Τασούλας: Νεολαία και στρατός μπορούν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία μας έναντι όσων την απειλούν από την άλλη άκρη του Αιγαίου

«Η ενότητα στα μεγάλα και η σύμπνοια είναι όρος απαράβατος για την επιβίωση και την πρόοδό μας», τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας κατά την αντιφώνησή του, στο γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν του, ο Δήμαρχος της Τρίπολης Κωνσταντίνος Τζιούμης, με αφορμή τις εκδηλώσεις για την 205η επέτειο της Άλωσης - Απελευθέρωσης της Τριπολιτσάς.

Ο κ. Τασούλας υποστήριξε ότι «σε μια πλήρη δημοκρατία, όπως είναι η Ελλάδα, και οι διαφωνίες και οι διενέξεις και οι συγκρούσεις και οι ανταγωνισμοί οι πολιτικοί είναι, όχι απλώς θεμιτά, αλλά βασικά στοιχεία της δημοκρατίας», ωστόσο παρατήρησε: «Συγχρόνως, βασικό στοιχείο της δημοκρατίας είναι και η κατανόηση, ότι όλα αυτά γίνονται μέσα σε ένα περιβάλλον, το οποίο πρέπει όλοι να αναγνωρίζουμε. Και αυτό το περιβάλλον είναι τα όρια της δημοκρατίας».

Όπως σημείωσε, «τα όρια της δημοκρατίας είναι οι διαφωνίες μας και η "πολεμική" αντιπαράθεση του ενός με τον άλλο, να γίνονται μέσα σε ένα πνεύμα, το οποίο θα μπορούσα να το περιγράψω με όρους άλλης εποχής, όσο το δυνατόν ηπιότερο και όχι τοξικό ή διχαστικό».

Τόνισε, επίσης, ότι «αυτή τη δημοκρατία χτίσαμε τα τελευταία 205 χρόνια, πάνω στα έργα, στις πράξεις και στις θυσίες αυτών που τιμούμε σήμερα. Και αυτή η δημοκρατία έχει "δώσει" νεολαία και Στρατό, που με καμάρι, σήμερα, παρέλασαν και νιώθουν, ότι μπορούν να την υπερασπιστούν έναντι, όχι μόνον, όσων την αμφισβητούν, αλλά και όσων την απειλούν από την άλλη άκρη του Αιγαίου, θέλοντας να μας κάνουν να νιώσουμε, πως μπορούμε τάχα να μην υπερασπίζουμε ή μπορούμε τάχα να μην είμαστε αποφασιστικοί στη θέλησή μας για απαραβίαστη κυριαρχία και απαραβίαστα ελληνικά σύνορα».

Στο πλαίσιο αυτό, υπογράμμισε ότι «δεν τιμούμε τη σημερινή μέρα για να μην είμαστε ανυποχώρητοι στην υπεράσπιση των εθνικών μας δικαιωμάτων και εθνικών δικαίων και δεν τιμούμε τη σημερινή μας μέρα για να μην είμαστε πάντα έτοιμοι, λαός και Στρατός, να αποδείξουμε ότι και την εθνική μας κυριαρχία και την ελευθερία μας θα τις υπερασπιστούμε νικηφόρα έναντι κάθε απειλής».

Υποστήριξε δε, ότι «αυτή, η πατρίδα, διεκδικεί σήμερα αυτά τα άλματα προς το μέλλον, διεκδικεί να τιμά τα γεγονότα, που σήμερα τιμήσαμε και διεκδικεί να είναι ανυποχώρητη, στην υπεράσπιση της κυριαρχίας και της ελευθερίας της, που τόσο δύσκολα, τόσο ηρωικά, τόσο θαυμάσια χάρισαν οι άνθρωποι που σήμερα τιμούμε, με πρωτομάστορα τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη».

