Μίλτος Κοντογιάννης: Χρωματιστή pop για την ελίτ του design

Τριγυρνάς στην πόλη, περνάς από καταστήματα και χώρους που πολλαπλασιάζονται με ρυθμούς κουνελιών -για να δώσουμε και το στίγμα της άνοιξης-, όλα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά όλα τόσο unique που αυτόματα πλέον σου έρχεται μόνο ένα όνομα στο μυαλό: μα ναι, σίγουρα είναι δημιουργία του studiomateriality. Διότι ό,τι κι αν υπογράψουν ο Μίλτος Κοντογιάννης και η ομάδα του, φωνάζει από μακριά ότι κάνουν βουτιά σε παντονιέρες που σίγουρα φτιάχτηκαν ειδικά για κάθε project, συναρμολογούνται σαν παιδικά παιχνίδια ενηλίκων και μετά διακτινίζονται σε όλη την επικράτεια για να συνθέσουν τη νέα εικόνα της αισθητικής. Με δυο λόγια, το studiomateriality μοιάζει σαν να εφευρέθηκε από κάποιον Χανς Κρίστιαν Αντερσεν του design στο μέλλον για να δώσει χρώμα και στυλ στην περατζάδα μας στην πόλη.



GALA: Μακροσκελές όνομα, όπως μακροσκελής και η λίστα των χώρων που έχετε δημιουργήσει. Πώς το επιλέξατε;

ΜΙΛΤΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: Το όνομα studiomateriality προέκυψε από το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς το design - από το τι σημαίνει για εμάς. Είναι ύλη, είναι υλικότητα, είναι η αίσθηση που αφήνει ένας χώρος. Θέλαμε κάτι που να μην είναι απλώς ένα label, αλλά να λέει μια ιστορία. Ενα όνομα που να δηλώνει ευθέως ότι για εμάς το design δεν είναι θεωρία· είναι υλικό, υφή, επιφάνεια, αφή, εμπειρία.



G.: Θυμάμαι να περνάει λαός στην Αρχελάου, μπροστά από τη βιτρίνα του πρώτου σας χώρου στο Παγκράτι, ο οποίος βρισκόταν ανάμεσα σε μπαρ και καταστήματα μόδας, και να αναρωτιέται τι ακριβώς πουλάτε. Ας μην πρωτοτυπήσουμε: τι ακριβώς πουλάτε;

Μ.Κ.: Θέλουμε να πιστεύουμε ότι πουλάμε εμπειρίες. Δεν σχεδιάζουμε απλώς χώρους· χτίζουμε συναισθηματικές σχέσεις ανάμεσα στον χώρο και τον άνθρωπο. Από τη βιτρίνα ενός καταστήματος μέχρι το ταβάνι ενός μπαρ, θέλουμε να προκαλούμε περιέργεια και χαμόγελα. Αν πρέπει να το πούμε πιο απλά: πουλάμε εικόνα, αφήγηση και ταυτότητα μέσα από το design.



G.: Τελικά το στυλ του studiomateriality είναι αποτέλεσμα της αισθητικής που είχατε από πάντα, προϊόν εξέλιξης ή προϊόν ζήτησης από την εποχή;

Μ.Κ.: Είναι όλα αυτά μαζί. Είχα πάντα μια αδυναμία στο pop στοιχείο, στις αντιθέσεις και στη χρωματική τόλμη, αλλά ταυτόχρονα εκτιμούσα τα κλασικά και τα vintage. Μέσα από κάθε project εξελισσόμαστε. Η εποχή σίγουρα επιδρά - το design είναι διάλογος με τον κόσμο γύρω μας. Ομως, στο τέλος της ημέρας το στυλ μας είναι προσωπικό και χτίζεται οργανικά μέσα από τις εμπειρίες, τις συνεργασίες και την επιθυμία να δημιουργήσουμε κάτι φρέσκο και να πούμε κάτι διαφορετικό.

G.: Κάποιοι χώροι σας θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως τέλεια σκηνικά για live-action ιαπωνικά άνιμε. Εσείς είστε κοντά σε αυτή την κουλτούρα;

Μ.Κ.: Ναι, γιατί όχι; Υπάρχει μια παιδικότητα και κάτι μαγικό στην αισθητική τους. Οπότε, όταν οι χώροι μας θυμίζουν σκηνικά από άνιμε, το παίρνω ως κομπλιμέντο. Νιώθω ότι έχουμε πετύχει κάτι πέρα από το προφανές. Σημαίνει ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε κάτι ζωντανό, λίγο παραμυθένιο, λίγο αλλόκοτο - κάτι που σου μένει. Η αφηγηματική ένταση των άνιμε, το πώς μετατρέπουν το καθημερινό σε κάτι φανταστικό, η ισορροπία ανάμεσα στο χάος και τη λεπτομέρεια, όλα αυτά έχουν κοινά με τον τρόπο που δουλεύουμε.



G.: Σε ποιους designers, Ελληνες ή διεθνείς, έχετε αδυναμία;

Μ.Κ.: Είναι πολλοί οι σχεδιαστές που θαυμάζω και παρακολουθώ, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω αυτόν που θεωρώ πιο επιδραστικό, θα ήταν ξεκάθαρα ο Φίλιπ Σταρκ. Με συναρπάζει ο τρόπος που αντιμετωπίζει το design - ως κάτι «σημαντικό» και καθημερινό ταυτόχρονα. Ενα αντικείμενο μπορεί να είναι τέχνη, να σταθεί σε βάθρο, αλλά την ίδια στιγμή να είναι μια μηχανή, ένα εργαλείο, κάτι που απλώς λειτουργεί. Αυτή η συνεχής μετάβαση ανάμεσα στο υψηλό και το ταπεινό είναι κάτι που με εμπνέει. Δείχνει πόσο ανοιχτός και απρόβλεπτος μπορεί να είναι ο σχεδιασμός όταν δεν παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά σοβαρά.



G.: Και ποιο αρχιτεκτονικό ρεύμα σάς εκφράζει;

Μ.Κ.: Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό ρεύμα που να με εκφράζει απόλυτα. Σίγουρα το Bauhaus ευθύνεται σε τεράστιο βαθμό για ό,τι συμβαίνει αισθητικά γύρω μας, αλλά το δικό μου ενδιαφέρον απλώνεται παντού. Σκέφτομαι τα πάντα σαν εν δυνάμει συνδυασμούς.

G.: Υπάρχει κάποιο από τα γνωστά εμβληματικά αντικείμενα ή κάποιος χώρος που θα θέλατε να είχατε σχεδιάσει εσείς;

Μ.Κ.: Θα ήθελα να είχα σχεδιάσει τα crocs.

G.: Από τις δικές σας δημιουργίες ποιες ξεχωρίζετε και γιατί;

Μ.Κ.: Τα έργα, όταν τελειώνουν, αποκτούν μια δική τους ζωή. Αυτή η ζωή επηρεάζεται από τους ανθρώπους και τη χρήση. Κάθε έργο, λοιπόν, με τον καιρό αλλάζει. Αλλα γίνονται καλύτερα, άλλα σιγά-σιγά σβήνουν. Οπότε δεν ξεχωρίζω κανένα. Μου αρέσει απλώς να τα παρακολουθώ.



G.: Εχετε κάνει statement και είναι πολύ εύκολο να αναγνωρίσει κάποιος, ακόμα και αν δεν έχει πολλές γνώσεις σχετικά με το design, τους χώρους που έχετε σχεδιάσει. Πώς σας φαίνεται όταν βλέπετε κάποιοι να υιοθετούν το στυλ σας;

Μ.Κ.: Οταν βλέπω επιρροές, χαμογελάω· σημαίνει ότι κάτι ειπώθηκε, κάτι άγγιξε. Το design άλλωστε είναι ζωντανό και κυκλοφορεί. Απλώς ελπίζω κάθε «υιοθέτηση» να έχει σκέψη από πίσω. Το στυλ δεν είναι φίλτρο στο Instagram - έχει ανάγκη από υπόβαθρο, από λόγο ύπαρξης. Οταν υπάρχει αυτό, τότε η οικειοποίηση μετατρέπεται σε διάλογο και αυτό είναι ό,τι πιο δημιουργικό.



G.: Για το τέλος, η μεγαλύτερη πρόκληση από πελάτη σας ποια ήταν;

Μ.Κ.: Συνήθως η πρόκληση έρχεται από τη δική μας μεριά. Θα είχε πλάκα να ρωτούσατε τους πελάτες μας!