LIVE

Κορωνοϊός

Mojo και Αργύρης Ξάφης

Mojo και Αργύρης Ξάφης

Η παράσταση Mojo σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου ανεβαίνει στο Θέατρο Πόρτα και ο Αργύρης Ξάφης απαντά σε 5 ερωτήσεις

Βρισκόμαστε στο Σόχο του Λονδίνου το 1958, στις αρχές της εποχής του rock ‘n’ roll. Ένα club, ένα αφεντικό, έξι υπάλληλοι. Ένας φόνος αλλάζει το κλίμα, που από εύθυμο και ευοίωνο μετατρέπεται σε απειλητικό και με την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Το club μετατρέπεται σε μια κλειστοφοβική φυλακή και η παρέα διασπάται σε μονάδες που παλεύουν να διαπιστώσουν τι και πως έγινε, πως αυτό επηρεάζει τον καθένα, καθώς και το τι πρέπει να κάνουν ομαδικά για να μείνουν ζωντανοί, αλλά και ατομικά για να διεκδικήσουν μεγαλύτερο κομμάτι από την τούρτα...

Η παράσταση βασίζεται στο έργο του Jez Butterworth
που γράφτηκε το 1995. Η μετάφραση του από τον Θωμά Μοσχόπουλο είναι ανάμεσα στα μεγάλα θετικά της παράστασης καθώς ομολογουμένως έπιασε το κλίμα τις περιόδου και μετέφερε σωστά μια περίεργη slang στο σήμερα. Η παράσταση -ειδικά στο ξεκίνημα της- έχει ένα έντονο στυλ Tarantino με διαλόγους σε ρυθμούς πολυβόλου, ενώ ορισμένες συζητήσεις φαίνεται ότι έχουν επιφανειακό χαρακτήρα, κρύβοντας εντέχνως όμως δομικά στοιχεία των χαρακτήρων των πρωταγωνιστών. Στη συνέχεια κάποιος θα μπορούσε να βρει ομοιότητες και με το σινεμά του Guy Richie, καθώς μιλάμε για άτομα χαμηλών στρωμάτων, αλλά κυρίως για τα δαιδαλώδη νήματα που ενώνουν αυτούς τους έξι άνδρες και τον τρόπο που ξετυλίγεται το κουβάρι των αποκαλύψεων στη ροή της ιστορίας...

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Ηλίας Μουλάς, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλέξης Φουσέκης, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, και Γιώργος Χρυσοστόμου.



Ένας εκ των πρωταγωνιστών, ο Αργύρης Ξάφης, που υποδύεται τον Μίκυ, τον πιο ψύχραιμο της παρέας και δεξί χέρι του αφεντικού, απάντησε σε πέντε ερωτήσεις μας σχετικά με το Mojo:

-Πες μου 5 λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό για την παράσταση Mojo.
-Vanity, RocknRoll, Future, Soho, Drugs.

-Κατά τη γνώμη σου πόσο σημαντική είναι η μετάφραση σε ένα τέτοιο έργο και τι ρόλο παίζει ο ρυθμός κατά τη διάρκεια της παράστασης;
-Είναι το σημαντικότερο κομμάτι που θα σε κάνει να ασχοληθείς ή όχι με αυτό το έργο. Που θα σε ιντριγκάρει τόσο ώστε να ψάξεις και τα υπόλοιπά του επίπεδα. Το να κρατήσεις ή να επανεφεύρεις το αντίστοιχο ύφος χωρίς να χάσει την απόλυτη προφορικότητα και το υπερρεαλισμό του το κείμενο μου φαινόταν αδύνατον όταν το πρωτοδιάβασα στα αγγλικά. Το έκανε πάλι το θαύμα του ο Θωμάς, όπως είχε γίνει και στο Μιστέρο Μπούφο.

-Έχεις ξαναδουλέψει με αποκλειστικά ανδρικό cast; Πως ήταν η εμπειρία στις πρόβες; Αισθανθήκατε πιο απελευθερωμένοι σε κάποιες περιπτώσεις;
-Έχω ξαναδουλέψει στις «8 Γυναίκες», ναι. Και εδώ όπως και εκεί, όλο το καστ ήταν άντρες και όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές ήταν γυναίκες. Με τους άντρες το βασικό καλό είναι ότι δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαιτέρως προσεχτικός στην πρόβα, ελεύθερος πρέπει να μπορεί να είσαι πάντα, γιατί ξέρεις ότι δεν θα παρεξηγηθεί πραγματικά κανένας. Ή και αν συμβεί θα περάσει πολύ γρήγορα.

-Το «δεύτερο επίπεδο» αρκετών από τους χαρακτήρες του Mojo βγαίνει σιγά-σιγά στην επιφάνεια και σε ταρακουνάει. Πιστεύεις πως αυτό ισχύει και στην καθημερινότητα; Πως πολλοί από μας κρύβουν μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητάς τους πίσω από μάσκες και προβάλουν αυτό που θεωρείται αναμενόμενο από αυτούς;
-Αυτό που λες δεύτερο επίπεδο, είναι βασική τεχνική στην δουλειά μας. Το περίφημο πρώτο και δεύτερο επίπεδο. Δηλαδή άλλο κάνω απέξω και άλλο από μέσα. Πχ, παίζω μπάσκετ αλλά στην πραγματικότητα κάνω καμάκι στην/στον τάδε που κοιτάει κτλ. Αυτό συμβαίνει πάντα στην ζωή μας, στο 99,9% των περιπτώσεων κρύβουμε συνειδητά ακόμα και ασυνείδητα το «δεύτερό πλάνο» μας. Μπορεί να πρέπει να είναι και έτσι για να διατηρείται και ο κοινωνικός ιστός, ξέρεις... Αλλά είναι γεγονός.

-Πως βλέπεις την επιστροφή του Θεάτρου Πόρτα και τι μπορεί να προσφέρει στο Αθηναϊκό κοινό;
-Αυτό που δεν μπορούν να προσφέρουν εύκολα οι κρατικές σκηνές, πρωτοπορία και ελευθερία. Όμως με ιστορία και παρελθόν. Έχοντας κάτι να προχωρήσουν ή να ανατρέψουν.Δεν είναι εύκολος συνδυασμός και κατά την γνώμη μου εκεί είναι το ενδιαφέρον όλο. Να έχεις το θάρρος να αλλάξεις, προχωρώντας μπροστά και ενδεχομένως θυσιάζοντας κάποια πράγματα που θα μπορούσες να τα κρατήσεις και να βολευτείς. Επίσης μέσα στο σκεπτικό του Πόρτα είναι το θέατρο ως δημόσιος χώρος, τόπος συνάντησης ανθρώπων και όχι ένα κλειστό και σκοτεινό, ιδιόκτητο «καστράκι». ¨Έτσι βλέπω και εγώ το θέατρο.


Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

Best of Network

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης