Το παιδί μου, εγώ: Πώς είναι να μεγαλώνεις με έναν νάρκισσο γονέα;

Τις προάλλες ο σύντροφός μου έριξε κατά λάθος το κομπολόι που κουβαλούσε στο πάτωμα. Το είχε στην τσέπη του και του έπεσε καθώς έσκυβε να κάνει μια δουλειά – ένα απλό ατύχημα, έτσι; Ανάξιο λόγου. Αλλά με το που άκουσα τον ήχο από τις χάντρες να χτυπάνε το δάπεδο η καρδιά μου σταμάτησε, το στομάχι μου σφίχτηκε και έπρεπε να καταπολεμήσω το ένστικτο να κρυφτώ κάτω από το τραπέζι. Βλέπετε, το κομπολόι που του έπεσε ήταν δώρο από τη Μητέρα μου. Και μεγαλώνοντας, είχα μάθει πολύ καλά πως όταν τα κομπολόγια πέφτουν στο πάτωμα δεν είναι ποτέ ατύχημα: σημαίνει πως η Μητέρα έχει τα νεύρα της και το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για να γλιτώσεις είναι να κρυφτείς. Έστω και κάτω από το τραπέζι, στην ανάγκη.

 
Μπορεί να έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε. Μπορεί πλέον να μη ζω στο ίδιο σπίτι, ούτε καν στην ίδια χώρα με τη Μητέρα. Μπορεί να έχω φτιάξει τη δική μου οικογένεια, με έναν σύντροφο που είναι ήρεμος, στοργικός και σίγουρα δεν μου δίνει λόγους να πανικοβάλλομαι κάθε φορά που τον πιάνουν τα νεύρα του. Αλλά τα τραύματα που αποκτάμε στην παιδική μας ηλικία δεν ξεθωριάζουν εύκολα. Και αν η παιδική σας ηλικία έμοιαζε κάπως με τη δική μου, τότε μάλλον ένα από τα μεγαλύτερα πρότζεκτ της ενήλικης ζωής σας είναι να μεγαλώσετε το παιδί μέσα σας – είτε πριν, είτε καθώς μεγαλώνετε τα δικά σας παιδιά.

 
Και το παιδί μέσα σας χρειάζεται όχι μόνο έξτρα αγάπη, αλλά και την υπομονή και την ηρεμία που δυστυχώς δεν σας (μας) έδειξαν μεγαλώνοντας.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr