ΟΠερικλής Κονδυλάτος,ο σχεδιαστής κοσμημάτων που έγινε γνωστός από τη φετινή συμμετοχή του στο Survivor, μίλησε για το bullying που δέχτηκε στο σχολείο, αφού κάποιες φορές «έτρωγε» ακόμα και ξύλο από τους συμμαθητές του: «Λόγω των κακών συνθηκών που υπήρχαν στο σπίτι μας, ήμουν πολύ αποτραβηγμένο παιδί και ήμουν κλεισμένος στον εαυτό μου και πολύ απορροφημένος στη μεγάλη μου αγάπη, τα καλλιτεχνικά. Δεν είχα καθόλου επικοινωνία με τους συμμαθητές μου. Αυτοί το εξελάμβαναν ότι ήμουν ψώνιο και τους απέρριπτα. Το οποίο σε καμία των περιπτώσεων δεν ίσχυε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γίνομαι στόχος κακεντρεχών σχολίων, πειραγμάτων για το στιλ μου και την εκκεντρικότητά μου. Το πιο σημαντικό απ’ όλα ήταν η βία που δέχτηκα από παιδιά της ηλικίας μου.
Συγκεκριμένα, δημιουργούσαν μια κλίκα 5 με 6 άτομα όπου μου έκαναν πολύ χοντρό bullying και δυστυχώς έφταναν στο σημείο να βιαιοπραγήσουν όλοι μαζί πάνω μου. Θυμάμαι, μία φορά είχαν μαζευτεί κάποια παιδιά και με χτύπησαν με δύναμη παντού. Αμύνθηκα και επιτέθηκα όπως μπορούσα, αλλά ήμουν ένας εναντίον πολλών. Αυτό με έκανε να κλειστώ ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου. Ήμουν πιο αποτραβηγμένος πλέον, στα διαλείμματα ήμουν μέσα στην τάξη και ζωγράφιζα, έγινα σχεδόν ερημίτης. Καθώς μεγάλωνα όμως, χρονιά με τη χρονιά και την ενασχόλησή μου με τη ζωγραφική, γνώρισα και άλλα παιδιά που είχαν την ίδια καλλιτεχνική ευαισθησία με μένα και άρχισα να κοινωνικοποιούμαι με ανθρώπους που είχαν την ίδια καλλιτεχνική αντίληψη και ιδιοσυγκρασία και τελικά αυτό είναι η λύτρωση του ανθρώπου. Αυτό που είχε πει ο Ιωακείμ Φίνιξ στα Όσκαρ. Όταν κέρδισε το Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για ερμηνεία του στην ταινία “Τζόκερ”: “Τρέχα προς τη σωτηρία με αγάπη και η εσωτερική ειρήνη θα ακολουθήσει”», είπε στην «On Time».
Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξή τους, τα «Γαλανόλευκα Αστέρια by EKO» έχουν εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες αναπτυξιακές δράσεις του ελληνικού μπάσκετ, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το μέλλον του αθλήματος χτίζεται από τις μικρές ηλικίες.
Η σύγχρονη μεταλλευτική δραστηριότητα, δεν καθορίζεται μόνο από την παραγωγή πρώτων υλών, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εντάσσεται στο κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, στο οποίο λειτουργεί και το πως αλληλοεπιδρά με αυτό.