Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία ενός σκηνοθέτη που μέχρι τότε είχε καταπιαστεί με το γύρισμα θαυμάσιων ντοκιμαντέρ, η «Χιροσίμα, αγάπη μου» είναι μια ταινία πάνω στη μνήμη, όπου εικόνα, μουσική, διάλογοι και αφήγηση (το σενάριο έγραψε η γνωστή συγγραφέας του «νουβό-ρομάν» Μαργκερίτ Ντιράς) δένονται με ένα πρωτότυπο, που καταργούσε τη μέχρι τότε αφηγηματική δομή για ένα εντελώς μοντέρνο, επαναστατικό, ανατρεπτικό, θα έλεγα, τρόπο.
Ταινία που αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική στην εξέλιξη του σύγχρονου κινηματογράφου και που μέχρι σήμερα παραμένει το ίδιο συναρπαστική.
Xιροσίμα, αγάπη μου
Τα αριστουργήματα δεν γερνάνε και για το «Χιροσίμα, αγάπη μου» («Hiroshima, mon amour»), παραγωγής ’59, αυτό ισχύει 100%. Μια ταινία για να μη γίνει η «θύμηση» του εφιάλτη του πολέμου και της ατομικής βόμβας «λησμονιά».
Το στόρι μάς πηγαίνει στη Χιροσίμα του ’57, όπου μια νεαρή Γαλλίδα – Εμανουέλ Ριβά – φτάνει για να γυρίσει μια ταινία με θέμα την ειρήνη… Εκεί συναντά έναν Γιαπωνέζο και για ένα 24ωρο θα ζήσουν μια ερωτική ιστορία… Αυτός κουβαλάει – θέλοντας και μη – το βάρος της μνήμης της πόλης που δέχτηκε πάνω της την ατομική βόμβα. Αυτή, τα τραύματα από τον ερωτά της με έναν Γερμανό στρατιώτη κατά τη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου…
Χιροσίμα αγάπη μου