Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε ανάπηρο αδελφό που έζησε μόνο επτά μέρες

Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε ένα νεότερο αδελφό που ονομαζόταν Ότο και είχε μια αναπηρία, ισχυρίζεται ένας Αυστριακός ιστορικός.

Οι μέχρι τώρα πληροφορίες έλεγαν πως ο Αδόλφος Χίτλερ, που γεννήθηκε στη μικρή αυστριακή πόλη Branau am Inn, τον Απρίλιο του 1889, ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας μετά τους Γκούσταβ, Ίντα και Ότο, που όλοι πέθαναν σε βρεφική ηλικία.

Αλλά ο Φλόριαν Κοτάνκο, πρόεδρος της ιστορικής ένωσης του Branau, υποστηρίζει τώρα ότι τα αρχεία της ενορίας δείχνουν πως ο Ότο γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1892 και έζησε μόλις επτά ημέρες.

Ο Κοτάνκο είπε ότι η ανακάλυψη αυτή μπορεί να σημαίνει ότι ο τότε 3χρονος Αδόλφος γνώριζε για την εγκυμοσύνη της μητέρας του και για τον ανάπηρο αδελφό του.

Ο τοπικός ιστορικός βρήκε επίσης αποδείξεις ότι ο Ότο πέθανε από υδροκεφαλία, η οποία είναι πάθηση στην οποία παρατηρείται μια συσσώρευση υγρού στον εγκέφαλο, αναφέρουν οι Times.

Αυτή η αποκάλυψη μπορεί να ρίξει νέο φως για τις μετέπειτα πολιτικές του ηγέτη των Ναζί όσο αφορά στα άτομα με αναπηρία.

Ο Κοτάνκο είπε στην αυστριακή εφημερίδα «Τα νέα της βόρειας Αυστρίας»: «Τα συμπεράσματα πολλών βιογράφων για την ψυχολογική ανάπτυξη του Χίτλερ -ο οποίος λέγεται ότι είχε λάβει ειδική φροντίδα από τη μητέρα του, Κλάρα, ως το μοναδικό παιδί μετά το θάνατο των τρία αδελφών του- δεν είναι πλέον βάσιμα».

«Σε ποιο βαθμό αυτό (η κατάσταση του αδελφού του) επηρέασε τη μετέπειτα συμπεριφορά του Χίτλερ προς τα άτομα με αναπηρία είναι ένα ανοιχτό ερώτημα».

Το 1939, ο Αδόλφος Χίτλερ υπέγραψε μια διαταγή για ευθανασία ασθενών που πάσχουν από αναπηρίες απειλητικές για τη ζωή τους.

Η Πάουλα Χίτλερ, νεότερη αδελφή του δικτάτορα, είχε πει στους συμμαχικούς ανακριτές, το 1945, ότι ο Γκούσταβ και η Ίντα είχαν πεθάνει από διφθερίτιδα και ακολούθησε ο Ότο, χωρίς βέβαια να αναφέρει πώς πέθανε ή τη φημολογούμενη αναπηρία του.

Η Πάουλα ήταν το μόνο παιδί του Αλοΐς και της Κλάρα που κατάφερε να επιβιώσει από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με το νεότερο και έκτο παιδί, τον Έντμουντ να έχει πεθάνει από ιλαρά το 1900.

Μεταξύ 1940 και 1941, περίπου 70.000 γερμανικά και αυστριακά άτομα με ειδικές ανάγκες ήταν θανατώθηκαν ως επί το πλείστον με τη χρήση τεχνικών μαζικής εξόντωσης όπως δηλητηριώδη αέρια.

Παρ' ότι ο Χίτλερ διέταξε επισήμως να σταματήσει η συγκεκριμένη πρακτική τον Αύγουστο του 1941, η θανάτωση συνέχισε και υπολογίζεται ότι 275.000 άτομα με αναπηρία δολοφονήθηκαν πριν την πτώση του Γ' Ράιχ το 1945.