Τζένη Αγιανδρίτη

Τζένη Αγιανδρίτη

Το –α το στερητικό δεν ταιριάζει στο Νησί. Ταυτισμένο με λέξεις όπως «ά-γευστο, ά-νοστο,  ά-χρωμο, α-διάφορο, α-γάμητο κ.ο.κ.», αυτό το άλφα είναι τόσο παράταιρο για τη Μύκονο όσο η Τζούλια Αλεξανδράτου με μπύρα (ελληνική) –και η Δήμητρα Αλεξανδράκη με ολόσωμο (50’ς

4

...κι ενός έθνους σε απόγνωση. Η πρώτη δήλωση του Σπύρου Γιαννιώτη μετά την κούρσα των 10.000 μέτρων ανοιχτής θαλάσσης και την παρά τρίχα ανοδό του στο βάθρο των μεταλλίων, συνοδεύτηκε με λυγμούς. Οσοι τον παρακολουθούσαν –και δεν ήταν απασχολημένοι με τα μπαγκάζια των διακοπών- σπάραξαν το ίδιο.

1

«Σκέφτομαι πολύ περισσότερο τα παιδιά σε ένα σχολείο στο Νίγηρα...Τα έχω μονίμως στο μυαλό μου γιατί πιστεύω ότι χρειάζονται πολύ περισσότερο βοήθεια απ’ό,τι στην Αθήνα» δήλωσε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, κατάφωρα θυμωμένη που ενώ θα έπρεπε να διώχνει τις μύγες από τα πρόσωπα των υποσιτισμένων της Αφρικής, κάθεται και διώχνει τις μύγες από τους καλοφαγάδες πλην τριτοκοσμικούς της Ευρώπης. Το θέμα είναι βέβαια ότι όσο η κυρία Λαγκάρντ σκέφτεται πώς θα ταϊσει τα παιδιά της Αφρικής (με τον ίδιο κοπιαστικό τρόπο της επιλογής μεταξύ μιας τσάντας Chanel ή μιας κροκό Hermes), κάποιοι προτίμησαν να περάσουν στη δράση παρά να πλημμυρίσουν με κροκοδείλια δάκρυα το Νίγηρα.

12

Σαββατοκύριακο εκλογών και το πολύφερνο «εκλογικό σώμα» τουλάχιστον στις παραλιακές πόλεις προτιμά να παίρνει χρώμα στις ακτές –παρά να περιφέρεται στα παλιακά εκλογικά κέντρα δίπλα σε ζόμπι εκπροσώπους κομμάτων που χαίρονται για άγνωστους λόγους. Από την Παρασκευή μέχρι και σήμερα Κυριακή, οι παραλίες τουλάχιστον της Αττικής είναι περιέργως τίγκα αφού ούτε πια σφίξανε και οι ζέστες ούτε πέρασε και η κρίση –κάτι που θα δικαιολογούσε μια τέτοια ελαφρότητα. «Απλά έχουμε εκλογές και δεν έχουμε μία», λέει σκωπτικά ένας λουόμενος στην παρέα του που σχολιάζει την αφύσικη για τέτοια εποχή κοσμοσυρροή στις ξαπλώστρες και στην «κινούμενη» άμμο των πλαζ. Για όσους βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα, δεν πρόκειται ούτε απολιτίκ πολίτες ούτε για χαραμοφάηδες πιτσιρικάδες που απλά χτυπάνε το μπαλάκι παίζοντας ρακέτες.

Εμείς τα παιδιά του lifestyle –αυτό που σήμερα πολλοί ξορκίζουν ως το κακό της μοίρας τους λες και ο «τρόπος ζωής» είναι ντελικατέσεν για μεταξωτούς οισοφάγους- ζούμε μία σχιζοφρένεια: αφενός δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τους ελαφρούς ως εκτός πραγματικότητας και μας πούνε ηλίθιους αφετέρου δεν μας παίρνει να ασχολούμαστε και με τους βαριούς και ασήκωτους ως εκτός πεδίου μας και άρα μας πούνε και ξερόλες!

Κανείς βέβαια δεν δικαιούται να σου πει ποιος είναι του «ελαφρού ρεπερτορίου» και ποιός είναι του «ποιοτικού» αφού ούτως ή άλλως τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Από την άλλη, οι πρώην λυσσαλέοι πολέμιοι του σατανικού lifestyle συναγελάζονται με τους κατεξοχήν εκπροσώπους του, κάτι που προσωπικά δεν με χαλάει αλλά υποτίθεται ότι χαλάει αυτούς.

11

Διάβαζα πρόσφατα κάποιες δηλώσεις του επονομαζόμενου και ως «Κάιζερ» της μόδας, Καρλ Λάγκερφελντ που έλεγαν τα εξής: «Δεν τρώω ποτέ το μεσημέρι, αλλά αν φάω, τους ζητάω να μου το στείλουν σπίτι. Στην ουσία έχω δύο σπίτια. Αυτό το σπίτι εδώ είναι μόνο για ύπνο και σχεδιασμό και έχω και άλλο ένα σπίτι, δυόμισι μέτρα μακριά που είναι για φαγητό και για να βλέπω κόσμο. Εκεί είναι και ο μάγειρας. Δεν τον θέλω το μάγειρα εδώ».


2

Μέρες γιορτών, μέρες χαράς, ανταλλαγής δώρων και  ευχών και φιλιών και επισκέψεων και μηνυμάτων....

Χμ, μελώσαμε από  την αγάπη....Μια αγάπη σα μελομακάρονο φτιαγμένο από ατζαμή (και απλήρωτο) Πακιστανό που πετάει τη ζάχαρη στο μίγμα εκδικητικά: «που να πάτε στο διάβολο όλοι από διαβήτη».

15

Θυμάμαι μια  σκηνή από τη ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada», όπου η βοηθός της  μνημειώδους bitch διευθύντριας περιοδικού μόδας, απαντάει στο κινητό της, ενώ  κάνει ζογκλερισμούς με Hermes τσάντες  από ψώνια και ένα δίσκο  με καυτό καφέ. Την ίδια στιγμή πρέπει να αποφασίσει ποιο θα είναι το χέρι που θα κάνει σήμα σε ταξί σε μια  μπλοκαρισμένη διασταύρωση.

1

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λέει πως το 80% των ανθρώπων σήμερα υποφέρει από κατάθλιψη

2

Στο δρόμο τρία χρόνια πριν: στην καθημερινή διαδρομή προς το γραφείο από τη Βάρης-Κορωπίου -βιότοπος για φορτηγά, μπετονιέρες, μαντράδες και μαντρόσκυλα- πάντα προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για τα απρόβλεπτα, μικρά και μεγάλα περιστατικά που έκαναν τα νεύρα μου τσατάλια.

Ας πούμε, κάθε φορά που μια γωνία του ματιού μου έπιανε κάτι σαν άμορφη (και κόκκινη) χαλκομανία να κείτεται στην άσφαλτο, άλλαζα φρικαρισμένη λωρίδα. Ήταν κοινό μυστικό ότι τα αδέσποτα σε αυτή τη «γειτονιά» έχουν μέσο όρο ζωής αντίστοιχο με πεταλούδας, καθώς πολλοί οδηγοί μεγάλων οχημάτων διασκέδαζαν τρελά να έρχονται τετ-α-τετ μαζί τους. Για φρενάρισμα ούτε λόγος -πάντα υπήρχε η δικαιολογία «πού να σταματήσω κοπελιά ολόκληρο εργαλείο, θα διπλώσω»-, αλλά το ύποπτο ήταν ότι δεν άλλαζαν καν λωρίδα, ακόμα κι αν ο δρόμος ήταν άδειος. Για να το πω στεγνά, σχεδόν στόχευαν τα άμοιρα τα ζώα -δεν μπορώ να δικαιολογήσω την έλλειψη στοιχειώδους αντανακλαστικής κίνησης σε επαγγελματίες οδηγούς (ναι, δεν ήταν όλοι έτσι, δεν γενικεύουμε και μπλα μπλα, μπλα).

6