Το παραδοσιακό στρέιτ ζεύγος στον καναπέ του ψυχοθεραπευτή

Κρίσιμη αλλά σταθερή κρίνεται η κατάσταση της υγείας του παραδοσιακού, ετεροκανονικού (στρέιτ κοινώς) ζεύγους, μία πενταετία και πλέον μετά την έκρηξη του #MeToo.

 
Οι γυναίκες έθεσαν τα όρια της ανοχής τους, οι άνδρες έκαναν την αυτοκριτική τους και τα ζευγάρια προσπαθούν να ελιχθούν μέσα σ’ ένα ναρκοπέδιο συμπεριφορών όπου ανά πάσα στιγμή το πεδίο της σχέσης μπορεί να μεταμορφωθεί από παιδική χαρά σε εμπόλεμη ζώνη.

Συγχρόνως, σπαταλιούνται χρόνος, χρήμα και καλές προθέσεις στη λεγόμενη «βιομηχανία της θεραπείας των σχέσεων» (συνεδρίες, βιβλία, σύμβουλοι, θεραπευτικά κέντρα και θέρετρα) για προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν επιλυθεί ίσως με δύο ζεστές και ειλικρινείς κουβέντες, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος (ας μείνει το πάθος για τη συνεύρεση μετά τον καβγά).

 
Πώς πάει η πορεία με τον/τη σύντροφο; Ολα καλά; Ναι, δόξα τω Θεώ, τοίχο-τοίχο το πάμε ελπίζοντας για το καλύτερο.

Είναι όμως ο όρος «σύντροφος» σωστός για τα στρέιτ ζευγάρια; Διάβαζα τις προάλλες ότι στην Αμερική κάποιοι γκέι κύκλοι διαφωνούν με τη χρήση του όρου «partner» για τους στρέιτ δεσμούς θεωρώντας ότι τον έχουν καβατζώσει οι ίδιοι. Υπερβολή. Είναι ένας τεχνικός όρος που δηλώνει συμπόρευση και συνεργασία.

Δεν φτάνει δηλαδή που πολλοί γκέι φίλοι και φίλες μας φαίνονται να περνάνε καλύτερα από εμάς δημιουργώντας τη δική τους δυναμική, απελευθερωμένοι καθώς είναι από τα ακατάβλητα έμφυλα στερεότυπα που εξακολουθούν να μας τυραννάνε (γυναίκες και άνδρες), θα μας αφήσουν και χωρίς τεχνική ορολογία; Θα γεράσουμε, αν δεν έχουμε παντρευτεί και συνεπώς δεν έχουμε «σύζυγο», λέγοντας «ο γκόμενος» ή η «γκόμενά» μου;

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr