Τελικά, έχουμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε τις σχέσεις ως αναλώσιμα προϊόντα;

Ζούμε σε μια εποχή όπου σχεδόν τίποτα δεν μοιάζει οριστικό. Μπορούμε να αλλάξουμε δουλειά, πόλη, σπίτι, τρόπο ζωής, ακόμα και την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Η ευελιξία έχει γίνει αρετή και η δυνατότητα να αλλάξουμε γνώμη θεωρείται -και είναι- ελευθερία. Μαζί της, όμως, έχει έρθει και μια άλλη συνήθεια: να κρατάμε πάντα ανοιχτές τις επιλογές μας.

 
Ο Zygmunt Bauman, μιλώντας για τη «ρευστή» νεωτερικότητα, περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο όσα κάποτε προσέφεραν σταθερότητα (η εργασία, οι κοινότητες, οι ταυτότητες, οι σχέσεις) γίνονται όλο και πιο προσωρινά, ευέλικτα και αναστρέψιμα. Μαθαίνουμε να μην επενδύουμε απόλυτα, γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα μιας άλλης επιλογής. Μια καλύτερη δουλειά, μια άλλη πόλη, ένα διαφορετικό σπίτι, ένα προϊόν που ταιριάζει περισσότερο στις ανάγκες μας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η λογική περνά από τα πράγματα στους ανθρώπους.

Γιατί κάποια στιγμή αρχίζουμε να συμπεριφερόμαστε στις σχέσεις όπως συμπεριφερόμαστε στα προϊόντα. Ψάχνουμε, συγκρίνουμε, αξιολογούμε, δοκιμάζουμε και, όταν κάτι δεν μας ικανοποιεί, προχωράμε στο επόμενο. Όχι μόνο στις ερωτικές σχέσεις. Το ίδιο μπορεί να συμβεί στις φιλίες, στις παρέες, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο γνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας. Με αυτόν τον τρόπο, αντί να συνδεόμαστε, φερόμαστε σαν να καταναλώνουμε.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr