά για το παιδί μου. Αυτό που δεν μπορούσε να χωρέσει ο νους μου ήταν πώς η μητέρα του έργου έχει επιτρέψει να φτάσουν τα πράγματα στο σημείο που αποδέχεται την κακοποίηση των παιδιών της από τον ίδιο τους τον πατέρα περιμένοντας, στην ουσία, τα κορίτσια να μεγαλώσουν και να φτάσουν στην ηλικία που αντιδρούν και στηρίζουν και την ίδια. Όπως λέει στο έργο, μπορεί εκείνη να τράβηξε τη σκανδάλη, αλλά ήταν οι δύο κόρες της που του ορμάνε για να μπορέσει η μάνα τους να τον σκοτώσει. Οι κόρες της τη λυτρώνουν και την απελευθερώνουν. Αυτή η ανοχή της μητέρας τόσο με δυσκόλεψε στις πρώτες αναγνώσεις που αναζητούσα αν το έργο βασιζόταν σε αληθινή ιστορία όπως το «Γουονανγκάτα», το προηγούμενο θεατρικό του ίδιου συγγραφέα, του Αυστραλού Ανγκους Τσερίνι. Με δυσκόλεψε το ότι μια γυναίκα έχει φτάσει σε αυτό το σημείο που ανέχεται την κακοποίηση των παιδιών της γιατί δεν έχει να κρατηθεί από πουθενά, παρότι ολόκληρο το χωριό γνωρίζει τι ζουν και όμως κανείς δεν κάνει απολύτως τίποτα για να τις σώσει.

 

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr