Αναστάσης Ροϊλος: «Γύρω μας με ενοχλεί η βλακεία»

Πράγματα που ακούω ενώ απομαγνητοφωνώ τη συνέντευξη, μέρος πρώτο: «Τι συμφέρει στον άνθρωπο, να πάσχει, να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές από μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος ή να επαναστατεί, να αντισταθεί στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων; Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς. Αυτό είναι όλο. Να κοιμηθείς και να κοιμηθούν όλοι οι πόνοι που από αυτούς είσαι πλασμένος. Να μην ξυπνήσουν πια ποτέ».

Κάθε δεύτερη φράση στην κουβέντα με τον Αναστάση Ροϊλό έρχεται από το κείμενο του Σαίξπηρ στη φανταστική, ποιητική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Κλασικό σπασικλάκι του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, έπεσε με τα μούτρα σε κάθε βιβλίο, μελέτη, μετάφραση, ταινία και βιντεοσκοπημένη παράσταση του Άμλετ. Αναρωτιέμαι αν θα καταφέρουμε να μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο...

Πράγματα που ακούω απομαγνητοφωνώντας τη συνέντευξη, μέρος δεύτερο: «Αν με δεις σε κάνα club, έλα και δώσε μου το χέρι απλά κι αντρίκεια. Χωρίς πολλά-πολλά κολλητιλίκια. Χωρίς “ξέρεις ποιον βρήκα, τι μου 'πε και τι του είπα;”. Εντάξει, στα λόγια μ’ έχεις εντυπωσιάσει, εντάξει. Μα θέλω να σε δω στην πράξη, καρντάσι».

Κάποιοι ίσως αναγνωρίσουν τους στίχους - και όχι, δεν ακουγόταν το τραγούδι στο ραδιόφωνο.

Μέσα σε μιάμιση ώρα έχουμε περάσει από τη φροϊδική ανάλυση του Άμλετ και τα σωκρατικά ερωτήματα που θα έπρεπε να βασανίζουν κάθε άνθρωπο στο «40» του Ευθύμη (Terror X Crew). Αλλά αυτός είναι ο Αναστάσης Ροϊλός.

Σε ρίχνει σε βαθιά φιλοσοφικά και ψυχαναλυτικά νερά για να σου πετάξει στη συνέχεια μια σανίδα ποπ κουλτούρας. Ο Άμλετ του, που είδα μερικές μέρες μετά, είναι λυπημένος, μελαγχολικός, γέρνει κάτω από το βάρος της εκδίκησης και του ματαιωμένου έρωτα («την αγάπησε την Οφηλία;» τον ρωτάω, «Την αγάπησε!» τον υπερασπίζεται εκείνος). Ο δικός του Άμλετ «φτύνει ρίμες» κόντρα στη φλυαρία του Πολώνιου, είναι ένας οργισμένος γιος, ένας ροκ πρίγκιπας, ένας εκδικητής. Με νεύρο και χιούμορ πάνω στη σκηνή, κουρδισμένος στις άψογα μετρημένες κινήσεις της Πατρίσιας Απέργη, ζει τα πάθη του ήρωά του γνωρίζοντας στο κοινό έναν διαφορετικό Άμλετ, του 21ου αιώνα.

«Μου φαίνεται αστείο και παράδοξο το πώς τελικά πάλι καταλήγουμε να μιλάμε μόνο μέσα από τη δουλειά μας», θα μου πει κάποια στιγμή στη διάρκεια της συζήτησής μας. «Όταν μιλάω για μένα νιώθω ότι είμαι πολύ λιγότερο ο εαυτός μου από όταν παίζω, όταν υποδύομαι κάποιον άλλο. Μπορεί να είναι κάτι που πρέπει να λύσω με τον ψυχολόγο μου».

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr