Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει η Ιζαμπέλ Ιπέρ; Μιλήσαμε από κοντά μαζί της για τη νέα της ταινία

Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει η Ιζαμπέλ Ιπέρ; Εδώ και πέντε δεκαετίες, η Γαλλίδα ιέρεια της οθόνης και της σκηνής δουλεύει ασταμάτητα και με κάθε της ερμηνεία, από τη Μήδεια και την Εντα Γκάμπλερ ως ασύλληπτα περίπλοκες γυναίκες («Η Δασκάλα του Πιάνου», «Εκείνη»), αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το αν αποτελεί τη σπουδαιότερη εν ζωή ηθοποιό. Τη συναντήσαμε στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, με αφορμή την ταινία του Ασγκάρ Φαραντί «Παράλληλες ιστορίες».

 
Ο Ιρανός σκηνοθέτης («Ενας χωρισμός») συγκέντρωσε την κρεμ ντε λα κρεμ του γαλλικού σινεμά για να πλαισιώσει την κεντρική του σταρ. H Ιπέρ υποδύεται μια εκκεντρική συγγραφέα που ζει σε ένα παριζιάνικο διαμέρισμα γεμάτο βιβλία και ίχνη δημιουργικού χάους. Παρατηρεί τους γείτονές της (Βιρζινί Εφιρά, Βενσάν Κασέλ, Πιερ Νινέ) με τηλεσκόπιο, μετατρέποντας την καθημερινότητά τους σε αναπάντεχες ιστορίες που θολώνουν τα όρια μεταξύ αλήθειας και μυθοπλασίας. Η φαντασία της αρχίζει να επηρεάζει τις ζωές των γειτόνων προκαλώντας εντάσεις και ανατροπές. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης στις Κάννες, η Ιπέρ ήταν χαλαρή, αλλά είχε αέρα πραγματικής ντίβας, ενώ έπινε καφέ με γεύση φουντούκι, έβαζε το χέρι στην τσάντα της για να αντικαταστήσει τα μαύρα γυαλιά ηλίου που φόραγε με ένα άλλο ζευγάρι μαύρα γυαλιά ηλίου, χωρίς να εξηγήσει, να διακόψει ή να χάσει τον ειρμό της.

 
Εχετε υποδυθεί και στο παρελθόν συγγραφείς. Τι έκανε αυτή τη γυναίκα διαφορετική και πώς σας βοήθησαν το περιβάλλον και τα κοστούμια να την κατανοήσετε;
Οι συγγραφείς είναι όλοι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας ορισμός για το τι είναι ένας συγγραφέας. Στα χρόνια που εργάζομαι έχω υποδυθεί αρκετούς και κανείς δεν έμοιαζε με τον άλλον. Ο τρόπος που την περιέγραφε το σενάριο και η προετοιμασία που κάναμε μού έδωσαν αμέσως μια πολύ καθαρή εικόνα: μια ιδιόρρυθμη, απομονωμένη γυναίκα, με έναν ιδιαίτερο τρόπο να ντύνεται. Και όταν είδα το διαμέρισμά της, ο χαρακτήρας ολοκληρώθηκε μέσα μου. Μοιάζει με αυτό που ίσως θα περίμενε κανείς από μια συγγραφέα που ζει απομονωμένη, περιτριγυρισμένη από βιβλία και ακαταστασία. Μαζί με την ενδυματολόγο καταλήξαμε σταδιακά στην ιδέα μιας γυναίκας που σχεδόν ζει μέσα σε ένα νυχτικό. Είναι ένα δαντελένιο, παλιομοδίτικο ένδυμα, σαν να έχει βγει από πίνακα του 19ου αιώνα. Ολο αυτό το περιβάλλον ήταν εξαιρετικά εμπνευσμένο για μένα και μου αποκάλυπτε πολλά για το ποια είναι.

Πώς συνέβαλαν τα κοστούμια, η κάμερα και ο σκηνοθέτης στη διαμόρφωση αυτού του χαρακτήρα;
Όλα ξεκίνησαν από τα κοστούμια. Μέσα από αυτά κατάλαβα αμέσως πώς φανταζόμασταν αυτή τη γυναίκα. Ηξερα από την πρώτη στιγμή ότι δεν θα ντυνόταν με συμβατικό τρόπο. Ο Ασγκάρ είναι εξαιρετικά σχολαστικός. Κάθε λεπτομέρεια έχει σημασία γι’ αυτόν: τα βραχιόλια, τα χρώματα, τα μαλλιά, το μήκος τους. Δουλεύει σχεδόν σαν ζωγράφος. Μέσα από αυτές τις οπτικές επιλογές γεννιέται ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν συζητήσαμε πολύ την ψυχολογία του ρόλου. Δεν δουλεύει έτσι. Αντίθετα, επικεντρώνεται στο κάδρο, στην κίνηση της κάμερας και στο στήσιμο της σκηνής. Γύριζε συχνά τις σκηνές από διαφορετικές γωνίες κι αυτό άλλαζε τον τρόπο που κινούμασταν στο χώρο.

 
 Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr