Ιράν: Κι όμως στη χώρα της απόλυτης απαγόρευσης η ροκ μουσική «επιβιώνει»

Στη χώρα όπου τιμωρούνται οι γυναίκες αν εντοπιστούν από την αστυνομία της θρησκείας να μην έχουν τοποθετήσει σωστά το χιτζάμπ τους, στη χώρα που πολίτες τιμωρούνται με εκτέλεση, ο αριθμός των οποίων έχει φτάσει τις 966 σε ένα χρόνο, η ροκ μουσική ανθεί…

Μπορεί το θεοκρατικό Ιράν να χαρακτηρίζεται από απαγορεύσεις, αυστηρές τιμωρίες και περιορισμούς, ωστόσο, η μουσική καταφέρνει να επιβιώνει.

Μολονότι τα μέταλ συγκροτήματα αντιμετωπίζουν ακόμα και θανατική ποινή, δεν είναι λίγοι οι μουσικοί που συνεχίζουν να γοητεύουν με τις νότες τους τους θαυμαστές τους, οι οποίοι συγκεντρώνονται σε μικρά αμφιθέατρα για να τους ακούσουν.

«Η μουσική είναι σαν το οξυγόνο, δε μπορείς να την απαγορεύσεις», είπε ο 35χρονος κιθαρίστας και συνθέτης Πουγιάν Σααντάτ στο δίκτυο Middle East Eye.

Ο Σααντάτ από το μικρό στούντιο που διατηρεί στο σπίτι του στην Τεχεράνη εξήγησε στους δημοσιογράφους της ιστοσελίδας ότι μετά την επανάσταση στο Ιράν τις απαντήσεις στις μουσικές ανησυχίες του, τις έδιναν οι κασέτες των Pink Floyd και των Nirvana.

Ο 35χρονος Ιρανός που πραγματοποίησε σπουδές κλασικής κιθάρας στο πανεπιστήμιο Honar της Τεχεράνης συνεργάστηκε για πρώτη φορά με άλλους μουσικούς και συμμετείχε σε μπάντα όπου έπαιζε μπάσο.

«Η μουσική είναι σαν το οξυγόνο, δε μπορείς να την απαγορεύσεις. Δε μπορείς να βάλεις απαγόρευση σε ένα είδος μουσικής, γιατί οι λάτρεις της μουσικής θα βρουν τρόπο να την ακούσουν, θα μάθουν και θα παίξουν μουσική που τους ευχαριστεί», τόνισε ο 35χρονος.

Ανάλογες επιρροές είχε και ο Νίμα Ναβαπούρ, ο οποίος άκουσε για πρώτη φορά Pink Floyd το 1977 όταν ήταν 15 ετών.

«Η μουσική των Pink Floyd με άφησε άναυδο. Εκείνη την ημέρα αποφάσισα να γίνω ντράμερ», δήλωσε ο Ναβαπούρ, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του σαν τραγουδιστής στο μουσικό γκρουπ του σχολείου του.

Οι σπουδές του στη μουσική δεν διήρκησαν πολύ γιατί με την ισλαμική επανάσταση, απαγορεύτηκε η μουσική, ωστόσο αυτό δεν τον απέτρεψε από το να κυνηγήσει το όνειρό του.

«Η γενιά μου μεγάλωσε στην χειρότερη εποχή για την Τέχνη. Στερηθήκαμε τη βασική ανάγκη της εκμάθησης μουσικής. Έπρεπε να δώσουμε μάχη για τη μουσική και αυτό δεν είναι καλό. Η μουσική δεν είναι πόλεμος, η μουσική αφορά στα συναισθήματα και την δημιουργία, αφορά στην ομορφιά και όχι την ασχήμια του πολέμου», συμπλήρωσε ο αυτοδίδακτος ντράμερ Ναβαπούρ, ο οποίος κατάφερε να δώσει ακόμα και συναυλίες με τις συνθέσεις του.

Βέβαια, στον Ναβαπούρ δεν επιτρέπεται πλέον να εμφανίζεται ενώπιον κοινού, καθώς υπέπεσε στην… αμαρτία να συμμετάσχει σε συναυλία με το μέταλ συγκρότημα του Φαρσίντ Ααράμπι, το οποίο παρά την περιορισμένη πρόσβαση των πολιτών στο Διαδίκτυο συγκεντρώνει χιλιάδες θεάσεις στο YouTube.

Από την άλλη, τα μέλη του συγκροτήματος Matchbox που παίζουν συνήθως μπλουζ καλούνται να συμπληρώσουν μία σειρά εγγράφων από την ιρανική αστυνομία και το υπουργείο Πολιτισμού και Ισλαμικής Καθοδήγησης  προκειμένου να αποκτήσουν την πολυπόθητη άδεια για να εμφανιστούν ζωντανά.

«Δεν σκεφτόμασταν να σχηματίσουμε μπάντα, ούτε να παίξουμε σε συναυλία. Θέλαμε να παίξουμε τη μουσική που αγαπούμε και τότε αποφασίσαμε να μοιραστούμε τη χαρά με άλλους ανθρώπους. Έτσι ξεκίνησαν όλα», είπε ένα από τα μέλη του συγκροτήματος.

Όσο για τη μάχη που δίνουν κάθε φορά για να τους επιτραπεί η δημόσια εμφάνιση, τα μέλη του Matchbox εξηγούν πως δεν έχουν όλοι οι μουσική στην Τεχεράνη την ίδια ευκαιρία.

«Πρέπει να είσαι αποφασιστικός και να μην κουραστείς από τις αρνητικές απαντήσεις», πρόσθεσε ο Αλί Νουριάν, τονίζοντας πως η απόκτηση άδειας δεν είναι θέμα τύχης, αλλά επιμονής.

Ζωντανή εμφάνιση των Matchbox


Βίντεο του μέταλ συγκροτήματος του Φαρσίντ Αραάμπι