Τετ-α-τετ με τον Γιάν Κορνέτ

Κοντινά πλάνα με μάτια. Μεγάλα. Καστανά. Υγρά. Μουσική που καθηλώνει και συμπληρώνει την εικόνα. Πλοκή που κινείται μέσα στον χρόνο αριστοτεχνικά. Ένα κινηματογραφικό παζλ με τα κομμάτια του στρατηγικά τοποθετημένα.

«Το Δέρμα που Κατοικώ», βασισμένο στο βιβλίο του Τιερύ Ζονκέ «Μυγαλή, η Δηλητηριώδης Αράχνη», είναι μια καθ’ όλα Αλμοδοβαρική ταινία, με τη διαφορά ότι μπορεί να αγαπηθεί το ίδιο εύκολα για από όσους δεν ανήκουν στο φανατικό κοινό του Ισπανού σκηνοθέτη, αφού χωρίς να αποχωρίζεται τα αγαπημένα «μοτίβα» της μητρικής φιγούρας και της γυναίκας δημιουργεί ένα δυνατό θρίλερ που κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο μέχρι το τέλος. Δίπλα στον Αντόνιο Μπαντέρας, την Έλενα Ανάγια και τη Μαρίζα Περέδες βλέπουμε και τον 29χρονο Γιάν Κορνέτ.  

Όταν πλησίασα στο τραπέζι στο οποίο καθόταν για τη συνέντευξη είδα έναν κατάξανθο νεαρό άντρα με έντονα γαλανά μάτια. Μοιάζει με Βρετανό. Αλλά είναι Ισπανός -από τη Μπαρτσελόνα- όπως έμαθα, ρωτώντας τον με δυσπιστία. Είχα μόλις παρακολουθήσει την ταινία, όπου στη οθόνη -και στο μυαλό μου- κυριαρχούσαν τα σκούρα του μαλλιά και τα καστανά του μάτια! «Φορούσα φακούς», εξομολογείται γελώντας. «Το ‘κανα και αυτό. Όπως και τα μαλλιά μου, τα είχα βάψει».

Μιλάμε για την ταινία, την συνειρμικά αναπόφευκτη αναφορά στον μύθο του Φράνκενσταϊν, το κυρίαρχο στοιχείο της εκδίκησης ενάντια στον ίδιο το θάνατο. Εξηγεί με πάθος τα διλλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ο χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται, την τελική αποδοχή όσων έχουν γίνει παρά τη θέλησή του. Καταλήγει λέγοντας ότι «οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν τα πάντα για να αλλάξουν κάθε λεπτομέρεια στη ζωή τους. Την εμφάνισή τους, τους τρόπους τους, τους φίλους τους όμως στο βάθος υπάρχει κάτι που παραμένει αναλλοίωτο: η ψυχή τους».

Σε μια τέτοια πνευματική «αναζήτηση» -με την ευρεία της έννοια- επιδόθηκε και όταν επέλεξε πέρυσι να περάσει τις τρεις εβδομάδες των διακοπών του στο Νεπάλ και το Κατμαντού διδάσκοντας σε ένα workshop τις βασικές αρχές της υποκριτικής τέχνης σε παιδιά ενός τοπικού ορφανοτροφείου. «Η χαρά που έβλεπα στα μάτια τους δικαίωνε την απόφασή μου κάθε μέρα», λέει χαμογελώντας με νοσταλγία αλλά και ευγνωμοσύνη για όσα κέρδισε και ο ίδιος από αυτή τη μοναδική διαδραστική του εμπειρία.

Στους μελλοντικούς του προορισμούς ανήκει και η Ελλάδα: «Δυστυχώς είμαστε εδώ μόνο για τρεις μέρες και ο καιρός δεν βοηθάει πια ούτε για κάποια κοντινή απόδραση», λέει και συνεχίζει «Σίγουρα θέλω να επισκεφθώ ένα από τα ελληνικά νησιά και να ζήσω και ο ίδιος όλα αυτά που έχω ακούσει και διαβάσει».

Αν και έχει συμμετάσχει και σε παραγωγές του Χόλιγουντ με μικρά ρολάκια, εξομολογείται ότι αυτή είναι η πρώτη σημαντική του δουλειά. Δηλώνει ενθουσιασμένος που βρέθηκε στο πλατό δίπλα σε τόσο καταξιωμένους ηθοποιούς και φυσικά υπό τις σκηνοθετικές «εντολές» του Αλμοδόβαρ.

Αν και ισπανόφωνη, αυτή η ταινία με τα ονόματα των τίτλων της μπορεί να θεωρειται ήδη international. Αρπάζω την αφορμή και τον ρωτάω εάν-και λόγω της κρίσης που μαστίζει και την Ισπανία- θα έκανε το μεγάλο βήμα για μια καριέρα στο Χόλιγουντ. Η απάντησή του δείχνει άτομο προσγειωμένο με μεθοδική σκέψη που δεν ουρανοβατεί. «αν με οδηγήσει εκεί η ζωή δεν θα έλεγα όχι. Αλλά για γιατί να πάω κάπου όπου υπάρχει υπερπληθώρα επίδοξων πρωταγωνιστών χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο: μια πρόταση, μια δουλειά, μια συνεργασία. Ήδη έχω δουλέψει σε αμερικανική παραγωγή και θα το ξανακάνω εάν τύχει. Προς το παρόν θα ήθελα να μείνω στην Ισπανία. Ακόμα και σε περίοδο κρίσης».