Κανέλλα Αράπογλου: «H τέχνη να γίνεται μέρος της καθημερινότητας»

«Αν και η αφετηρία μου ήταν η γραφιστική, με σπουδές στο ΤΕΙ Γραφιστικής και μεταπτυχιακό στο Central Saint Martins στο Λονδίνο, πολύ γρήγορα άρχισα να αναζητώ κάτι πέρα από τα όρια της εφαρμοσμένης εικόνας. Αρχισα να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει όταν η οπτική γλώσσα παύει να υπηρετεί αποκλειστικά ένα brand και μετατρέπεται σε προσωπική αφήγηση. Αυτή η σκέψη αποτέλεσε την αφετηρία μιας πιο εσωτερικής διαδρομής. Οι σπουδές και η εργασία σε design agencies στο Λονδίνο και αργότερα η διδασκαλία, πάντα σε συνδυασμό με τις προσωπικές μου αναζητήσεις, με οδήγησαν σταδιακά σε μια πιο αυτόνομη καλλιτεχνική κατεύθυνση.

Επίσημα, όμως, όλα ξεκίνησαν το 2014 με την πρώτη ατομική (και βιωματική) έκθεσή μου “Τα Προικιά”. Ηταν μια έρευνα πάνω στον θεσμό της προίκας και στο αποτύπωμα που άφησε στις γυναίκες. Η παραδοσιακή προίκα επανεφευρίσκεται και το οικογενειακό χειροτέχνημα ξετυλίγεται ξανά, αυτή τη φορά ως σχόλιο και ως ερώτημα. Το κέντημα ήταν πάντα παρόν στο οπτικό μου πεδίο. Μεγάλωσα βλέποντας τη μητέρα μου, τη θεία μου και τη γιαγιά μου που κεντούσαν φορέματα τραγουδιστριών να δημιουργούν με κλωστή και να αφηγούνται σιωπηλά τις δικές τους ιστορίες. Για μένα ήταν το πιο φυσικό μέσο έκφρασης. Δεν το είδα ποτέ ως “γυναικεία” ή διακοσμητική πρακτική, αλλά ως ένα εργαλείο αφήγησης, μια πράξη που ενώνει το σώμα με τη μνήμη και επανατοποθετεί το εργόχειρο.

Στη συνέχεια άρχισα να πειραματίζομαι όχι μόνο με θεματικές αλλά και με τα ίδια τα υλικά. Τι συμβαίνει όταν αλλάζεις τον καμβά; Κεντούσα πάνω σε χαρτί, λαμαρίνες, ξύλα, φύλλα. Με ενδιέφερε η αντίθεση της επιφάνειας και η συμπεριφορά του νήματος πάνω στο σκληρό ή το εύθραυστο υλικό. Αυτή η σκέψη βρήκε εφαρμογή σε διαφορετικές στιγμές: όταν έκλεισε το ιστορικό βιβλιοπωλείο της “Εστίας” και μου χάρισαν παλιούς καταλόγους, η φυσική μου τάση ήταν να τους κεντήσω, παίρνοντας νοητά μέρος σε αυτό το κομμάτι της Ιστορίας.

Στην καραντίνα, παρατηρώντας ένα φυτό να ρίχνει τα φύλλα του αντί να αναγεννάται, τα κέντησα, μετατρέποντας τη φθορά σε μετάβαση. Ο Μάνος Χατζηκωνσταντής τα φωτογράφισε και μαζί δημιουργήσαμε τη σειρά “méta”. Το “Left Hand Notes”, η πιο πρόσφατη σειρά έργων μου, προέκυψε από την ανάγκη να ξεπεράσω τα δημιουργικά αδιέξοδα εκείνες τις στιγμές όπου η δημιουργικότητα συναντά εμπόδια. Σχεδιάζοντας με το μη κυρίαρχο χέρι μου, το αριστερό, αποδυναμώνεται ο έλεγχος και μαζί του η εμμονή με το “σωστό”. Η γραμμή γίνεται αδέξια, αλλά πιο ειλικρινής. Η διαδικασία αυτή λειτουργεί απελευθερωτικά, καθώς με βγάζει από τον αυτοματισμό.

Τα αυθόρμητα σκίτσα μεταφέρονται στη συνέχεια στο ύφασμα και κεντιούνται, αποκτώντας μια δεύτερη, πιο υλική υπόσταση. Πλέον, με ενδιαφέρει η τέχνη να διαχέεται και σε άλλα πεδία. Δημιουργώ έργα που ενσωματώνονται σε χώρους φιλοξενίας, εστίασης ή σε συνεργασίες με brands, μεταφέροντας τη χειρονομία του κεντήματος μέσα σε ζωντανά περιβάλλοντα και εμπειρίες, έτσι ώστε η τέχνη να γίνεται μέρος της καθημερινότητας.

Η τέχνη για μένα είναι μια διαρκής διαδικασία αποδόμησης και επανασύνθεσης, ένα συνεχές ξετύλιγμα νήματος που με οδηγεί κάθε φορά σε νέα ερωτήματα και εξερευνήσεις. Κι αυτό σίγουρα δεν έχει να κάνει με φύλα, αλλά με τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο καθένας μας τα πράγματα» ◆