Ένα βιβλίο από το facebook!

Όλα ξεκίνησαν από μια σελίδα στο facebook. Μια σελίδα που έμελε να γίνει βιβλίο. Οι "Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας" του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη - που όπως μας πληροφορεί ο εκδοτικός οίκος Αντίποδες- «ανατυπώθηκαν και συνεχίζουν να τρομοδοτούν την ελληνική ύπαιθρο (καθώς) η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε σε λιγότερο από έναν μήνα!» προήλθαν από post που ανέβηκαν στη σελίδα, διαβάστηκαν και απέκτησαν φανατικούς αναγνώστες. Μάλιστα, ο συγγραφέας στο δικό του προφίλ, πέραν όλων των άλλων, δηλώνει «ιεροφάντης» στις Παγανιστικές δοξασίες στη θεσσαλική επαρχία. Είναι 33 ετών γεννήθηκε στη Λάρισα και μεγάλωσε στη Καρδίτσα. Κατέβηκε Αθήνα οικογενειακώς το 1992. Στην Αθήνα τέλειωσε το Λύκειο και συνέχισε τις σπουδές του. Μετανάστευσε στην Ολλανδία αλλά δεν στέριωσε. Επέστρεψε και τώρα ζει σε ένα χωριό της Καρδίτσας, κυκλοφορώντας στις γύρω περιοχές με το ποδήλατο του και γράφοντας περίεργες ιστορίες. 

Οι ιστορίες που συνεχίζουν να τροφοδοτούν την σελίδα στο facebook. Στις 23 Αυγούστου σε μια νέα ανάρτηση διαβάζουμε: «Για τον περισσότερο κόσμο η σαλμονέλα είναι η αόρατη απειλή που αιωρείται πάνω από τα άψητα κρεατικά και τα άπλυτα χέρια. Στη Θεσσαλία όμως η Σαλμονέλα είναι κάτι πολύ πιο απτό και ιδιαιτέρως δυσοίωνο, σαν το θρόισμα ετοιμοθάνατου κεριού μέσα σε δασικό νυχτερινό ξωκκλήσι.

Στα κοτέτσια και στις πλίθινες αποθήκες των πόλεών μας, εκεί που κείτονται ατιμασμένα τα κουφάρια αργαλειών και κρασοβάρελων, θρονιάζει μια μικρή γριούλα, ίσα με δέκα πόντους στο ύψος. Με μια ροζιασμένη μαγκούρα στο χέρι, που είναι στραβή σαν ορεινό χωματόδρομο, ξυπόλυτη και τυλιγμένη με μπαλωμένα μαντηλάκια, η Σαλμονέλα πρωί και απόγευμα κινείται μέσα στις βαθύτερες σκιές, πιο γρήγορη κι από την κατάρα παλιόγερου. Το καταμεσήμερο όμως, τότε που πήζουν οι ίσκιοι σαν γίδινο τυρί, η Σαλμονέλα πλησιάζει στα σπίτια του κόσμου και τρυπώνει κάτω από την πόρτα και μέσα από την κλειδαριά.

Τότε είναι μονάχα που μπορεί κανείς να τη δει, πάντα αποκαλύπτοντας την πλαϊνή της όψη. Για αυτό και λένε πως η γριά-Σαλμονέλα φαίνεται μόνο όταν δε σε κοιτάει. Άπαξ και γυρίσει να σε κοιτάξει κατά πρόσωπο είναι τόσο λεπτή που είναι σα να προσπαθείς να δεις τρίχα στα δέκα μέτρα - δε φαίνεται τίποτα.

Σκαρφαλώνει πάνω στους κοιμισμένους η Σαλμονέλα, και γλιστράει με την μπροστινή της όψη στα κενά ανάμεσα στα δόντια τους, χώνεται στο στόμα, κι αρχίζει να στήνει τον αργαλειό της εκεί μέσα, που τον έχει διπλωμένο μέσα στη μαγκούρα. Κλώθει και γνέθει και ροκανίζει, και φτιάχνει το νεκροκόστουμο του άμοιρου στον οποίο έχει τρυπώσει. Αν ολοκληρώσει το εργόχειρο, τότε πεθαίνει ο άνθρωπος εκεί στον ύπνο του, και λένε πως τον έντυσε η κυρα-Σαλμονέλα.

Άμα όμως τη διακόψει κανείς, τότε μέσα στη φούρια της προσπαθεί να φύγει περνώντας μέσα από τις κόρες των ματιών του κοιμισμένου, ξυπνώντας τον με σουβλιές. Αν όμως αυτός κρατήσει σφαλιστά μάτια, αυτιά, μύτη και στόμα, τότε δεν βρίσκει διέξοδο, και καταδέχεται να αφήσει τη μαγκούρα σε αντάλλαγμα για την ελευθερία της. Ξέραν οι παλιές οι Θεσσαλές πως να την ξύσουν τη μαγκούρα για να βγάλουν σκόνη, με την οποία γιατρεύονταν όλες οι αρρώστιες». 

Αλλά, ας επιστρέψουμε στο βιβλίο. Στο site του εκδοτικού οίκου Αντίποδες διαβάζω: «Στις πεδιάδες και στα βουνά της θεσσαλικής επαρχίας δεν έσβησε ποτέ η πίστη στους παλιούς παγανιστικούς μύθους. Σε κελάρια, κοίτες ποταμών και βάραθρα, οι προηγούμενες λατρείες συνεχίστηκαν, μυστικά και αθόρυβα σαν υπόγεια νερά. Στα όνειρα των ανυποψίαστων αλυχτούν τα σκυλιά της Εκάτης, η Κυρά της Καταχνιάς ζητά ένα διαβάτη κάθε Οκτώβρη, και ο χαζο-Λευτέρης ακούγεται πότε πότε στα ερτζιανά. 

Αυτή η συλλογή από καινοφανείς δοξασίες και παραδόσεις αποκαλύπτει κάτω από το δέρμα της σύγχρονης ζωής τη μυθική φύση της ελληνικής υπαίθρου. Από το Πήλιο μέχρι τα Άγραφα κι από το Δομοκό μέχρι τον Όλυμπο, χαράσσεται ξανά ο χάρτης μιας άλλης, σκοτεινής Θεσσαλίας.

Ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης επιχειρεί στις "Παγανιστικές δοξασίες" ένα τολμηρό παιχνίδι συνδυάζοντας υλικό της λαογραφικής παράδοσης με τη λογοτεχνία τρόμου. Με μια ιδιάζουσα εφευρετικότητα στη γλώσσα και τις εικόνες κατασκευάζει ένα σώμα επινοημένων παραδόσεων που μοιάζουν αυθεντικές αλλά είναι μπολιασμένες με ένα απόλυτα σύγχρονο αίσθημα».