Χριστίνα Κολέτσα: «Δεν κυνήγησα όσους έπρεπε γιατί ήμουν από χωριό...»

Οταν την παίρνεις τηλέφωνο ακούς στην αναμονή το «Satisfaction» των Rolling Stones, ενώ η μουσική που θα ήθελε να ακούει αν την κλείδωνες σε ένα σπίτι για δύο μέρες είναι house. Κι όμως, όταν θέλει να ξορκίσει τους δαίμονές της, να ξεπεράσει τις δυσκολίες της και να ξεσπάσει, θα πάρει το μικρόφωνο και θα ανέβει στην πίστα. Το πρόγραμμα θα είναι λαϊκό. Και η φωνή της ζεστή και φιλόξενη.

Οι περισσότεροι έχουν συνδέσει το όνομα της Χριστίνας Κολέτσα με τον ασυγκράτητο αισθησιασμό που απέπνεαν οι φωτογραφήσεις της σε lifestyle περιοδικά. Στην προσωπική της ζωή ωστόσο η Χριστίνα είναι μια γυναίκα που καμία σχέση δεν έχει με την επιτηδευμένη πόζα. Της αρέσει να κάνει πλάκα, να αυτοσαρκάζεται, να τσαλακώνεται. Απολαμβάνει τη ζωή και αποφάσισε ότι δεν θα τη ζήσει ενοχικά επειδή κάποιοι αρέσκονται να εφευρίσκουν θέμα εκεί όπου δεν υπάρχει. «Οταν τελείωσα το λύκειο στη Βέροια, ξεκίνησα σπουδές δημοσιογραφίας σε ΙΕΚ της Θεσσαλονίκης. Το αντικείμενο ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον, αλλά δεν ξεπερνούσε την αγάπη μου για το τραγούδι. Είχα ξεκινήσει με εξωτερικά ρεπορτάζ για μερικές εκπομπές σε τοπικά κανάλια. Κάποια στιγμή είχα και δική μου εκπομπή για τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Δεν μπορούσα όμως να συνεχίσω.

Μόλις πήρα το πτυχίο, πήγα στη μητέρα μου και της είπα ότι θα πάω σε οντισιόν για νυχτερινό μαγαζί. Ωστόσο αντιλαμβάνομαι πώς λειτουργούν τα media. Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να τα αποφύγεις», λέει και τη διακόπτω για να τη ρωτήσω αν αναφέρεται στο πρόσφατο σχόλιο του Πέτρου Κωστόπουλου, ο οποίος κατά τη διάρκεια της πρωινής εκπομπής του είπε ότι οι τραγουδίστριες δεν είναι απαραίτητο να ντύνονται σαν ξέκωλα. «Και σ’ αυτό», απαντά και από τη φωνή της στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής καταλαβαίνω πως χαμογελάει. «Τον Πέτρο Κωστόπουλο τον ξέρω καλά. Είχα πάει πέρυσι στην εκπομπή του και έχω κάνει άπειρες φωτογραφήσεις για τα περιοδικά του. Ξέρω το στυλ του, τον τρόπο του. Τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Το σχόλιο που έκανε γενικά για τις τραγουδίστριες και το ντύσιμό τους δεν με πείραξε, δεν αναφερόταν σε μένα. Εγώ θα κρατήσω μόνο τα θετικά που είπε - γιατί είπε και θετικά. Σε όσους δεν άρεσε η φετινή ενδυματολογική μου επιλογή για την πίστα απάντησα και στην εκπομπή του Θέμου. Λυπάμαι, αλλά η δαντέλα είναι πολύ της μόδας φέτος».


Αυτό που πραγματικά της έχει στοιχίσει είναι ένα περιστατικό που συνέβη αρκετά χρόνια πριν, το 2006, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της στο μουσικό reality «Fame Story», όταν ξαφνικά είχε κυκλοφορήσει στο Ιντερνετ ένα βίντεο με το γυμνό στήθος της σε γκρο πλαν. «Δούλευα ήδη πέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη όταν μπήκα στο “Fame Story”. Είχα αρχίσει και να κουράζομαι διότι επί έναν ολόκληρο χρόνο δούλευα τότε επταήμερο στις "Μούσες"», θυμάται. «Είχα αρχίσει να σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν είχα οικογένεια και δεν έκανα το επάγγελμα που κάνω. Ενας επιχειρηματίας με τον οποίο ήταν να συνεργαστώ επέμενε πως έπρεπε να πάω στις οντισιόν. Στην αρχή δεν ήθελα. Το συζήτησα και με τη μαμά μου και γενικώς όλοι ήταν υπέρ του να πάω. Εγώ είχα τις επιφυλάξεις μου.

 Οταν είσαι εκτός του παιχνιδιού, δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο εύκολο είναι να παίξει ένα πλάνο που να σε κάνει να φαίνεσαι κάπως... Και βέβαια μου έτυχε αυτό που δεν έχει συμβεί σε κανένα reality στον κόσμο παρά μόνο στην Ελλάδα. Αλλαζα μπλούζα στον ειδικό χώρο που μας είχαν υποδείξει και κάποιος από την παραγωγή με τράβηξε με την κάμερα του κινητού του πίσω από καθρέφτες διπλής όψεως. Κάπως διέρρευσε κι ενώ ήμασταν κλεισμένοι στο σπίτι το έμαθα! Οι υπεύθυνοι της παραγωγής φρόντισαν να κατέβει τότε από τα sites και τα blogs και τον έδιωξαν. Κι εγώ ξέρω ποιος ήταν! Μου είχε στοιχίσει πολύ τότε και εξακολουθεί να με πονάει μέχρι και σήμερα. Δυστυχώς τότε δεν κινήθηκα νομικά. Γιατί; Γιατί ήμουν από χωριό, γιατί φοβήθηκα... Το μετάνιωσα βέβαια.

Φοβόμουν πως θα γίνει ακόμα μεγαλύτερος ντόρος, ότι θα κάνει κακό στην καριέρα για την οποία είχα βρεθεί εκεί. Ψυχολογικά μου στοίχισε πάρα πολύ. Οταν αποφάσισα να πάω σε δικηγόρο είχε περάσει πολύς καιρός και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα πια. Ημουν άβγαλτη και έχω μετανιώσει που δεν τον κυνήγησα. Μέχρι τότε δούλευα σε οικογενειακό κλίμα στη Θεσσαλονίκη - ήμουν το Χριστινάκι για τους επιχειρηματίες. Δυστυχώς, τέτοια γεγονότα σού κολλάνε μια ετικέτα η οποία δύσκολα φεύγει. Ετσι φτάνουμε στο σήμερα και στις τηλεοπτικές συζητήσεις για το αν θα βάλω ένα κολάν». Δεν έχει άδικο. Ωστόσο, εγώ επιμένω ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν περισσότερο με τη θελκτική της εικόνα παρά με την υποτιθέμενη ετικέτα από τότε. Πάντα και σε όλους τους χώρους -καλλιτεχνικούς και μη- η ομορφιά «τιμωρείται».

Τη ρωτάω αν το ότι δεν είχε αναζητήσει νομική προστασία τότε λειτούργησε ως καταλύτης στο να το κάνει σχεδόν αντανακλαστικά όταν πρόσφατα προέκυψε το θέμα με τις φωτογραφίες που είχε ανεβάσει ένας πρώην σύντροφός της, με τους δυο τους σε τρυφερές στιγμές στην παραλία. «Με τον συγκεκριμένο κύριο βγαίναμε περίπου έναν μήνα. Είδα νωρίς ότι δεν ταιριάζαμε και όταν του ζήτησα να διακόψουμε η απάντησή του ήταν αυτή. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να απευθυνθώ σε δικηγόρο και να ζητήσω ασφαλιστικά μέτρα». Θυμάμαι ένα παλιό δημοσίευμα για τον χωρισμό της με τον -τότε- σύντροφό της Μαξ Τρίγκα, όπου αναφερόταν ότι, ενώ εκείνη βρισκόταν σε νυχτερινό μαγαζί με μεγάλη παρέα φίλων και συνεργατών, εκείνος χίμηξε και σχεδόν την έσυρε έξω όπου ακολούθησε άγριος καβγάς. Τη ρωτάω αν θεωρεί ότι είναι άτυχη στον έρωτα. «Μπα», απαντάει χωρίς περιστροφές, «κάνω, ή μάλλον έκανα, λάθος επιλογές στους άντρες».

Αναπόφευκτα η συζήτηση θα φτάσει στον αδικοχαμένο Νίκο Γιγουρτάκη, ο οποίος «έφυγε» ξαφνικά πριν από δύο χρόνια τέτοια εποχή, και στην ανάρτηση μιας φωτογραφίας του στο Instagram με το μήνυμα: «Μέσα στα τόσα που μου άφησες, το πιο μεγάλο είναι το “αν”». Αποφεύγει να αναφέρει τη λέξη «θάνατος». «Οταν έναν άνθρωπο τον αγαπήσεις βαθιά, δεν σημαίνει ότι παύεις να τον αγαπάς επειδή δεν είστε μαζί. Είναι κάτι πολύ προσωπικό μου και δεν θέλω να το αναμοχλεύω συνεχώς. Φυσικά με ρωτάνε. Δεν είναι ότι δεν θέλω να απαντήσω, απλώς το θεωρώ ιδιαιτέρως προσωπικό. Με πονάει ακόμα. Το “αν” φυσικά σημαίνει αν τα πράγματα δεν είχαν έρθει έτσι...».

Της αφήνω τον χρόνο που χρειάζεται για να ανασυντάξει τη σκέψη της. Λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, η γαλήνη στη φωνή της επιβεβαιώνει αυτά που μου λέει: «Πραγματικά, διανύω την καλύτερη φάση της ζωής μου. Εχω ηρεμήσει ψυχολογικά, είμαι καλά επαγγελματικά -που είναι απόρροια του πώς είσαι μέσα σου- και νιώθω υπέροχα. Δεν μου λείπει τίποτα. Οχι, δεν είμαι με κανέναν. Αν είναι να έρθει κάτι, καλώς να ’ρθει, αλλά είναι κάτι που δεν επιδιώκω και δεν του δίνω προτεραιότητα».