Ισλί: τα «μελομακάρονα» της Μικράς Ασίας

Όταν έβγαιναν τα ταψιά από το φούρνο μύριζε όλη η γειτονιά κανέλλα. «Ισλί έφτιαξες πάλι σήμερα Ουρανία μου;», ρωτούσε η Κατίνα από το απέναντι μπαλκόνι στο συνοικισμό της Καισαριανής. Προσφυγοπούλες και οι δύο, από τα Αδανα η Ουρανία, από τα Βουρλά η Κατίνα, είχαν τη γλύκα και την αγιοσύνη των γυναικών που τα κατάφερναν μόνο με την αγάπη και τα ακούραστα χέρια τους.

Και τα ισλί, αχ τα ισλί, ήταν ένα γλυκό μάλαμα. Έργο αξιοσύνης και υπομονής. Θαυμαστής υπομονής από χρόνο που δεν τους περίσσευε. Πολλά παιδιά η καθεμία, πλυντήρια ούτε λόγος, σίδερο με το κάρβουνο, νερό από τη βρύση της γωνίας και δύο κάμαρες για όλη την οικογένεια.

Τα ισλί, ή ιτσλί ανά περιοχές, ήταν η περηφάνεια τους. Η μυρωδιά του τόπου τους που κρατούσαν σαν φυλαχτό. Μια τέχνη μυστική -ούτε μπορούσες να καταλάβεις πόσο γρήγορα πήγαιναν τα χέρια τους- που τις κρατούσε δεμένες με το χτες που άφησαν πίσω τους. Ένα τόπο πλούσιο, μυρωδάτο, χαρούμενο και ανοιχτό σαν αγκαλιά.

Περισσότερα στο Οlivemagazine.gr