Eλεονώρα Μελέτη: Το περιστατικό που της άλλαξε τη ζωή!

Τo μακρύ εμπριμέ φόρεμά της θροΐζει στο απαλό μεσημεριανό αεράκι, καθώς διασχίζει το χώρο. Άβαφη, με μαύρισμα εξωτικό και τα πρασινογάλανα μάτια της να χαμογελούν, χαζεύει τα κορίτσια στο διπλανό τραπέζι, που πίνουν τον καφέ τους μπροστά από μια στοίβα βιβλία γεμάτα σημειώσεις. «Αχ, πόσο τις ζηλεύω!» αναστενάζει με κοριτσίστικο αυθορμητισμό. Το λογοπαίγνιο με το όνομά της αποτελεί έμπνευση για τον τίτλο της ανανεωμένης τηλεοπτικής της εκπομπής, Μελέτησέ Το, αλλά πραγματικά το επίθετο «Μελέτη» τής ταιριάζει απόλυτα, επιβεβαιώνοντας τη σοφία με την οποία έβγαιναν παλιά στην Ελλάδα τα επίθετα. Γιατί η Ελεονώρα δεν σταμάτησε ποτέ να αγαπά τη μελέτη, τα βιβλία, τη μυρωδιά του χαρτιού. «Θα μπορούσα να σπουδάζω για πάντα» λέει σοβαρά αυτό το κορίτσι που το «πάντα» δεν το έχει εύκολο, ενώ απολογείται (μάλλον στον εαυτό της) που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει το δεύτερο πτυχίο της, αυτό της Ψυχολογίας, αν και το φετινό –δύσκολο για εκείνη– χειμώνα πέρασε πολλά βράδια διαβάζοντας.



«Ήταν ένας δύσκολος χειμώνας. Ένιωσα να τρώω το ένα χαστούκι πίσω από το άλλο. Κάπου εκεί το Μάρτιο ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν...» έγραψε στη στήλη της στο mustonline.gr στις αρχές του Αυγούστου, μιλώντας για πρώτη φορά για τη δύσκολη φάση που πέρασε. «Για να γράφω κάτι τέτοιο σημαίνει πως το έχω καιρό ξεπεράσει. Δεν είμαι άνθρωπος που όταν ζω κάτι δύσκολο το μοιράζομαι, γιατί αυτό μου βγάζει κάτι πολύ μελοδραματικό, με μια δόση θεατρινισμού που δεν μου ταιριάζει. Όταν περνάς μια δυσκολία, δεν τη φωνάζεις, κατά τη γνώμη μου» εξηγεί η Ελεονώρα, επιβεβαιώνοντας αυτό που μαρτυρά η νέα της διάθεση: πως το δύσκολο χειμώνα τον έχει αφήσει πίσω της.

 

Δύσκολος επαγγελματικά, προσωπικά ή και τα δύο; «Κυρίως προσωπικά. Δεν θα με δεις ποτέ να είμαι άσχημα, επειδή τα επαγγελματικά δεν είναι αυτά που θέλω. Δεν είναι ικανά να με ρίξουν τόσο. Πάντα βρίσκω άμυνες και τρόπους για να είμαι ψύχραιμη και να ντιλάρω τις καταστάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, έφτασα στα όριά μου, γιατί τα ζω και τα μεταφράζω όλα με συναίσθημα και πέρασα μια πολύ μεγάλη δυσκολία, η οποία έγινε μεγαλύτερη καθώς δεχόμουν πολλά μικρά προβλήματα και από αλλού, όπως το θέμα της υγείας μου (σ.σ.: υποφέρει από τη μέση της). Όλα αυτά μαζί το Μάρτιο έφτασαν στο αποκορύφωμα. Εκείνο που συνειδητοποίησα μέσα από αυτό είναι πως ο άνθρωπος κρύβει μέσα του τρομερή δύναμη, που δεν μπορεί να την αντιληφθεί αν δεν κληθεί να την αντλήσει. Έτσι σηκώθηκα ένα πρωί και γύρισα διακόπτη. Είπα “τώρα θα κάνω εγώ κουμάντο”. Και αυτό ήταν».
Η ένταση που βίωσε εκείνη την περίοδο την έκανε να σκεφτεί ακόμα και να παρατήσει τη δουλειά της και, όπως αποκαλύπτει στο People, ένας άνθρωπος ήταν εκείνος που την απέτρεψε: ο τότε διευθυντής προγράμματος του Star, Σταμάτης Μαλέλης. «Είχα φτάσει στο σημείο να τον πάρω τηλέφωνο μια Πέμπτη βράδυ, το θυμάμαι σαν και τώρα. Έκλαιγα με λυγμούς. Του έλεγα πως “ξέρω πως εσείς θα με καταλάβετε. Δεν αντέχω άλλο, θέλω να τα παρατήσω. Δεν έχω δύναμη να το κάνω άλλο”. Σε περίοδο κιόλας που η εκπομπή έσκιζε. Αν το έλεγα σε κάποιον άλλον, θα μου έλεγε “είσαι τρελή;”. Ο Σταμάτης, όμως, με άκουσε, μου είπε “σε παρακαλώ, κοριτσάκι μου, θέλω να ηρεμήσεις”. Μου έδωσε να καταλάβω πως δεν είχα λόγο να κάνω κάτι τέτοιο και το επόμενο πρωί έπρεπε να είμαι στη θέση μου» εξομολογείται.



Υπήρξε ένα συγκεκριμένο περιστατικό που έγινε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, αλλά είναι κάτι προσωπικό, κάτι που η Ελεονώρα άφησε πίσω και ακόμα και σήμερα δεν θέλει να μοιραστεί. «Τίποτε χειρότερο δεν μπορεί να συμβεί σε κάποιον από το να γίνει τελείως κατανοητός» είχε πει ο Καρλ Γιουνγκ και η Ελεονώρα, με τη διακριτικότητα που πάντοτε χειρίζεται τα προσωπικά της ζητήματα, απλά οριοθετεί αυτό που την οδήγησε στο αδιέξοδο εκείνων των ημερών: «Σαφώς και υπήρξε μια αφορμή που με οδήγησε σε όλες αυτές τις σκέψεις, αλλά τελικά όλο αυτό ήταν για καλό. Συνέβη κάτι στην ιδιωτική μου ζωή, που με έφερε αντιμέτωπη και με τη δουλειά μου. Όχι τη δουλειά μου ως αντικείμενο, αλλά με τη δημοσιότητα που η δουλειά συνεπάγεται. Γιατί τη δουλειά μου την αγαπώ πάρα πολύ. Αυτό το πακέτο της δημοσιότητας που συνοδεύει τη δουλειά μου με έκανε να νιώθω πως διώχνω ανθρώπους από τη ζωή μου. Σ’ εκείνη τη φάση όλο αυτό μου έγινε δυσβάσταχτο» ομολογεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια.




Εκείνη ήταν και η εποχή που είχε ζητήσει από τα media, όταν δημοσιεύουν φωτογραφίες από προσωπικές της στιγμές, να μη φαίνεται κανένας από τους ανθρώπους που βρίσκονται μαζί της, σύντροφος ή φίλοι. «Ναι, αυτό ήταν η απόρροια αυτής της συγκεκριμένης ιστορίας που συνέβη και άλλαξε πολλά στη ζωή μου. Έχω κάνει εξώδικα, ναι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να γράψει κάποιος κάτι για μένα, αναγνωρίζω το ρόλο μου και την ιδιότητά μου, αλλά αποφάσισα πως τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και δεν είναι επώνυμοι, με την έννοια του αναγνωρίσιμου, πρέπει και οφείλω να τους προστατεύσω. Ευχαριστώ που οι συνάδελφοι το σεβάστηκαν κι αυτό με έχει βοηθήσει και μένα να είμαι πιο χαλαρή στην προσωπική μου ζωή. Και δεν εννοώ τη συναισθηματική απαραίτητα, αλλά και τους φίλους μου» εξηγεί.



«Έχασα την ελπίδα μου στην αγάπη και τον έρωτα. Απογοητεύτηκα τόσο. Φοβήθηκα πως θα μείνω για πάντα μόνη. Ανίκανη να βρω ένα διά βίου σύντροφο, με τον οποίο θα μιλάμε την ίδια γλώσσα, θα έχουμε τους ίδιους στόχους και τις ίδιες ανάγκες» έγραψε στην εξομολογητική της στήλη της, κάνοντας πολλές γυναίκες να ταυτιστούν μαζί της, ανακαλύπτοντας μια νέα πλευρά της Ελεονώρας πέρα από τη δυναμική τηλεοπτική παρουσιάστρια. «Πολλές φορές ο δυναμισμός που βγαίνει προς τα έξω είναι μια άμυνα. Ένας άνθρωπος που δεν έχει μπει βαθιά σε κάποιες σκέψεις μπορεί να διαβάσει τη στήλη μου και να πει “αυτή είναι τρελή, είναι κομπλεξική, έχει ψυχολογικά προβλήματα”. Αλλά δεν απευθύνεται σε όλους το γράψιμο κάποιου. Άλλοι ταυτίζονται, σε άλλους ξενίζει. Ακόμα κι εγώ η ίδια έχω διαβάσει εκ των υστέρων γραπτά μου, κάποιες σημειώσεις που με βοηθούν στον τρόπο που κάνω ψυχοθεραπεία, και έχω πει “καλά, είμαι στα όρια της ψυχασθένειας”» ομολογεί η Ελεονώρα αφοπλιστικά. Συνεχίζει να κάνει ψυχοθεραπεία; «Ναι, αλλά διαφορετικά. Δεν βλέπω πλέον κάποιον σύμβουλο. Έχω κάνει πολλές ώρες θεραπεία, οπότε ξέρω ποια είναι τα θέματά μου, τα αναγνωρίζω, τα συγκεντρώνω και προσπαθώ να τα καταλαγιάσω μόνη μου. Δεν μπορείς να κάνεις ψυχοθεραπεία στον εαυτό σου. Είναι όπως δεν μπορείς να αυτοκτονήσεις κρατώντας την αναπνοή σου. Σκοπός, όμως, δεν είναι να είσαι τέλειος, αλλά να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις χωρίς να σε τρομάζουν και να σε μπλοκάρουν» λέει στο People.



Κι αν κάποιοι νομίζουν πως στο αντισυμβατικό προφίλ της Ελεονώρας δεν μπορούν να κουμπώσουν και κλασικές αξίες, όποιος τη γνωρίζει καλύτερα αντιλαμβάνεται πως αυτό το κορίτσι είναι ένα περίεργο κράμα. «Για μένα η οικογένειά μου είναι τα πάντα. H μέρα μου ξεκινά με τη μάνα μου. Όχι ότι είμαι μαμάκιας, αλλά την έχω συνέχεια στο μυαλό μου. Φυσικά και υπάρχουν φορές που μου τη δίνει, γιατί μπορεί να μου πει αυτό που θέλει με έναν τρόπο πολύ επιτακτικό, ενώ αντίθετα ο μπαμπάς μου είναι πιο διπλωμάτης. Έχω παθολογική αδυναμία στον πατέρα μου κι έχω έρωτα με τον αδελφό μου, τον εμπιστεύομαι πάρα πολύ» λέει η Ελεονώρα, ενώ εξομολογείται πως το μεγαλύτερό της καμάρι είναι η ανιψιά της. «Είναι η λατρεία μου, ειδικά τώρα που μεγαλώνει και μπορούμε να επικοινωνούμε. Όλοι λένε πως είμαστε ίδιες και κοκορεύομαι, νιώθω περήφανη. Μου αρέσει που όταν είναι μαζί μου είναι άφοβη, θέλει να να ρισκάρει και να ριψοκινδυνεύσει. Θέλει να κάνει “θερφ” και “θκι”, μαζί εξερευνούμε τη φύση, τη θάλασσα, τους αχινούς» διηγείται γοητευμένη. Μήπως τελικά η μικρή Μαρία έχει ξυπνήσει το μητρικό της ένστικτο; «Ξέρω ότι θα γίνω καταπληκτική μητέρα κι αυτό είναι πολύ σημαντικό να το ξέρει μια γυναίκα. Αλλά δεν είμαι έτοιμη. Μιλούσαμε με μια κοπέλα στην παρέα τις προάλλες και μου έλεγε “εγώ πάντα ήθελα να κάνω οικογένεια και παιδιά”. Ναι, ωραία, κι εγώ. Αλλά εμένα σκοπός της ζωής μου είναι να βρω το σύντροφο. Άπαξ και βρω τον άνθρωπο, μετά νιώθω πως δεν θα με τρομάζει τίποτα. Και οικογένεια μαζί του και παιδιά μαζί του θα θέλω να κάνω» εξηγεί. Άρα δεν τον έχει βρει ακόμη; «Πες ότι τον βρήκα ή τον βρίσκω ή τον έχω. Όμως δεν είμαι έτοιμη, γιατί δεν νιώθω πως τώρα είναι η σωστή στιγμή. Απολαμβάνω άλλα πράγματα. Θα ήθελα, όταν γίνω μαμά, να είμαι εκεί, να μη χάνω στιγμή του παιδιού μου. Για ένα διάστημα θα ήθελα να μη δουλεύω» λέει στο People. «Έχω εξοικειωθεί με την ιδέα πως θα γίνω μαμά αργά στη ζωή μου. Είμαι 35, στην ηλικία μου άλλες γυναίκες έχουν δύο παιδιά. Θα ήθελα πολύ να κάνω όχι μόνο ένα αλλά και πολλά παιδιά, αν προλάβω βιολογικά, αλλά, πάνω απ’ όλα, θα ήθελα να φέρω στον κόσμο ένα σωστό άνθρωπο, που να μη βασανιστεί να μεγαλώσει. Να λέει “η μαμά μου ναι μεν ήταν μεγάλη, αλλά ήταν σωστή”, έτσι θέλω να με θυμάται» εξηγεί. Όσο για το γάμο, εκεί θέλει να ονειρεύεται το «για πάντα». «Όταν λέμε γάμος, για μένα σημαίνει ότι μένεις με έναν άνθρωπο με την προοπτική να είσαι για πάντα μαζί του. Για να φτάσω στο σημείο να κάνω γάμο, θα πρέπει να είναι με έναν άνθρωπο με τον οποίο θα είναι όλα αβίαστα. Να υπάρχει ροή, να μη μου βγάζει σκοτεινές πλευρές και ανασφάλειες».

Κορίτσι από καλό σπίτι, πιθανότατα θα μπορούσε να έχει κάνει από νωρίς έναν καλό γάμο, που θα της πρόσφερε μια κάποια εξασφάλιση λένε κάποιοι. «Εδώ γελάω! Θα μπορούσα να το είχα κάνει, ναι, έναν καλό γάμο που θα μου πρόσφερε μια “εξασφαλισμένη ζωή”. Και μου είχε δοθεί η ευκαιρία άπειρες φορές. Όμως μοιάζω για τέτοια; Πόσο θα άντεχα; Εκτός αν έβρισκα έναν άνθρωπο με τον οποίο να ήμουν τρελά ερωτευμένη. Αν κάποιος είναι το ίδιο χαλαρός μαζί μου, παίρνει τα όρη και τα βουνά, του αρέσει το σερφ και κρέμεται ανάποδα, που λέει ο λόγος, και είμαστε συμβατοί, μακάρι να συμβεί» λέει.

Πρόσφατα αποκάλυψε πως ποτέ δεν ερωτεύτηκε με τον ίδιο τρόπο, όπως τότε, το 1997, που αγάπησε ένα φοιτητή ψυχολογίας που συναντούσε κάθε μέρα τυχαία στο πάρκινγκ της Φιλοσοφικής. Για καιρό αυτό την είχε προβληματίσει. «Όμως κατάλαβα πως η πρώτη αγάπη δεν είναι και παντοτινή. Αν ήταν, θα παντρευόμασταν όλοι τον πρώτο μας έρωτα, σαν τους πιγκουίνους. Αλλά είναι η πιο αθώα. Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις» λέει αποκαλύπτοντας πως με τον πρώτο της έρωτα όχι απλά μιλάνε, αλλά βλέπονται κιόλας. «Δεν υπάρχει πια τίποτα ερωτικό μεταξύ μας. Κι εγώ έχω κάτι άλλο στη ζωή μου κι αυτός έχει κάτι άλλο στη δική του, αλλά αγαπιόμαστε. Είναι ωραίο να κρατάς επαφή με ανθρώπους που έχεις μοιραστεί τη ζωή σου τόσα χρόνια. Και με τον Γιάννη (σ.σ. Ολιζιέρσκυ) είμαστε έτσι. Τον βλέπω έξω, πειραζόμαστε, μιλάμε στο τηλέφωνο, δίνει ο ένας στον άλλο συμβουλές. Με την πρώτη μου αγάπη, μάλιστα, είμαστε σε φάση που συζητάμε και για τις άλλες μας σχέσεις. Γιατί έχεις το θάρρος να πεις “Έχω αλλάξει; Ήμουν έτσι; Έκανα αυτό και τότε;”».

Η ίδια, πάντως, αυτά τα 16 χρόνια που έχουν περάσει από εκείνα τα πρωινά στο πάρκινγκ της Φιλοσοφικής, έχει ξεφορτωθεί πολλά που τη χαρακτήριζαν κι αυτό της αρέσει. «Απαλλάχθηκα από τις ανασφάλειες, τις προσωπικές, για την αξία μου. Δεν χρειάζεται να αποδείξω πια τίποτα σε κανέναν. Πλέον έχω συνειδητοποιήσει ότι όταν νιώσεις πως πρέπει να αποδείξεις κάτι σε κάποιον, αυτή είναι η ώρα που πρέπει να φύγεις».

Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ.