Ύβρις: Ένα βαθιά αντιπολεμικό τραγούδι για τη Γάζα

…Σφαίρες χορεύουνε στο θέατρο στη Γάζα

Μαύρος καπνός σκορπά και παίζει τον αέρα

Μπαίνει κρυφά απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο μου

Με παιδικές φωνές της γειτονιάς…

Τι όνομα θεέ να σε βαφτίσω…

Σε ποιο ναό ζητάς να προσκυνήσω,

μέσα στο ψέμα που μου δίνεις, να σωθώ!

Ένα βαθιά αντιπολεμικό τραγούδι εμπνευσμένο από τη ματωμένη Γάζα όπου ακόμα καθημερινά καταστρατηγείται η εύθραυστη εκεχειρία και τις άλλες γενοκτονίες επί της γης δημιούργησαν τρεις συντελεστές.

Ο ποιητής – στιχουργός Χάρης Καφετζόπουλος και ο συνθέτης Ερμής Κοντούδης ενώ το τραγούδι ερμηνεύει με δύναμη και ευαισθησία η εκφραστική φωνή του Θοδωρή Μαυρογιώργη.

Τα σκληρά λόγια τυλιγμένα σε ρυθμό ροκ μπαλάντας αποτυπώθηκαν σε ένα τραγούδι με τον τίτλο «Ύβρις» που κυκλοφορεί ήδη στις μουσικές πλατφόρμες.

«Η φρίκη του πολέμου δεν έχει χρώμα, δεν έχει κόμμα, δεν αφορά αντίπαλα στρατόπεδα και ισχυρά κέντρα εξουσίας. Η φρίκη του πολέμου, σχεδόν πάντα, σημαδεύει παιδιά, μανάδες και αθώους που θυσιάζονται σε παιχνίδια επί χάρτου άλλων, που ποτέ δεν βρίσκονται στο θέατρο αυτών των εξελίξεων. Με μία λέξη: Ύβρις" μας λέει ο Χάρης Καφετζόπουλος ο οποίος πιστεύει ότι και με αυτό το κομμάτι, όπως και με πολλές άλλες εκδηλώσεις το κοινό ευαισθητοποιείται και κινητοποιείται.

ΰβρις

(περνάω πέρα)

Σκάει μια λάμψη ο ουρανός πριν σκοτεινιάσει

Γυναίκες τρέχουν σε αλάνες στα τυφλά

Γιορτάζουν σήμερα του κόσμου τα παιδιά

Έξω σειρήνες αλυχτούν και ουρλιαχτά.

Κρότος και λάμψη στο παλιό λεωφορείο,

Βαριά οσμή που μου θυμίζει μαυσωλείο,

Μια στήλη άλατος ο κόσμος, καρτ ποστάλ,

Σαν σε ταινία στο Εκράν και στο Πιγκάλ.

Refrain

Σφαίρες χορεύουνε στο θέατρο στη Γάζα

Μαύρος καπνός σκορπάει και παίζει τον αέρα

Μπαίνει κρυφά απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο μου

Με παιδικές φωνές της γειτονιάς

Κι αφήνει πάνω στο τραπέζι μου ένα σώμα…

Αίμα και χώμα… Πρόσωπο λιώμα…

Φωνές ακούω, σειρήνες κι ουρλιαχτά!

Τι όνομα θεέ να σε βαφτίσω…

Σε ποιους ναούς ζητάς να προσκυνήσω

Σε ποια εικόνα σου μπροστά να γονατίσω…

Σε προσευχές που δεν πιστεύω να χαθώ!

Χιτώνες κόκκινους ο αέρας ταξιδεύει

Παλιάτσοι γύρω μου με πλουμιστά λοφία

Σκυφτοί φαντάροι σε καμένα καφενεία

Κάνουν ωδή το σύνθημα στην ουτοπία.

Τραγούδησε μου ένα τραγούδι με φιλιά,

Βάλε με μέσα στο λυγμό και στη φωνή σου,

Χρώμα του ήλιου με βαθύ πορτοκαλί

Το Ηλιοβασίλεμα κοιμάται στο κορμί σου.

2
Δες

Σφαίρες χορεύουνε στο θέατρο στη Γάζα

Μαύρος καπνός σκορπά και παίζει τον αέρα

Μπαίνει κρυφά απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο μου

Με παιδικές φωνές της γειτονιάς…

Κι αφήνει πάνω στο τραπέζι μου ένα σώμα…

Αίμα και χώμα…πρόσωπο λιώμα…

Μοιάζουν τα κάστρα μου μ’ ατσάλινα καρφιά.

Γυρνάω πλάτη

αγκαλιάζω τον καφέ μου…

πίνω και σβήνω

κι ένα δάκρυ μέσα χύνω…

σ άδειους ναούς κατέθεσα τον όβολο μου…

κι απολαμβάνω χαλαρά το πρωινό μου…!

Τι όνομα θεέ να σε βαφτίσω…

Σε ποιο ναό ζητάς να προσκυνήσω,

μέσα στο ψέμα που μου δίνεις, να σωθώ!

Τι όνομα θεέ να σε βαφτίσω…

Σε ποιο ναό σου θες να προσκυνήσω,

χαμένοι από χέρι και οι δυο!