xyda_romina

Δεν θα σαλτάρουμε ποτέ κουφάλα παιδοθάφτη

Ρομίνα Ξύδα

Το όνομά της, Σάφι Ρόουζ Ρούσος. Η ηλικία της, ίδια με εκείνη του γιου μου.

 Ετών οκτώ. Κοιτάζω το χαμόγελό της. Απαλλαγμένο από κάθε ίχνος προσποίησης, καθαρό απέναντι σε κάθε ενήλικο σκουπίδι. Πιστεύει ακόμη στα παραμύθια, φοβάται τους λύκους, αγαπά τους πρίγκιπες, λατρεύει τα παιχνίδια, θέλει το χάδι της μαμάς για “καληνύχτα” και αγνοεί την ανθρώπινη παράνοια μέχρι τη στιγμή που η τελευταία τής κόβει το νήμα της ζωής σε μια γιορτή γεμάτη φώτα, νιάτα και μουσική. Η μέρα περνάει με την εικόνα της, μ' εκείνο το χαμόγελο που όσο κι αν προσπαθώ να διώξω απ' το μυαλό μου τόσο καρφώνεται στην καρδιά μου, σαν ένα απ' τα καρφιά της βόμβας που το έσβησε.  

Κοιτάζω το χαμόγελο του γιου μου. Μοιάζει μεγαλύτερο σήμερα, πιο σίγουρο, πιο ισχυρό. Κάτι σημαίνει αυτό το χαμόγελο, κάτι μαρτυρά που τον κάνει να αισθάνεται περήφανος και μεγάλος: “Ξέρεις, μαμά. Όταν τελειώσω την έκτη δημοτικού θα πάω με το σχολείο μου για μία ολόκληρη εβδομάδα στο Παρίσι! Και θα πάμε σε θέατρα, και σε μουσεία, και σε πλατείες, και  σε συναυλίες. Και θα περάσουμε τέλεια μαμά!” Του λέω ότι δεν θα πάει. Πως δεν του το επιτρέπω. Ότι θα είναι ακόμη πολύ μικρός για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι... Τον βλέπω να με κοιτάζει αποσβολωμένος. Ανίκανος να καταλάβει, αδύναμος να κατανοήσει. Τον παρακολουθώ με την ίδια απεγνωσμένη ματιά που με κοιτούσε η μάνα μου κάθε φορά που έβγαινα και δεν τηλεφωνούσα για να πω ότι ζω, ότι είμαι καλά...  

Ύστερα αρχίζω να κλαίω. Δεν είχα κλάψει ποτέ μπροστά του, δεν ήθελα ποτέ να κλάψω. Είμαι τόσο μεγάλη για να κλαίω, τόσο μικρή για να μη φοβάμαι. Το “όχι” μου με κάνει να νιώθω ταπεινωμένη, άσχημη, δειλή. Όσο πνίγω όμως τα δάκρυά μου τόσο εκείνα ξεχειλίζουν μέχρι τη στιγμή που ο μικρός έρχεται προς το μέρος μου και μου ψιθυρίζει: “Μην κλαις μαμά. Αν είναι να κλαις, δεν θα πάω...” Μένω εκεί. Με το βλέμμα θολό από τρόμο και λύπη.  Αιχμάλωτη κάποιου άγνωστου κτήνους, αιχμάλωτα μαζί και τα παιδιά μου. Νιώθω σαν να τα δένω με λουριά και αλυσίδες, σαν ν' αμπαρώνω την ελευθερία τους σε μια σκοτεινιά ακόμη πιο τυφλή από το απύθμενο μίσος των παρανοϊκών τζιχαντιστών, να τα περιορίζω, να τα φυλακίζω, να τα κρατώ ομήρους του φόβου μου, δούλους ενός απρόσωπου πανικού.  

Τι ανόητο ξέσπασμα, πόσο κακόγουστη σκηνή. Του μιλάω. Όλα του τα λέω. Τίποτα δεν του κρύβω. Με την τηλεόραση ανοιχτή και τον πανικό του Μάντσεστερ σε γκρο πλαν. Με το χαμόγελο της Σάφι Ρόουζ σε χρόνο παρελθοντικό και τα δάκρυα χιλιάδων γονιών σε βασανιστικό ενεστώτα. Με ρωτάει, του απαντάω. Όσα γνωρίζω κι όσα δεν φανταζόμουν πως θα γνωρίσω κάποτε. Αισθάνομαι πως για να ελπίσει στο λευκό πρέπει να μοιραστώ μαζί του το μαύρο αυτού του κόσμου. Πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέψει στο όνομα του δικού του θεού ένα γονέα σε δυνάστη κι ένα παιδί σε σκλάβο. Πως θα τον αφήσω να πάει στο Παρίσι και όπου αλλού θέλει. Πως δεν θα κάνουμε σε κανέναν τη χάρη να είμαστε νεκροί πριν ακόμη πεθάνουμε...

ΣΧΟΛΙΑ (10)

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

ΕΙΔΕΣ ΤΙ ΕΓΙΝΕ;;;; ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΟΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ....ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΟ;;;

osut

Στο έχουν πει κι άλλοι : άσε τα παιδαγωγικά κηρύγματα και τη δημοσιογραφία και πιάσε να γράψεις κανένα άρλεκιν....

dimkart

Μάλλον ο κομπλεξικός της ιστορίας είσαι εσύ που γράφεις συνεχώς ως σχόλιο όλο το ίδιο και το ίδιο περί Άρλεκιν. Τα γραπτά της κυρίας Ξύδα είναι διαμάντια στην δημοσιογραφική πιάτσα. Τα Άρλεκιν είναι για την μούρη σου και το φτωχό μυαλό σου!

Απίστευτα πράγματα

Ξύσε λίγο την επιφάνεια ενός μετριοπαθούς μουσουλμάνου και θα δεις τι υπάρχει από κάτω. Αρκεί μόνο να θεωρήσει ότι κάτι πάνω σου ή στα λεγόμενά σου προσβάλλουν το κοράνι και τον προφήτη. Επειδή το έχω ζήσει αυτό, λέω λοιπόν στα παιδιά μου να είναι προετοιμασμένα. Εσείς μεγαλώστε τα politically correctly, δηλαδή έτοιμα να υιοθετήσουν την πιο σκληρή διαφορετική άποψη γιατί δεν έχουν δική τους. Όταν ο γιός ενός άθεου Βέλγου, που τον μεγάλωσε ως άθεο, του είπε να μην βάζει χοιρινό στο τραπέζι γιατί είναι αμαρτία, κατάλαβε ότι το αξιακό κενό, που άφησε στο παιδί του, το γέμισε ένας μουσουλμάνος φίλος του, που ήταν σίγουρος για αυτό που υποστήριζε. Κάντε τα παιδιά σας "φλώρους" με κλάματα, υστερίες και εξομολογήσεις στο όνομα της κακώς εννοούμενης ανεκτικότητας. Κάτι ήξεραν οι Σπαρτιάτες που στα επτά τους έπαιρναν τα αγόρια από τις μανάδες.

Πάτε καλά

Ούτε μια αναφορά στο Ισλάμ σε ολόκληρο το άρθρο. Πολιτική κορεκτίλα μέχρι αηδίας.

Thomas

Ρομίνα μπράβο σου!! Πολύ αληθινό και συγκινητικό άρθρο - έτσι ακριβώς έινια με τα παιδιά και κρίμας που μεγαλώνουν σε τέτοιο κόσμο.....

oust

Πω πω....δάκρυσα.....

Κυνικός

Δεν είναι παράνοια, είναι η απόρροια της πίστης στη δαιμονική ψευδοθρησκεία του Μωάμεθ. Ολόκληρο το Ισλάμ, από τις απαρχές του μέχρι τώρα, επικράτησε με πολέμους (τους πρώτους τους ξεκίνησε ο ίδιος ο ψευδοπροφήτης), με δολοφονίες, με αρπαγές (βλ. αλγερινούς πειρατές που κατατρομοκρατούσαν όλη τη Μεσόγειο για αιώνες), με τον φόβο. Το ίδιο το Κοράνι τιμωρεί την αποστασία με θάνατο. Οσο δεν βλέπουμε το προφανές, όσο κρίνουμε το Ισλάμ με κριτήρια είτε χριστιανικά, είτε του Διαφωτισμού, τόσο αυτοί θα μας περιγελούν και θα μας σκοτώνουν....Είναι θρησκεία-τέρας και γεννάει ανθρώπους-τέρατα...

ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΟΥ.

ΚΑΙ Τι εχει να κερδισει απο ενα ταξιδι στο Παρισι , ενα παιδι 8 ετων?.............. ΤΙΠΟΤΑ.

Στρατος Χ

Γραφεις ::: αγνοεί την ανθρώπινη παράνοια..... ????........... ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ειναι η τζιχαντοπαρανοια των ανθρωποκτονων ισλαμοφασιστων της τζιχαντοτρομοκρατικης οργανωσης που δολοφονουν.....Απανθρωπος λεγεται οποιος σκοτωνει.............. ΠΡΕΠΕΙ να αρχισετε να λετε την αληθεια στα παιδια σας... Να παψουν τα παραμυθια με τις barbie....Αν αρχισετε να δινετε στα παιδια σας, το γιατι αυτοι οι ΕΝΗΛΙΚΕΣ σκουπιδια , οπως τους λες, εκτελουν ανθρωπους + παιδια , ξαφνικα, με βομβες, θα καταλαβουν σε τι κοσμο ζουνε. ΔΕΙΤΕ επιτελους την αληθεια καταμουτρα και μην ωραιοποιειτε το ισλαμοφασιστικο κομματι.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία