Η Χριστίνα Χειλά - Φαμέλη είναι «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου»

Η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη είναι «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου». Από Πέμπτη έως Κυριακή ανεβαίνει στη σκηνή του «Ιλίσια-Βολανάκης» και υποδύεται την Αγάπη, που κάποιες φορές νιώθει περήφανη για τον εαυτό της και κάποιες άλλες δεν τον αντέχει. Τα Δευτερότριτα φοράει κρινολίνο -στην αρχή τουλάχιστον- και μονολογεί στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου ως Μαρία-Αντουανέτα. Κάθε Πέμπτη βράδυ ταξιδεύει στην Κέρκυρα του 1920 και γίνεται η Μαργαρίτα στους «Αθώους», τη νέα φιλόδοξη παραγωγή του MEGA. Κάποια πρωινά μεταμορφώνεται στη Μαριάννα, που μένει σε ένα από τα τροχόσπιτα του «Κάμπινγκ», της σειράς που από την επόμενη σεζόν θα βλέπουμε στο MEGA. Και όταν η αυλαία πέφτει και οι κάμερες σβήνουν, είναι απλά η Χριστίνα, που μιλάει αφιλτράριστα, της αρέσει να κάνει πλάκες και σχεδιάζει το επόμενο πάρτυ με φίλους που θα κάνει στο σπίτι της.

GALA: Πώς κολλάνε στην ίδια πρόταση η πιο υπέροχη με τη χειρότερη του κόσμου;

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΕΙΛΑ-ΦΑΜΕΛΗ: Κολλάνε γιατί είναι ένα POV (σ.σ.: Point of View, ήτοι οπτική γωνία) της Αγάπης, όπως λέγεται η ηρωίδα, για το πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Εκείνη είναι που αυτοχαρακτηρίζεται ως υπέροχη ή χειρότερη, ως απαίσια ή καλύτερη, αναλόγως με το τι της συμβαίνει. Και παρότι είναι υπαρξιακή κωμωδία και από κάτω πέφτει πολύ γέλιο, με συγκινεί που στο τέλος της παράστασης μου λένε «πω πω, γελάσαμε πάρα πολύ, αλλά μας διαλύσατε σε εκείνο το σημείο». Η Φωτεινή Αθερίδου, που έχει γράψει το κείμενο, έχει καταπιαστεί με θέματα που νομίζω ότι απασχολούν όλο τον Δυτικό κόσμο: απώλεια, κρίσεις άγχους, κρίσεις πανικού, συνεδρίες με ψυχολόγους, σχέσεις σεξουαλικές, φιλικές, εργασιακές, τα πάντα.



G.: Σου ήταν εύκολο να την ερμηνεύσεις;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Η Αγάπη μού είναι πολύ οικεία, γιατί ευτυχώς ή δυστυχώς έχω περάσει πολλές από αυτές τις καταστάσεις - κρίσεις πανικού και άγχους, συναναστροφή με ψυχολόγους, δυσκολίες στα χρόνια της σχολής. Το ότι έχω ζήσει όμως τέτοιες καταστάσεις το θεωρώ προνόμιο, γιατί όταν τις ξεπερνάς, βγαίνεις πιο συνειδητοποιημένος, έχεις γνωρίσει πτυχές του εαυτού σου που αλλιώς δεν θα ερχόσουν αντιμέτωπος.

G.: Η Αγάπη δεν ήταν κόντρα ρόλος για σένα. Θα μπορούσες να πεις το ίδιο και για τη Μαρία-Αντουανέτα, τη δεύτερη θεατρική ηρωίδα σου;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Κι όμως, αυτές οι δύο ηρωίδες έχουν πολλά κοινά και μεταξύ τους και με εμένα. Η «Μαρί Αντουανέτ - Savon Original: Η ασφυξία του πούπουλου όταν πέφτει» είναι μια δουλειά που είχαμε παίξει για δύο μήνες στην «Κάμιρο» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γρηγόρη Χατζάκη. Με τον Γρηγόρη γνωριστήκαμε στα γυρίσματα των «Αθώων».
Με γοήτευσε τόσο πολύ ως άνθρωπος που ήθελα διακαώς να συνεργαστώ μαζί του. Οταν, λοιπόν, μου είπε αυτή την ιδέα του με ιντρίγκαρε πάρα πολύ, γιατί δεν είχαμε ασχοληθεί ποτέ με αυτή τη βασίλισσα στην Ελλάδα και η ιστορία της έχει πάρα πολύ ψωμί -όχι παντεσπάνι- απ’ όλες τις απόψεις: και υπαρξιακά και ανθρωπιστικά και κοινωνιολογικά και ιστορικά. Είναι μια περίεργη, οριακά πειραματική παράσταση, με πολλά κωμικά στοιχεία, που μου έδωσε και την ευκαιρία να κάνω για πρώτη φοιρά μονόλογο. Τώρα την ανεβάζουμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στο Δώμα.

G.: Δύσκολο είδος ο μονόλογος;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Πολύ δύσκολο και πολύ εύκολο ταυτόχρονα. Ενώ ήταν κάτι που με τρομοκρατούσε, τώρα πιστεύω ότι είναι καταπληκτική εμπειρία. Είσαι εσύ αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, όποιο λάθος γίνει πρέπει εσύ να το σώσεις. Η ευθύνη είναι μεγαλύτερη, αλλά πέρα από αυτό που έχει αρνητική χροιά, μπορείς να παίξεις μπάλα με το κοινό. Είναι ούτως ή άλλως μια παράσταση ανοιχτή στον αυτοσχεδιασμό και σε κάποιο σημείο επιτρέπει και την αλληλεπίδραση με το κοινό και αυτό έχει μια γοητεία. Ακόμα κι αν το κοινό είναι δύσκολο, έχω μάθει να το διαχειρίζομαι.

G.: Εχεις μάθει και στην καθημερινότητά σου να διαχειρίζεσαι τα δύσκολα;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Ναι, δεν το έκανα πάντα, αλλά το έμαθα με τα χρόνια, την εμπειρία, τη ζωή. Με βοήθησε πολύ και η ψυχοθεραπεία γιατί είχα μια τάση να κρύβω αυτά που νιώθω, οπότε μετά έσκαγαν μεγεθυμένα. Τώρα προσπαθώ να αντιμετωπίζω τα πράγματα χωρίς να κάνω ότι δεν υπάρχουν. Να τα θρηνώ, να τα κλαίω, να τα γελάω, να τα διαχειρίζομαι, για να τα ξεπερνάω στ’ αλήθεια, αλλιώς μένει μέσα σου κάτι που σε τρώει.

G.: Για να επιστρέψουμε στα της δουλειάς, πρωταγωνιστείς και στους «Αθώους» στο MEGA, που ήταν πολυαναμενόμενοι.

ΧΡ.Χ.-Φ.: Δικαίως πολυαναμενόμενοι, γιατί θεωρώ ότι είναι μια πολύ προσεγμένη δουλειά. Ο Νίκος Κουτελιδάκης και η Ελένη Ζιώγα την προετοίμαζαν εδώ και χρόνια. Φαντάσου ότι ο Νίκος με είχε προσεγγίσει γι’ αυτόν τον ρόλο την πρώτη χρονιά του «Σασμού», οπότε ήταν κάτι που κι εγώ περίμενα να γίνει. Είναι μια δουλειά που την αγάπησα πολύ και συνδέθηκα πολύ με όλους τους συντελεστές. Τα γυρίσματα τελείωσαν το καλοκαίρι και μέχρι την πρεμιέρα της σειράς δεν είχα δει καθόλου υλικό, οπότε είχα την ίδια ανυπομονησία που μπορεί να είχε ένας τηλεθεατής.

G.: Η σειρά είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη «Ο κατάδικος». Πόσο πιστή είναι η μεταφορά;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Η Ελένη έγραψε ένα εξαιρετικό σενάριο, πολύ πιστό στο βιβλίο, το οποίο μάλιστα διάβασα με αφορμή τη σειρά και είναι αριστούργημα, ένα καταπληκτικό πεζογράφημα. Με συγκίνησε βαθιά, έκλαιγα όταν το διάβαζα. Είναι ένα ποιητικό έργο και νομίζω ότι αυτό μεταφέρθηκε και στη σειρά. Αυτό που με γοήτευσε πάρα πολύ είναι ότι μπορούσα να φτιάξω μια βεντάλια της ηρωίδας μου, γιατί γνωρίζοντας πώς τελειώνει αυτή η ιστορία ήξερα και πού να πατήσω. Η Μαργαρίτα είναι μια φοβερά γοητευτική ηρωίδα, η μοναδική γυναίκα στο χωριό που γνωρίζει γράμματα, έχει έναν δυναμισμό, παίρνει τη ζωή στα χέρια της, επιδιώκει την ανεξαρτησία της, αλλά εγκλωβίζεται σε μια αδιέξοδη κατάσταση και γίνεται με έναν τρόπο ηθικός αυτουργός. Μακάρι να γίνονται συχνά τέτοιες δουλειές, ολοκληρωμένες, με κινηματογραφικούς όρους, με χρόνο, με πρόβες, με έρευνα. Είναι τύχη για τον ηθοποιό αυτό.

G.: Τώρα κάνεις γυρίσματα για το «Κάμπινγκ» που θα προβληθεί του χρόνου στο MEGA. Τι μπορείς να μου πεις γι’ αυτό;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Δύο λέξεις: επιτέλους κωμωδία. Μετά από τόσα χρόνια που δουλεύω, φέτος είναι η χρονιά της κωμωδίας. Την πρώτη φορά που πήγα στο σετ νόμιζα ότι ήταν πραγματικό κάμπινγκ, τόσο καταπληκτική δουλειά έχουν κάνει με τα σκηνικά. Το καστ έχει φοβερό ενδιαφέρον. Οποτε πηγαίνω στο σετ, νομίζω ότι έχω πάει για πικ-νικ. Επίσης, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω δικό μου τροχόσπιτο σε γύρισμα όπως οι ξένοι ηθοποιοί, επειδή η ηρωίδα μου, η Μαριάννα, μένει σε τροχόσπιτο. (γελάει) Να προσθέσω επίσης ότι είναι call girl, το οποίο είναι πολύ κόντρα σε ό,τι έχω κάνει μέχρι στιγμής. Είναι κι αυτό μια ευχάριστη αλλαγή μετά τη χήρα, τη χαροκαμένη μάνα και το κορίτσι της βεντέτας.

G.: Βρίσκεις καθόλου χρόνο για σένα;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Ναι, γιατί τα γυρίσματα δεν είναι καθημερινά και η κατάσταση είναι πολύ βιώσιμη, αλλιώς δεν θα μπορούσα να κάνω θέατρο σχεδόν κάθε βράδυ. Οπότε βλέπω τους φίλους μου και πάω πολύ σινεμά. Η τελευταία ταινία που είδα ήταν η «Συναισθηματική αξία» του Γιόακιμ Τρίερ και μου άρεσε πολύ. Ανθρώπινη, βαθιά, όντως συναισθηματική.

G.: Σε ποια ταινία θα ήθελες πολύ να έχεις παίξει;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Στο «Μια γυναίκα εξομολογείται» του Τζον Κασσαβέτις με την Τζίνα Ρόουλαντς. Η δική της ερμηνεία και το πώς έχει κινηματογραφηθεί αυτός ο κόσμος από τον Κασσαβέτις είναι κάτι που με μαγεύει στο σινεμά, και σαν ηθοποιός το ζηλεύω αφόρητα.



G.: Εστω ότι σε παίρνει ο Γιώργος Λάνθιμος τηλέφωνο για να παίξεις στην επόμενη ταινία του…

ΧΡ.Χ.-Φ.: Θα του πω: «Σ’ ευχαριστώ, Γιώργο μου, αλλά δεν μπορώ. Εχω να κάνω τη Μαρία-Αντουανέτα στο θέατρο». (γελάει)

G.: Σου αρέσει ο Λάνθιμος;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Μου αρέσει πολύ, δεν θα πω όμως ότι είμαι ακριβώς φαν. Εχω δει όλες τις ταινίες του, οι πρώτες του με αγγίζουν περισσότερο. Με έναν τρόπο νομίζω ότι ήταν πιο κοντά σε εκείνον. Οπως και ’χει, είναι ένας σπουδαίος σκηνοθέτης και χαίρομαι για τη διεθνή επιτυχία του.

G.: Θα ενδιέφερε και εσένα μια διεθνή καριέρα; Θα το κυνηγούσες;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Θα σου απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια. Τα χρόνια δείχνουν ότι μάλλον δεν με ενδιέφερε και τόσο να κάνω διεθνή καριέρα. Φυσικά και θα μου άρεσε, αλλά είμαι τόσο καλοπερασάκιας και βολεύομαι τόσο πολύ με τη ρουτίνα μου, τους φίλους μου, τη γειτονιά μου, τα γνώριμα σε μένα πράγματα, που ενώ μου έχουν δοθεί ευκαιρίες να δουλέψω έξω, δεν τις έχω κυνηγήσει αρκετά. Δεν είμαι καριερίστρια. Η ευτυχία για μένα δεν έχει να κάνει πάντα με τη δουλειά και την επιτυχία. Εχει να κάνει με το να ξυπνάς το πρωί και να είσαι καλά, να φτιάχνεις τον καφέ σου με χαρά, να έχεις πράγματα να κάνεις και να γουστάρεις. Αυτά ίσως ακούγονται μικρά, αλλά είναι ανεκτίμητα.

G.: Εχεις φιλοδοξίες;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Πώς δεν έχω. Απλά η λέξη «φιλοδοξίες» έχει για μένα μια αρνητική χροιά, ότι είσαι έτοιμος να πατήσεις επί πτωμάτων. Αυτό εγώ δεν το έχω καθόλου. Δεν σου λέω ότι δεν θα χαιρόμουν αν ήμουν υποψήφια για κάποιο βραβείο ή αν μια παράστασή μου ήταν sold out. Προφανώς χαίρομαι όταν μια δουλειά μου πάει καλά, γιατί νιώθω ότι η αγάπη που έδωσα για να την κάνω μου επιστρέφεται και -δεν είναι ντροπή να το λέμε- ανεβαίνει και η αυτοπεποίθησή μου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.



G.: Ποιο είναι το θέμα;

ΧΡ.Χ.-Φ.: Να μπορείς να συνδεθείς στ’ αλήθεια με τους ανθρώπους, με τον εαυτό σου. Να γελάς, να κάνεις χιούμορ, να περνάς καλά. Να ξέρεις ότι δεν πειράζει που δεν είσαι αρεστός σε όλους. Αυτό διαπραγματεύεται και η «Πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου»: από την αγωνία της να είναι αγαπητή σε όλους, η Αγάπη δεν κατάλαβε τίποτα για τον εαυτό της. Κι εγώ είχα αυτή την αγωνία κάποτε, πάλευα να είμαι αρεστή. Το ξεπέρασα με δουλειά, με ψυχοθεραπεία. Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δεν χρειάζεται κιόλας 

*Make-up/Hair: Ελευθερία Σαββοπούλου. Συνεργασία Styling: Μιχάλης Παπαευθυμίου. Βοηθός Φωτογράφου: Βίκτορ Γκουλιτσιούκ
Ευχαριστούμε το «Circo National de Cuba» (Εως 23/2, Θεσσαλίας 59, Αχαρνές, πληρ.: 6983682227, προπώληση: ticketservice.gr, @circocuba_greece) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης.