Παιδί Τραύμα: Ποιος κρύβεται πίσω από τις μουσικές του και γιατί σπούδασε πρώτα ψυχολογία;

Σπούδασε Ψυχολογία («απλώς είχα βάλει με σειρά βάσεων τις σχολές στην Αθήνα, επειδή όλοι οι φίλοι μου ήταν εκεί· δεν την εξάσκησα ποτέ»), αλλά σήμερα έχει μια εντελώς διαφορετική καριέρα, που του επιτρέπει να ασχολείται με αυτό που αγαπά: τη μουσική. «Η Ψυχολογία άρχισε να με ενδιαφέρει στην πορεία, αφού τέλειωσα με τις σπουδές», μου λέει ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα σε ένα ήσυχο καφέ ο Τάσος Καρτέρης, που πάνω στη σκηνή είναι το Παιδί Τραύμα: ένας μουσικός-συγκρότημα, με διακριτό ήχο και στίχο, και παρουσία ξεχωριστή από κάθε άποψη. Στη δισκογραφία από το 2018 («Μυστικές χορευτικές κινήσεις»), μετά το «Θα Καταστρέψω τον κόσμο» (2020) και το «Μέινστριμ» (2023), κυκλοφορεί  στα τέλη του 2025 τη «Δεύτερη ζωή», το τέταρτο άλμπουμ του, που μοιάζει να του δίνει τον δικό του αστερισμό στο γαλαξία της ελληνικής μουσικής.

 
 
Έχω την αίσθηση ότι δίνεις μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, ξεκινώντας από τους στίχους και τη μουσική σου και φτάνοντας στα εξώφυλλα και τα βιντεοκλίπ. Τελειομανία ή τρόπος να προστατεύεις τη δουλειά σου;
Δίνω σημασία στην παραμικρή λεπτομέρεια: στον ήχο, στο τέμπο, στις ενορχηστρώσεις, στον στίχο, στο concept, στο graphic design, στα πάντα. Έχω ένα πλάνο και θέλω να εκτελεστεί με ακρίβεια. Νομίζω ότι κατά βάθος είναι μια ανασφάλεια. Οι άνθρωποι που θέλουν όλα να είναι τέλεια φοβούνται να εκτεθούν στο λάθος. Είμαι και συγκεντρωτικός· θέλω να έχω τον απόλυτο έλεγχο σε κάθε δουλειά μου. Ειδικά στη «Δεύτερη ζωή» έχω δουλέψει χιλιάδες ώρες – δεν είναι σχήμα λόγου. Έχω ένα όραμα και πρέπει να βρω τους κατάλληλους ανθρώπους για να το καταλάβουν και να του δώσουν ζωή.

Υπάρχει κάτι που δεν τολμάς να πεις; Που πας να το γράψεις και λες: «Όχι, αυτό είναι πολύ προσωπικό»;
Όχι, γιατί συνήθως τα λέω με έναν τρόπο που δεν αφορά την πρώτη ανάγνωση. Δεν θα πω κάτι που θα το καταλάβουν αμέσως όλοι. Έχει 150 αναγνώσεις. Χρησιμοποιώ αρκετούς συμβολισμούς. Ο συμβολισμός είναι το όχημά μου για να μιλήσω για πάρα πολλά, πολύ προσωπικά πράγματα. Μιλάω για τραγικά πράγματα μέσα στα τραγούδια μου με έναν τρόπο που μόνο εγώ καταλαβαίνω… Δεν έχω γράψει στ’ αλήθεια τραγούδι για τα ζώδια. Το «Σαν Ιχθύς» δεν μιλάει για ζώδια, ούτε το «Φόρεμα» για φορέματα. Αλλά δεν έχει κανένα νόημα να επιβάλω τη δική μου ανάγνωση. Από τη στιγμή που το τραγούδι βγαίνει, δεν είναι δικό σου. Ο άλλος μπορεί να το εκλάβει όπως γουστάρει και να το κάνει δικό του. Άρα, αν έρθει κάποιος και μου πει «μιλάς για τα ζώδια», δεν έχω το δικαίωμα να του πω ότι δεν μιλάω για τα ζώδια. Μιλάω γι’ αυτό που θες εσύ να μιλάω. Αυτό είναι το ωραίο με τα τραγούδια και με τους ακροατές τους.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr