Το τίμημα της ελευθερίας: Μια Ιρανή στην Ελλάδα περιγράφει τον εφιάλτη και την ελπίδα της επόμενης μέρας

Γνωρίσαμε τη Σουνταμπέ Μπαλεσίνι πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Μαζί με άλλες τρεις Ιρανές γυναίκες που ζουν στην Ελλάδα, μάς μίλησε στο τεύχος Μαρτίου για τη ζωή της, την απόφαση να φύγει, την ελευθερία, τη γλώσσα, την πατρίδα. Σήμερα, με το Ιράν να βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της βίας, η ίδια γυναίκα μάς μιλά από την Ελλάδα, περιμένοντας ένα μήνυμα από την Τεχεράνη.

 
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, πού ήσουν και πώς το έμαθες;
Το πρώτο χτύπημα έγινε Σάββατο το πρωί. Ήμουν στο σπίτι και κοιμόμουν όταν χτύπησε μήνυμα στο κινητό μου. Ήταν ο ξάδερφός μου από την Τεχεράνη. Μου έγραψε ότι χτυπάνε την πόλη και ότι προς το παρόν είναι καλά. Όσο θα έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ, θα με ενημερώνει. Πετάχτηκα από το κρεβάτι και άρχισα να μπαίνω στα social media, να ανοίγω ειδησεογραφικά sites και την τηλεόραση. Από εκείνη τη στιγμή παρακολουθώ συνεχώς τις εξελίξεις.

 
Πότε άρχισαν να επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες;
Γύρω στο μεσημέρι άρχισαν να βγαίνουν διάσπαρτες ειδήσεις ότι έχει χτυπηθεί η οικία του Χαμενεΐ. Όταν άκουσα ότι μπορεί να έχει σκοτωθεί, δεν το πίστεψα. Σκέφτηκα ότι ίσως το λένε για να δημιουργήσουν κλίμα. Προς το απόγευμα ανακοινώθηκε ότι ο Νετανιάχου θα κάνει διάγγελμα. Εκεί άρχισα να το πιστεύω, γιατί συνήθως δεν βγαίνει αν δεν είναι σίγουρος. Όχι ότι τον εμπιστευόμαστε, αλλά αυτή είναι η τακτική τους. Το βράδυ οι ειδήσεις πλήθαιναν και την Κυριακή το πρωί υπήρξε επιβεβαίωση και από το ίδιο το καθεστώς.

Έχεις νέα από τους δικούς σου;
Ξύπνησα ξανά από μήνυμα της θείας μου γύρω στις έξι το πρωί. Μου έγραψε ότι θα έχω μάθει τα νέα, ότι είναι ακόμα καλά, αλλά συνεχίζουν να χτυπούν και ότι έπεσε χτύπημα πολύ κοντά στο σπίτι τους. Από τότε δεν έχω νέα. Στέλνω μηνύματα στο Instagram και στο WhatsApp, αλλά είναι αναπάντητα. Πιστεύω ότι δεν έχουν ίντερνετ. Στην Τεχεράνη έχουν χτυπηθεί πολλά σημεία και υπάρχουν διακοπές.

 
Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν φυσικά οι δικοί μου άνθρωποι. Να είναι ασφαλείς, να μην τους συμβεί τίποτα. Ταυτόχρονα, όμως, εδώ και δύο μήνες ζούσαμε με τη φράση «θα χτυπήσουν αυτό το Σαββατοκύριακο, θα χτυπήσουν το επόμενο». Η απειλή κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας. Το καλοκαίρι, όταν είχε προηγηθεί η σύγκρουση με το Ισραήλ, ήμουν απόλυτα αντίθετη σε οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Έλεγα ότι δεν θέλουμε πόλεμο, δεν δεχόμαστε επίθεση στη χώρα μας. Μετά όμως από όσα έγιναν τον Ιανουάριο, με τις διαδηλώσεις, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς – ακόμη δεν ξέρουμε τον πραγματικό αριθμό – και με τις εικόνες που είδαμε στα κοινωνικά δίκτυα, κάτι άλλαξε μέσα μου. Είδα μητέρες να θρηνούν, παιδιά να μένουν ορφανά, ανήλικους μαθητές να σκοτώνονται, ανθρώπους να συλλαμβάνονται, να κακοποιούνται, να βιάζονται και να εκτελούνται. Είναι τραγικό.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr