Με τη Μογγολία συγκρίνει την Ελλάδα ο Χανς Βέρνερ Σιν μέσα από άρθρο του στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού για τις επιχειρήσεις «Wirtschaftswoche».
Τι κοινό, όμως, έχουν αυτές οι δύο χώρες; Σύμφωνα με τον αρθρογράφο «και οι δύο έχουν αναδυόμενες οικονομίες που πλήττονται από την “ολλανδική ασθένεια”, ενώ η εσωτερική οικονομία τους είναι υποανάπτυκτη». «Επιπλέον, η ανώτερη τάξη έχει πλουτίσει σε βάρος του κοινού και στις δύο χώρες», προσθέτει ο Σιν .
«Γυρνώντας από μια επίσκεψη στη Μογγολία, οδηγήθηκα στη σύγκρισή της με την Ελλάδα. Και οι δύο χώρες είναι αναδυόμενες και δεν εκπληρούν τα κριτήρια του ΟΟΣΑ για τις αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Και στις δύο η κατάσταση είναι αρκετά χαοτική. Στις πόλεις τους, υπάρχει ένας πολλαπλασιασμός των ιδιωτικών κατοικιών, ενώ η έλλειψη ενός λειτουργικού αστικού σχεδιασμού έχει ως αποτέλεσμα διεφθαρμένα συστήματα διοίκησης», γράφει ο αρθρογράφος.
«Το βιοτικό επίπεδο είναι αισθητό, αλλά στρεβλό. Σύγχρονα αυτοκίνητα, iPads, τηλεοράσεις με επίπεδη οθόνη, δορυφορικά πιάτα και καταστήματα “Louis Vuitton” δεν λείπουν από τους δρόμους και τις δημόσιες υποδομές. Εκτός από τη γεωργία, η κυβέρνηση προσφέρει παροχές στο εμπόριο και στους διεθνείς οργανισμούς».
Ο Χανς Βέρνερ Σιν, σχολιάζει, επίσης πως η «οικονομία είναι άρρωστη» και ότι «η μεταποιητική βιομηχανία απουσιάζει και από τις δύο χώρες».
«Η Μογγολία δεν έχει ούτε ένα κτίριο για τα γεωργικά προϊόντα της και την αξία αυτών. Η Μογγολία με το τεράστιο ζωικό της κεφάλαιο και με έναν πληθυσμό 40 εκατομμυρίων εισάγει 2,9 εκατομμύρια γάλα από τη Νέα Ζηλανδία. Η Ελλάδα από την άλλη αγοράζει ντομάτες και ελαιόλαδο από την Ολλανδία και τη Γερμανία», επισημαίνει.
«Η φύση είναι πραγματικά όμορφη και οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί και φιλικοί. Ο τουρισμός είναι αναπτυγμένος μόνο στην Ελλάδα, αν και οι δύο χώρες έχουν όμορφα τοπία και φιλόξενους ανθρώπους», προσθέτει ο αρθρογράφος του «Wirtschaftswoche».
Όσον αφορά στην «ολλανδική ασθένεια» που σύμφωνα με τον Σιν τόσο η Ελλάδα όσο και η Μογγολία πλήττονται από αυτήν, ο ίδιος εξηγεί πως πρόκειται για «ένα φαινόμενο που είχε παρατηρηθεί όταν το φυσικό αέριο εμφανίστηκε τη δεκαετία του εξήντα στην Ολλανδία».
«Τα έσοδα από τις πωλήσεις φυσικού αερίου “πλημμύρισαν” με πολλά χρήματα την Ολλανδία και χρησιμοποιήθηκαν για τις αυξήσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, όμως, το κράτος υπονόμευσε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας Μόνο με τη συμφωνία του Wassenaar το1982 “έσπασε” ο φαύλος κύκλος αύξησης των μισθών και οι Ολλανδοί κατάφεραν να σώσουν την οικονομία τους», γράφει ο Σιν.