ΗΣοφία Αλιμπέρτη παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό Hello! και έκανε μία αναδρομή στο ξεκίνημά της στον χώρο της υποκριτικής.
«Ξεκίνησα από πολύ μικρή, από τα 12 μου χρόνια, όταν με «ξερίζωσαν» από την Κέρκυρα, όπου ζούσα, και με έφεραν στην Αθήνα. Ήταν τεράστιο το σοκ για εμένα. Σε μια πολύ ευαίσθητη ηλικία έχασα φίλους, παρέες, την αίσθηση της ασφάλειας και της ελευθερίας κι έπαθα κατάθλιψη. Τότε η μητέρα μου -ίσως ήταν και δικό της απωθημένο- με πήγε στην σχολή. Εγώ ήθελα να γίνω παιδίατρος ή αεροσυνοδός. Καμία σχέση μεταξύ τους τα επαγγέλματα, αλλά και καμία σχέση με το θέατρο. Μπήκα σε ένα περιβάλλον κι εκεί γύρω στα 18 μου είπα «τώρα θα παίξω με τους δικούς μου κανόνες» και το έκανα. Δεν ήταν εύκολο εκείνο που ζούσα καθώς, σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου, από την μια είχα ένα πολύ σκληρό ωράριο κι από την άλλη έπρεπε να σταθώ δίπλα σε τεράστιους ηθοποιούς και να είμαι επαγγελματίας. Έκανα την πρώτη μου ταινία, τους Απέναντι, με τον Πανουσόπουλο και μετά ξεκίνησε η συνεργασία μου με τον Δαλιανίδη. Δούλευα σε τρελούς ρυθμούς», είπε η ηθοποιός.
Σε τριάντα χρόνια οι μηχανές θα σκέφτονται για μας, θα μας φέρνουν κοντά στους δικούς μας και θα μιλάνε όπως εμείς. Το μόνο που θα μένει «μοναδικό», γι’ αυτό θα είναι και ακριβό, θα είναι να ξέρεις πως απέναντί σου κάθεται, στ' αλήθεια, ένας άνθρωπος.
Η ιστορία ενός εκπαιδευτικού θεσμού που συνδέει ευρηματικά τα παιδιά με την τεχνολογία και την καινοτομία και αποτελεί μια οργανωμένη πλατφόρμα δημιουργικής σκέψης που εξάγει την ελληνική ρομποτική στον κόσμο.