Ειδικότερα, στην αντιφώνησή του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας ανέφερε:

«Κυρίες και κύριοι, είναι μεγάλη τιμή και χαρά να βρίσκεται κανείς με την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Τριπολιτσά, την ιστορική αυτή μέρα της Άλωσης και Απελευθέρωσής της από τον τουρκικό ζυγό, μετά από τέσσερις αιώνες στυγερής τυραννίας. Η σημασία αυτής της μέρας έχει αναλυθεί κατ' επανάληψη, θα ήθελα όμως να υπογραμμίσω πως η 'Αλωση της Τριπολιτσάς έβαλε εδραία τα θεμέλια στην επιτυχία της Επαναστάσεως. Μιας Επαναστάσεως η οποία διήρκησε εννιά χρόνια αλλά ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της, δεν οφείλεται μόνο στις νίκες που σημειώθηκαν.

Μέχρι το ‘22 είχαμε εξίσου σημαντικές νίκες στο Βαλτέτσι, στα Βασιλικά, στα Δερβενάκια, είχαμε την επιτυχημένη πρώτη υπεράσπιση του Μεσολογγίου, αλλά δεν ήταν μόνο οι νίκες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτή την εννιάχρονη, τεράστια δοκιμασία του Ελληνισμού, η οποία οδήγησε στην Παλιγγενεσία, ήταν και η διάρκεια της Επαναστάσεως. Η διάρκεια ήταν κάτι, το οποίο απέδειξε την καρτερία, την αυτοθυσία και τον ηρωισμό των προγόνων μας, που άντεξαν σε έναν πόλεμο με μια Αυτοκρατορία και σε έναν πόλεμο που οι θέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, αρχικά τουλάχιστον, ήταν ενάντιες στο ξέσπασμα αυτής της Επαναστάσεως.

Η επιμονή τους, η καρτερία τους, ο ακατάλυτος ηρωισμός τους, ανάγκασε τις Μεγάλες Δυνάμεις να ασχοληθούν με το θέμα, έστρεψε το βλέμμα του Φιλελληνισμού προς αυτό το πέτρινο ακρωτήρι, την Ελλάδα, που πάλευε για την ελευθερία της, που πάλευε για την Παλιγγενεσία. Και έτσι μέσα από νίκες και μέσα από ένα ασύγκριτο πείσμα πολεμικό, καταφέραμε το 1830 να αναγνωριστούμε ως ανεξάρτητο Κράτος με όρια, αρχικά, τις εκβολές του Σπερχειού και του Ασπροποτάμου, του Αχελώου.

Εάν δεν υπήρχε η Άλωση της Τριπολιτσάς θα ήταν άγνωστη, απαισιόδοξη ενδεχομένως, η έκβαση αυτού του αγώνα. Δεν επελέγη τυχαία η Τριπολιτσά και δεν επέμεναν, υπό τον Κολοκοτρώνη, οι αγωνιστές της εποχής εκείνης- στη μνήμη των οποίων καταθέσαμε προηγουμένως στεφάνι- επί έξι μήνες να πολιορκούν την Τριπολιτσά άσκοπα. Ήταν το διοικητικό, το στρατιωτικό και το οικονομικό κέντρο της Πελοποννήσου τότε η Τριπολιτσά. Εδώ γινόταν ένα από τα δύο πιο σπουδαία παζάρια της περιοχής- το άλλο ήταν στον Μυστρά- ένα παζάρι που έφερνε και ξένους αγοραστές. Γίνονταν ανταλλαγές με την Ευρώπη, υπήρχαν χρηματιστές, υπήρχαν τραπεζίτες, υπήρχε Στρατός, υπήρχαν πολεμοφόδια. Αυτό το κέντρο κατέλυσαν, τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως οι προγονοί σας.

Και η μεγάλη σημασία αυτής της νίκης δεν ήταν μόνο στρατηγική ή γεωγραφική. Ήταν και νίκη η οποία ανέβασε απίστευτα το φρόνημα των αγωνιστών. Προκάλεσε εκκένωση της Πελοποννήσου, ουσιαστικά της μεσημβρινής τότε Ελλάδος, από τους Οθωμανούς, οι οποίοι κλείστηκαν σε κάστρα. Στη Μεθώνη, στην Κορώνη, στον Ακροκόρινθο, στο Ρίο, στην Πάτρα, στο Ναύπλιο, τα οποία σταδιακά απελευθερώθηκαν και αυτά.

Αυτή η επιτυχία στη νότια Ελλάδα, σιγά σιγά με τα χρόνια εξαπλώθηκε. Διακόσια πέντε χρόνια μετά, αυτό που κατακτήθηκε τότε, ελευθερία και εθνική κυριαρχία με τον τρόπο τον δύσκολο, τον ηρωικό, τον θυσιαστικό, σήμερα πρέπει να το τιμούμε με παρελάσεις, με την νεολαία, με τους συλλόγους, με τον Στρατό, αλλά να το τιμούμε επιπλέον με την ίδια διάθεση εκείνης της περιόδου, με νικηφόρο αντίληψη, με νικηφόρο πνεύμα έναντι κάθε απειλής και κάθε πρόκλησης. Και τότε θα είμαστε, όχι αχθοφόροι αλλά πραγματικοί μύστες εκείνης της ιστορίας. Πρέπει να συνεχίζουμε μέσω του πατριωτικού συναισθήματός μας, να τιμούμε έμπρακτα τη θυσία τους και τον ηρωισμό τους.

Σήμερα, λοιπόν, 205 χρόνια μετά, κύριε Δήμαρχε, η πόλη σας, ο νομός σας, η πατρίδα σας ατενίζει το μέλλον με διαφορετικό τρόπο.

Αν βλέπεις την ιστορία μέσα απ' τα άλματά της, καταλαβαίνεις και την πρόοδο που συντελείται. Αν τη βλέπεις μέσα απ' την καθημερινότητά της, βλέπεις και τα πισωγυρίσματα, βλέπεις και τους «συγκρατημούς» και τα «χαμηλώματα» που συνοδεύουν μία πορεία προς τα μπροστά.

Περιορίζομαι, λοιπόν, στα άλματα τα ιστορικά και τα χρονικά, τα οποία δείχνουν την απίστευτη πρόοδο, η οποία έχει συντελεστεί συγκριτικά στην Ελλάδα και στην Αρκαδία τις τελευταίες δεκαετίες.

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο ενός συντοπίτη σας από τον Τζίβα Τεγέας. Ένας διακεκριμένος γιατρός, ο γυναικολόγος Βασίλης Μπέλλιος έγραψε για τη ζωή του, τώρα στα μεγάλα του χρόνια, και περιγράφει πώς ήταν η ζωή στο χωριό, την περίοδο λίγο πριν τον πόλεμο, λίγο μετά τον πόλεμο και λίγο μετά την λήξη της Κατοχής. Περιγράφει την οικογένειά του να ζεσταίνει το νερό με γαϊδουράγκαθα και να κόβει ξύλα για τον χειμώνα στο Χρυσοβίτσι, 30 χιλιόμετρα μακριά και τον ίδιο να πηγαίνει στο γυμνάσιο, στην Αλέα, περπατώντας χιλιόμετρα. Περιγράφει ακόμα πως μόνο τον χειμώνα τα παιδιά φορούσαν παπούτσια, το καλοκαίρι πήγαιναν ξυπόλητα, για να μην χαλάσουν τα χειμερινά τους παπούτσια. Και μια φορά που συγγενείς τους από την Αμερική τους έστειλαν σανδάλια για το καλοκαίρι, και πήγαν με αυτά στο σχολείο τα υπόλοιπα παιδιά τους κορόιδευαν. Γιατί ήταν τόσο παράξενο να φοράς σανδάλια και να μην πηγαίνεις ξυπόλητος στο σχολείο την εποχή εκείνη, η δυσκολία της οποίας, έδωσε σε μια ολόκληρη γενιά το κίνητρο και την ώθηση για την αλλαγή της Ελλάδος και τον τέλος της περιόδου της Ψωροκώσταινας λίγο αργότερα.

Και διάβασα πρόσφατα, κύριε Δήμαρχε, ένα άλλο βιβλίο το οποίο βγήκε το 2003 με πρωτοβουλία ενός συμπατριώτη σας, διακεκριμένου συγγραφέα, ανθρώπου του πνεύματος και Ακαδημαϊκού, του Θανάση Βαλτινού, από την Κυνουρία, το οποίο περιλαμβάνει αποσπάσματα από τον Στράβωνα, τον Παυσανία, αλλά και από τον Καζαντζάκη και από τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, «ματιές» δηλαδή της Αρκαδίας και της Τρίπολης μέσα από τη λογοτεχνία. Ματιές από ανθρώπους που θαύμασαν, καμάρωσαν και περιέγραψαν μέσα από την τέχνη τους την Αρκαδία.

Ο Καζαντζάκης είπε ότι στην πλατεία του Άρεως νιώθεις, ανασαίνοντας τον ψηλό και κρύο αέρα της Αρκαδίας, πως ελέγχει το σώμα σου και την ψυχή σου. Και χαρακτήρισε την εικόνα της πλατείας, με τα καφενεία και τον κόσμο, ως ελληνικό παράδεισο. Και πώς περιέγραψε ο Καζαντζάκης τον ελληνικό παράδεισο εκείνης της εποχής στην Τρίπολη: Ο ελληνικός παράδεισος, με καρέκλες άφθονες, με νερά, με εφημερίδες, με καφέδες και με στραγαλατζήδες. Έτσι ήταν μια Κυριακή μετά την εκκλησία, η πλατεία του Άρεως.

Και τα χρόνια πέρασαν, και η πρόοδος συνεχίστηκε, και σήμερα καμαρώνουμε, και γεμίζουμε ελπίδα βλέποντας σημαντικές βιομηχανίες του τομέα του φαρμάκου να εγκαθίστανται εδώ στη βιομηχανική ζώνη, και να κάνουν σημαντικές επενδύσεις και να παίζει ρόλο η Αρκαδία στον δυναμισμό της παραγωγικής Ευρώπης, στον τομέα του φαρμάκου. Και να συμβάλλει η Αρκαδία, με την παρουσία τέτοιων σημαντικών βιομηχανιών στη φαρμακευτική αυτοδυναμία της Ευρώπης, που είναι ένας σπουδαίος, όχι μόνο οικονομικός αλλά και υγειονομικός στόχος. Τα πράγματα συνεπώς, βλέποντας τα άλματα της ιστορίας, αλλάζουν, βελτιώνονται.

Έχουμε όμως και στοιχεία που παρουσιάζονται στην ιστορία μας, τα οποία δεν είναι απαραιτήτως στοιχεία προόδου, ακόμη και την περίοδο την οποία τιμάμε. Το 1821 και το 1822, ξεκινήσαμε συναρπαστικά, συγκλονιστικά, χάρη κυρίως στην 'Αλωση της Τριπολιτσάς και σε άλλες νίκες. Ακολούθησαν, εν συνεχεία, δύο δυσκολότερα χρόνια για την Επανάσταση, λόγω των εμφυλίων πολέμων και των εμφυλίων καταστάσεων που φρενάρισαν την πορεία της.

Σαν σήμερα, 27 Σεπτεμβρίου 1831 στο Ναύπλιο, δολοφονείται ο Ιωάννης Καποδίστριας. Είχαμε, λοιπόν, και δύσκολες περιόδους. Περιόδους που αξίζει να τις βλέπουμε αυτοκριτικά και να νιώθουμε πως καταφέραμε, τελικά, όλα αυτά τα πολλά μέσα από "σηκωμούς" αλλά μέσα και από "χαμηλώματα", τα οποία πρέπει να μας διδάσκουν πως η ενότητα στα μεγάλα και η σύμπνοια είναι όρος απαράβατος για την επιβίωση και την πρόοδό μας.

Όταν το ναυτικό των Περσών έφτασε στη Σαλαμίνα, οι δύο μεγάλοι πολιτικοί αντίπαλοι της εποχής, ο Αριστείδης και ο Θεμιστοκλής, έδωσαν τα χέρια. Όταν οι Πέρσες, πριν από τη Σαλαμίνα έφτασαν στο Μαραθώνα, οι Πλαταιείς, χωρίς να τους ζητηθεί από τους Αθηναίους, πήγαν και βοήθησαν τους Αθηναίους και νίκησαν στο Μαραθώνα. Όταν ο Καραϊσκάκης, ένας άλλος σπουδαίος Αρχιστράτηγος του ίδιου αγώνα τον οποίον σήμερα τιμάμε, ένιωσε πως κινδυνεύει η ενότητα από φαγωμάρα, υποχώρησε και έδωσε την αρχιστρατηγία σε κάποιον σαφώς υποδεέστερό του.

