Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Δίνομαι πολύ στο γύρισμα, βάζω την ψυχή μου

Ακούστε τώρα τι γίνεται. Σου λένε ότι «θα συναντήσεις τον Νικολάκη», άλλη πληροφορία καμιά, και, πόσο λογικό, θα σκεφτείς τον μικρό Νικόλα ή στην καλύτερη κάποιον που δεν θα έχεις να πεις πολλά-πολλά μαζί του γιατί θα σε αποκαλεί «μπρο μου» και θα χαθείτε στη μετάφραση. Το πράγμα αλλάζει βέβαια όταν ο Νικολάκης αποκτά επώνυμο. Ζεγκίνογλου τον λένε, τον έχεις δει σε έναν σκασμό ρόλους στο σινεμά, σε αυτόν τον «νέο ελληνικό κινηματογράφο» που προσωπικά προτιμώ, έχεις ακούσει ότι είναι ωραίος τύπος και, μαντέψτε, είναι εντέλει. Μιλάει όσο πρέπει, είναι μάγκας όσο πρέπει, θα τον ήθελες στην παρέα σε μια συναυλία ή τέλος πάντων σε ένα ταξίδι στον χρόνο, σε κάποιο πάλκο να τραγουδάει με το τόσο ρεμπέτικο ονοματεπώνυμό του «Θεέ μου μεγαλοδύναμε, που ’σαι ψηλά εκεί πάνω». Για να ξεμπερδεύουμε με αυτό, ο Ζεγκίνογλου κράτησε το «Νικολάκης» εφ’ όρου ζωής επειδή στην παρέα στην Κρήτη όπου μεγάλωσε υπήρχε ήδη Νίκος και κάπως έπρεπε να μην τους μπερδεύουν. Το διάβασα όλο αυτό στο Διαδίκτυο, δεν τον ρώτησα επειδή κατάλαβα ότι του αρέσει η οικονομία λέξεων. Το έχει πει. Να το ξαναλέει;

GALA: Yπάρχει κάτι που δεν έχετε πει ποτέ σε συνέντευξη και θα θέλατε να το πείτε; Κάτι που λέτε «μα, γιατί δεν με ρωτάνε αυτό;», κάτι που σας δυσκολεύει ή που θέλετε να βγάλετε από μέσα σας;

ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΖΕΓΚΙΝΟΓΛΟΥ: Οχι, τίποτα. Είμαι του αυτοσχεδιασμού.

G.: Σας έχει φέρει σε δύσκολη θέση κάτι που σας ρώτησαν;

Ν.Ζ.: Και πάλι όχι. Οταν είναι να με φέρει κάτι σε δύσκολη θέση, ξέρω να βάζω τα όριά μου. Το έχω δουλέψει αυτό.

G.: Συνήθως η αδιακρισία αφορά τη δουλειά ή τα προσωπικά;

Ν.Ζ.: Τα προσωπικά πιο πολύ. Οταν μπαίνεις σε πολύ βαθιά μονοπάτια, βρίσκεις τοίχο.

G.: Γιατί βάζετε όρια στα προσωπικά σας;

Ν.Ζ.: Είναι θέμα αυτοεκτίμησης. Ολοι οι άνθρωποι, νομίζω, παλεύουμε με την αυτοεκτίμηση. Και όταν αρχίσεις να εκτιμάς τον εαυτό σου, δυσαρεστείς άλλους. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Μεγαλώνουμε για να ευχαριστούμε τους πάντες. Οταν όμως μπει στη μέση η αυτοεκτίμηση, αρχίζεις να αυτοαναιρείσαι. Γι’ αυτό βάζεις όρια, για να είσαι εσύ καλά. Στο τέλος, μόνος σου κοιμάσαι, με τις σκέψεις σου, με τις τύψεις σου.

G.: Τύψεις; Είστε ενοχικός;

Ν.Ζ.: Οχι πλέον.

G.: Το δουλέψατε μόνος σας;

Ν.Ζ.: Και μόνος και με τη βοήθεια ειδικών.

G.: Οι ενοχές από πού προκύπτουν;

Ν.Ζ.: Νομίζω από την παιδική ηλικία. «Δώσε φιλάκι στον παππού για να μη στεναχωρηθεί», «κάνε αυτό για να μη στεναχωρήσεις τον μπαμπά»… Ετσι ξεκινάς να βάζεις τον εαυτό σου πίσω για να ευχαριστείς τους άλλους.

G.: Το έχετε ζήσει;

Ν.Ζ.: Ναι, νομίζω όλοι έχουμε ζήσει τέτοιου είδους καταστάσεις.

G.: Ενοχές λόγω θρησκείας;

Ν.Ζ.: Είμαι πολύ τυχερός επειδή μεγάλωσα σε οικογένεια όπου η θρησκεία ήταν περισσότερο «εθιμοτυπική», όχι κάτι που όριζε τη ζωή μας. Η γιαγιά μου ήταν πολύ θρήσκα, αλλά μέχρι εκεί. Μια φορά με πήρε μαζί της στην εκκλησία και είπαν «πάρτε τον πίσω». Είδα τη γιαγιά να κάνει μετάνοιες και τις έκανα κι εγώ σαν αερόμπικ! Για μένα, ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να μαζεύει τους ανθρώπους σε κοινά έθιμα και παραδόσεις. Ετσι τη βλέπω εγώ.

G.: Από μικρός λέγατε ότι θα γίνετε ηθοποιός;

Ν.Ζ.: Γενικώς, με φανταζόμουν πάντα σε κάτι καλλιτεχνικό.

G.: Και αν δεν γινόσασταν ηθοποιός, είχατε σκεφτεί άλλον επαγγελματικό προσανατολισμό;

Ν.Ζ.: Θα μπορούσα να κάνω πολλά. Κάνω μοντελισμό, φτιάχνω μακέτες, μου αρέσουν τα εργαλεία, μου αρέσει να λύνω και να φτιάχνω πράγματα. Αν το σκεφτείτε, ακόμα και αυτό έχει σχέση με την υποκριτική: ως ηθοποιός καλείσαι να αποδομήσεις και να ξαναχτίσεις έναν χαρακτήρα.

G.: Εχω διαβάσει ότι πρώτα σπουδάσατε ηχοληψία και μετά υποκριτική. Επίσης, πως ήταν καθαρά θέμα τύχης οι πρώτες σας συνεργασίες στον χώρο. Πιστεύετε στην τύχη;

Ν.Ζ.: Η τύχη είναι για την αρχή. Μετά, όλα έχουν να κάνουν με τη δουλειά και την αφοσίωση. Αλλά ναι, πήγα σε μια σχολή και μετά μου ήρθαν όλα κάπως από μόνα τους. Εννοείται ότι έκανα προσπάθεια, αλλά σε γενικές γραμμές τα πράγματα ήρθαν αρκετά εύκολα.

G.: Πιστεύετε περισσότερο στο ταλέντο ή στη σκληρή δουλειά;

Ν.Ζ.: Και στα δύο. Εχω δει ταλέντα να χάνονται και ανθρώπους χωρίς εμφανές ταλέντο να εξελίσσονται και να φτάνουν ψηλά κάνοντας δουλειά.

G.: Κυνηγάτε τους ρόλους σας;

Ν.Ζ.: Δεν κυνηγάω τίποτα. Δεν είμαι από αυτούς που θα στείλουν μήνυμα.

G.: Εαν είχατε το δίλημμα «μεγάλος σκηνοθέτης αλλά όχι τόσο καλός ρόλος» ή «τέλειος ρόλος με όχι τόσο καλό σκηνοθέτη», τι θα επιλέγατε;

Ν.Ζ.: Ενας καλός ρόλος και ένα καλό σενάριο είναι πιο δελεαστικά από ένα καλό όνομα σκηνοθέτη. Δεν κυνηγάω τα «ονόματα», προτιμώ τις νέες ματιές.

G.: Τι πιστεύετε ότι κάνετε καλά και σας έρχονται ωραίοι ρόλοι;

Ν.Ζ.: Για να τριτώσουν τα «δεν κυνηγάω», να πω ότι δεν κυνηγάω το αποτέλεσμα. Με ενδιαφέρει η διαδικασία. Δίνομαι πολύ στο γύρισμα, βάζω την ψυχή μου. Δεν σκέφτομαι «θα πάει σε φεστιβάλ». Αν έρθει το φεστιβάλ, καλώς να έρθει, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός.

G.: Τι σας αρέσει περισσότερο σε αυτή τη δουλειά;

Ν.Ζ.: Οι συνεργασίες και η όλη διαδικασία. Μου αρέσει να μαθαίνω τι κάνει ο καθένας: από τα φώτα, την κάμερα, τα κοστούμια, τα πάντα. Ολα παίζουν τον ρόλο τους και γι’αυτό είναι πολύ χρήσιμο για τη δουλειά να τα μάθεις.

G.: Σας έχουμε συνδέσει αποκλειστικά με τον κινηματογράφο και φέτος είναι η πρώτη φορά που κάνετε θέατρο - ήσασταν στο «Cleansed» της Σάρα Κέιν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, το οποίο θα συνεχιστεί και του χρόνου. Τελικά, θέατρο ή σινεμά;

Ν.Ζ.: Το σινεμά είναι η αγάπη μου. Η πρώτη επαφή μου με το θέατρο φέτος μου άρεσε πολύ, αλλά το γύρισμα είναι αυτό που αγαπάω.

G.: Πώς βλέπετε το ελληνικό σινεμά;

Ν.Ζ.: Νομίζω πως χρειάζονται περισσότερα χρήματα και εμπιστοσύνη. Υπάρχουν φοβεροί δημιουργοί που διακρίνονται έξω, αλλά για να γίνει μια μεγάλου μήκους ταινία μπορεί να περάσουν χρόνια.

G.: Εχετε ζηλέψει ρόλο;

Ν.Ζ.: Ναι, τον Καζαντζίδη. Οταν άκουσα ότι η ζωή του γίνεται ταινία, είπα «πόσο θα ήθελα να τον κάνω»!

G.: Τι μουσική ακούτε;

Ν.Ζ.: Τα πάντα. Από κλαρίνα μέχρι χιπ χοπ και τζαζ. Σέβομαι τα πάντα, ακόμα και το «σκυλάδικο». Διαθέτει λαϊκή σοφία.

G.: Θα ακούγατε και Κωνσταντίνο Αργυρό;

Ν.Ζ.: Μπορεί να μη μου αρέσει η νοοτροπία των μπουζουκιών, αλλά αν είναι σε μορφή συναυλίας, φυσικά και θα πάω να τον ακούσω. Είναι καλός τραγουδιστής.

G.: Τα σχέδιά σας για το καλοκαίρι;

Ν.Ζ.: Το θέατρο θα συνεχιστεί από τη νέα σεζόν, οπότε αποφάσισα το καλοκαίρι να μην κάνω κάτι. Θέλω ελεύθερα Σαββατοκύριακα και να πάω σε όσα φεστιβάλ μουσικής μπορώ. Θα πάω στο φεστιβάλ Primavera Sound στη Βαρκελώνη να ακούσω Gorillaz, Cure, Massive Attack, Skrillex…

G.: Η κοπέλα σας ακολουθεί ή όχι;

Ν.Ζ.: Εννοείται, είναι το ίδιο τρελή με τη μουσική.

G.: Το καλύτερο live που έχετε ζήσει;

Ν.Ζ.: SPK_2: Των Coldplay, το 2009 στο Βέλγιο. Και των Thievery Corporation στην Κρήτη, σε έναν μικρό χώρο έξω από το Ηράκλειο. Ημασταν διακόσια άτομα και χορεύαμε και μετά, όταν τελείωσε, σε δέκα λεπτά ήμασταν στα σπίτια μας. Ηταν μαγικό!

G.: Κάποιο live που δεν έχετε δει ή κάποια ιστορική συναυλία που θα θέλατε να την έχετε ζήσει;

Ν.Ζ.: Τους Massive Attack, αλλά θα τους δω τώρα, το καλοκαίρι. Από ιστορικές συναυλίες θα ήθελα να έχω δει Queen, Beatles, Pink Floyd, Μπομπ Μάρλεϊ. Και Ελα Φιτζέραλντ. Φωνάρα!

Grooming: Ελευθερία Σαββοπούλου. Συνεργασία Styling: Μιχάλης Παπαευθυμίου
Η φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας «Πεταλούδα» (πάροδος Λεωφόρου Κηφισού, Αιγάλεω)