Είδαμε την όπερα «Φάλσταφ» στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Στο αέρινο κτίριο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος που δίνει την εντύπωση πως είναι ένα με τον ουρανό, παρακολουθήσαμε την σπουδαία όπερα «Φάλσταφ» του Βέρντι, μία παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που διακωμωδεί χαρακτήρες και καταστάσεις που, μην πάτε μακριά, που μπορεί να είναι κοντά μας ή δίπλα μας.

Στη νέα αυτή παραγωγή του Φάλσταφ, η ιστορία εκτυλίσσεται στην Αγγλία του 1936, στις συνήθειες της τότε εποχής όπως η πλεονεξία, το ποτό και τα ερωτικά ραβασάκια που δίνουν και παίρνουν σε μία ρομαντική κατά τα άλλα εποχή, με φόντο τον Τάμεση.Το γλωσσικό ύφος του Φάλσταφ, σχετίζεται με τις εσώτερες μελωδικές, αρμονικές και ρυθμικές αξίες της μουσικής γλώσσας του Βέρντι, ενώ στην παράσταση υπάρχουν φωνές, ψίθυροι και μουρμουρητά, θρήνοι, συριγμοί και διακηρύξεις, καθώς και φλυαρίες και ηχηρές διαμαρτυρίες, αλλά και ψαλμωδίες αυθόρμητες δηλώσεις ή βρυχηθμοί.

Ο Βέρντι διαλέγει για πρωταγωνιστή του μία αστεία προσωπικότητα, τον Φάλσταφ, έναν δούλο του φαγητού και του ποτού, με πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτόν του. Παχύσαρκος και πλεονέκτης, ο Φάλσταφ , εραστής των παθών του, αξίζει μία τιμωρία που του δίνεται ως καλά σκηνοθετημένη σκευωρία εις βάρος του. Του στήνεται μία παγίδα από δύο γυναίκες μέσω αλληλογραφίας (εδώ ως ‘ερωτικά ραβασάκια’), με μυστικά ραντεβουδάκια σε συγκεκριμένη ώρα και μέρη, από τις Αλίτσε και Μεγκ, που σκοπό έχουν να τον εμπαίξουν και να τον γελοιοποιήσουν.

Στον ρόλο του Φάλσταφ (Σερ Τζων Φάλσταφ ένας παχύς ιππότης), ο έξοχος Τάσης Χριστογιαννόπουλος αποδίδει με ακρίβεια και χιούμορ τον ρόλο του υπερασπίζοντας τον εαυτόν του προς το φινάλε.`Ιντριγκες, διανομή ρόλων, όπως αυτές των Αλίτσε (Τσέλια Κοστέα) και Μεγκ (Χρυσάνθη Σπιτάδη), υποστηρίζονται από ένα εξαιρετικό καστ και ορχήστρα καθώς και από μέλη της παιδικής χορωδίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Αξίζει να σημειώσουμε, πως ο πρώτος Έλληνας Φάλσταφ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ήταν ο Λούης Μανίκας, ο οποίος γεννήθηκε σε ένα μικρό ορεινό χωριό της Λακωνίας. Πρωταγωνίστησε το 1979 έχοντας κάνει ήδη μία διεθνή καριέρα, χωρίς να χάσει επαφή με σπουδαίους συντελεστές της πατρίδας του.

Η τελευταία όπερα του Βέρντι σηματοδοτεί μία αποφασιστική τομή στην κλασική σχέση λόγου και ήχου. Το φινάλε της παράστασης δίνει έμφαση στο να μην παίρνουμε τον εαυτόν μας στα σοβαρά, και να ξέρουμε καλά πως όλα στον κόσμο είναι μία φάρσα, ακόμα και η ίδια μας η ζωή!..

Η όπερα σε μουσική διεύθυνση Πάολο Καρινιάνι, σκηνοθεσία Στήβεν Λάνγκριτζ και σκηνικά κοστούμια Γιώργου Σουγλίδη, θα πραγματοποιήσει την τελευταία της παράσταση στις 5 Μαρτίου 2026

Το μήνυμα της παράστασης ; Tutto nel mondo e burla! (`Oλα στον κόσμο αστείο είναι!). Tutti gabbati! (`Ολοι έχουμε εξαπατηθεί!).