Αυτά τα παραδείγματα πρέπει να μας εμπνέουν. Πρέπει να καταλαβαίνουμε ότι προφανώς σε μια πλήρη δημοκρατία, όπως είναι η Ελλάδα, και οι διαφωνίες και οι διενέξεις και οι συγκρούσεις και οι ανταγωνισμοί οι πολιτικοί είναι, όχι απλώς θεμιτά, αλλά βασικά στοιχεία της δημοκρατίας. Συγχρόνως, βασικό στοιχείο της δημοκρατίας είναι και η κατανόηση ότι όλα αυτά γίνονται μέσα σε ένα περιβάλλον, το οποίο πρέπει όλοι να αναγνωρίζουμε. Και αυτό το περιβάλλον είναι τα όρια της δημοκρατίας. Τα όρια της δημοκρατίας είναι οι διαφωνίες μας και η "πολεμική" αντιπαράθεση του ενός με τον άλλο, να γίνονται μέσα σε ένα πνεύμα, το οποίο θα μπορούσα να το περιγράψω με όρους άλλης εποχής, όσο το δυνατόν ηπιότερο και όχι τοξικό ή διχαστικό.

Αυτή τη δημοκρατία χτίσαμε τα τελευταία 205 χρόνια, πάνω στα έργα, στις πράξεις και στις θυσίες αυτών που τιμούμε σήμερα. Και αυτή η δημοκρατία έχει "δώσει" νεολαία και Στρατό που με καμάρι σήμερα παρέλασαν και νιώθουν ότι μπορούν να την υπερασπιστούν έναντι, όχι μόνον όσων την αμφισβητούν, αλλά και όσων την απειλούν από την άλλη άκρη του Αιγαίου, θέλοντας να μας κάνουν να νιώσουμε πως μπορούμε τάχα να μην υπερασπίζουμε ή μπορούμε τάχα να μην είμαστε αποφασιστικοί στη θέλησή μας για απαραβίαστη κυριαρχία και απαραβίαστα ελληνικά σύνορα. Δεν τιμούμε τη σημερινή μέρα για να μην είμαστε ανυποχώρητοι στην υπεράσπιση των εθνικών μας δικαιωμάτων και εθνικών δικαίων και δεν τιμούμε τη σημερινή μας μέρα για να μην είμαστε πάντα έτοιμοι, λαός και Στρατός, να αποδείξουμε ότι και την εθνική μας κυριαρχία και την ελευθερία μας θα τις υπερασπιστούμε νικηφόρα έναντι κάθε απειλής.

Αυτά τα συμπεράσματα και αυτές τις σκέψεις σου επιτρέπει και σου επιβάλλει η σημερινή μέρα. Και χαίρομαι να τις διατυπώνω σήμερα στην Τρίπολη, αυτήν την πρώτη φορά που βρίσκομαι εδώ με αυτή την επίσημη ιδιότητα σε μια τόσο σπουδαία εθνική ιστορική μέρα. Είμαι βέβαιος πως βλέποντας τα άλματα της ιστορίας προς το μέλλον, τα άλματα του χρόνου προς το μέλλον, θα συνεχιστεί αυτή η πορεία της προκοπής και της προόδου, η πορεία που μετέτρεψε μια Ελλάδα που ξενιτευόταν σε μια Ελλάδα που προκόβει. Εσείς ξέρετε από ξενιτιά, οι πρόγονοί σας, οι συγγενείς σας μετανάστευσαν στην Αμερική, από το 'Αστρος έπαιρναν το καΐκι για την Αθήνα κι εκεί από τον Πειραιά έφευγαν για το μακρινό ταξίδι μέχρι πριν κάποια χρόνια. Και αυτή η πατρίδα διεκδικεί σήμερα αυτά τα άλματα προς το μέλλον, διεκδικεί να τιμά τα γεγονότα που σήμερα τιμήσαμε και διεκδικεί να είναι ανυποχώρητη, επαναλαμβάνω, στην υπεράσπιση της κυριαρχίας και της ελευθερίας της, που τόσο δύσκολα, τόσο ηρωικά, τόσο θαυμάσια χάρισαν οι άνθρωποι που σήμερα τιμούμε, με πρωτομάστορα τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη».